اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

ملاحظاتی در باره وقایع اخیر در جنبش کارگری، و احکام عجیب و غریب و ناباورانه برای فعالان کارگری: کانون مدافعان حقوق کارگر

احکام سنگین برای فعالان کارگری و اجتماعی امری ناراحت‌کننده است و حتما باید با آن به مقابله برخواست و جلو این روند صعودی احکام ایستاد. اما اغراق در بیان احکام فراتر از آنچه هست، نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه جو رعب و وحشت را افزایش می‌دهد.‌‌ هر چند بی‌آینده‌گی و بی‌حقوقی مطلق است که کارگران را به خشم در می‌آورد،  و اگر چاره ای برای آن اندیشیده نشود، به طوفانی عظیم بدل خواهد شد که هیچ “سرکوب” و “رعب و وحشتی” تاب مقابله با آن را نخواهد داشت. اکنون که پایه‌های این جنبش هر روز محکم‌تر می‌شود باید مراقبت از آن نیز بیشتر شود زیرا که محافل قدرت و سرمایه، با تجربیات فراوان در این زمینه‌ها، تلاش کرده و می‌کنند تا سکان‌دار این مبارزات شوند. جنبش واقعی کارگران و زحمت‌کشان هیچ‌گاه فریب این گونه خودفریبی‌ها را نخورده و به حرکت به دور از جنجال خود ادامه می‌دهد.‌‌ نیازی به قهرمان سازی و چهره سازی ندارد و درگیر مسایل ساخته و پرداخته محافل دور از گود نخواهد شد، هر چند باید هوشیاری خود را افزایش دهد و در این بازار مکاره فریب و دغل، سره را از ناسره تشخیص دهد.‌‌ مبارزات کارگران و زحمتکشان در بستری واقعی حرکت می‌کند و خود را از جار و جنجال‌های فرصت طلبان دور نگه می‌دارد و وظیفه اصلی خود را که ایجاد تشکل‌های مستقل و سراسری است، نباید و نمی‌تواند فراموش کند.

 

ملاحظاتی در باره وقایع اخیر در جنبش کارگری

کانون مدافعان حقوق کارگر

در چند ماهه اخیر به خصوص پس از برگزاری مراسم با شکوه روز کارگر‌، تهاجمات به فعالان کارگری و در تمامی سطوح جنبش کارگری ابعادی وسیع یافته است. صدور وثیقه‌های اعجاب‌آور و احکام سنگین از جانب دادگاه‌ها برای آنان، حاکی از خشم و دست‌پاچگی محافل قدرت از اعتراضات رو به گسترش کارگران و زحمتکشان و اقشار مردم تحت ستم است.‌ حبس‌هایی سنگین و صدور احکام شلاق برای کسانی که حقوق ابتدایی خود را می‌خواهند و خواهان جلوگیری از اختلاس‌ها و غارت اموال مردم هستند نه تنها بی‌سابقه است بلکه در تاریخ مبارزات کارگران و آزادیخواهان نیز کمتر مشاهده شده است. این تهاجمات آنقدر غیرمترقبه بوده است که حتا صدای برخی از حامیان قدرت و حکومت را نیز درآورده است؛ به گونه‌ای که خواهان تجدید نظر در آن احکام شده‌اند.‌ در چنین اوضاع و احوالی ضرورت اتحاد و همبستگی جنبش کارگری بیش از هر زمان دیگر احساس می‌شود و فعالان خستگی‌ناپذیر آن به درستی چنین وضعیتی را درک کرده و سعی در همبستگی صفوف خود دارند‌ که بسیار ارزشمند و حاکی از پختگی و‌‌ درس‌گیری از تجربیات سالیان است.‌‌

با این احوال برخی مسایل نیز باید مورد نقد قرار گیرد‌، مسایلی که در گذشته به رغم هشدارهای مکرر فعالان کارگری، به آن کم توجهی شده و نادیده گرفته شده است. وحدت و همبستگی جنبش کارگری گاه با ضربه‌هایی مواجه می‌شود که اگر آگاهانه به مقابله با آنان بر نخیزیم، در آینده خدشه‌دار خواهد شد. ضروری است و می‌توان به دور از هیاهوها و بحث‌های غیرضروری منتشر شده در فضای مجازی، به این آسیب‌ها اشاره کرد و با نیرویی پرتوان‌تر به مصاف مشکلات رفت.

اولین آسیب: محافلی به دور از واقعیات جنبش کارگری از وجود شرایط سرکوب و اختناق استفاده کرده و تحت‌‌ تاثیر‌‌ فرهنگ سرمایه‌داری تلاش بر آن داشته اند که در جنبش کارگری چهره‌سازی کنند و به اصطلاح خودشان، با این چهره‌سازی و بزرگ کردن افرادی خاص،‌ سردمدار سکان مبارزات کارگری شوند.‌‌ این چهره‌سازی‌ها، که برگرفته از فرهنگ سرمایه‌داری و به طور عمده محصول برخی گروه‌هایی است که سال‌ها با استقرار در خارج کشور و متاثر از فرهنگ نظام سرمایه داری کار می‌کنند، این افراد را از مبارزه واقعی جاری در محیط های کار و زندگی دور می‌کنند و جز ضربه زدن به وحدت و همبستگی جنبش کارگری حاصلی دیگر نداشته است.‌ با کمی دقت می‌توان نمونه هایی از این دست یافت که بدین طریق و به شکل غیرواقعی بزرگ شدند و تاثیر مخربی در‌ ضربه زدن و تاخیر در مبارزات به حق کارگران داشته‌اند. هر چند نباید فراموش کرد که حمایت از کارگران فعال و مبارز با چهره‌سازی متفاوت است. جنبش کارگری نیازی به چهره‌سازی ندارد و تک تک کارگرانی که برای حق زندگی مبارزه می‌کنند، قهرمانان و رهبران بی‌نام و نشانی هستند که پیگیرانه عدالت‌خواهی را پیشه خود کرده‌اند؛ آنان در کوران حوادث و در بطن محیط‌های کار و زندگی‌شان، مبارزه کرده و ساخته می شوند و به همین دلیل هم تاثیرگذار خواهند بود.‌

جنبش کارگری مدتهاست‌‌ صف خود را از مجیزگویان سرمایه داری که تلاش می‌کنند هر روز برای این جنبش، چهره‌های جدیدی با القاب و اطواری جدید بسازند، جدا کرده است و به حرکت معقولانه و پیگیر خود ادامه‌‌ می دهد.‌ این شیوه ‌برنامه‌ریزی برای خدشه وارد کردن به همبستگی مبارزات کارگران که از پیش طراحی شده است باید ما را هوشیارتر کند تا‌ به دام‌های گسترده در پیش روی‌مان نیافتیم.‌‌

آسیب دوم: مسئله سازی برای جنبش کارگری و سرگرم کردن مبارزان با مسائلی است که بیشتر غیر واقعی، ساختگی و ‌برنامه‌ریزی شده از قبل است. می‌دانیم که “شورا” یکی از مهم‌ترین نهادها و تشکل‌های کارگری است که در شرایط خاصی به وجود می آید و با هدف‌ها و عملکرد خاص خود، می‌تواند در اداره و مدیریت بنگاه‌های اقتصادی بسیار تاثیرگذار و حیاتی باشد. شکل‌گیری، فعالیت و تاثیر زنده و فعال این “شوراهای واقعی کارگری” را در نیمه اول سال ۵۸ بعد از سرنگونی رژیم سلطنتی شاهد بودیم. اما در گیرودار اعتراضات گسترده کارگران‌ در یکی از مراکز مبارزات کارگری، بحث شکل‌گیری “شورای کارگران” بالا می‌گیرد،‌ آنان که بسیار دور از حیات واقعی مبارزات کارگری هستند، آن را در بوق و کرنا کردند و خود نیز باور ‌کردند که “شوراهای واقعی” درحال شکل‌گیری است، زمانی چند پس از این هیاهو و تبعات آن، که بگیر و ببند و سرکوب است، نواری پخش می‌شود حاکی از زدوبند برخی از این به ظاهر نمایندگان کارگری با محافل قدرت و کارفرمایان؛ و این چنین است که افرادی که به غلط و تحت تبلیغات به چیزی به نام “شورا” دل‌خوش کرده بودند، در می یابند که این‌گونه “شوراها” چیزی جدای از “شوراهای رسمی و قانون” نبوده و دچار سردی و افسردگی و بدبینی می‌کند.‌

غافل از‌ آنکه بسیار قبل از آن، فعالان صادق جنبش کارگری در بی‌مسما بودن چنین “شوراهایی” که در قطب قدرت شکل می‌گیرند، هشدار داده بودند و محافل مشکوک و یا ناآگاه ِدور از‌‌ صحنه‌ی مبارزات و به طور عمده مستقر در خارج گود مبارزات بودند که با خودفریبی گمان می‌کردند با چنین “شوراهایی” باید در انتظار رویایی دیگر بود؛ رویایی ساخته و پرداخته رویاگران دور از آتش.

آسیب سوم: ایجاد جو رعب و وحشت در میان کارگران و مبارزان کارگری و اجتماعی، یکی از شیوه‌های سرکوب است که در چند ماهه اخیر شاهد آن بوده‌ایم.‌ ابتدا مقابله و سرکوب مستقیم اعتراضات کارگری به شدت صورت می گیرد، کارگران بسیاری به بهانه حق خواهی مورد ضرب و شتم قرار گرفته و تعدادی دستگیر می شوند، سپس وثیقه های بسیار سنگین برای آنان اعلام و سپس احکام بسیار سنگینی نیز برای کارگران و فعالان کارگری صادر می شود. انتشار اخبار حکم‌ها همه را دچار بهت و حیرت می کند، اما آسیب آنجاست که گاه برخی محافل، آگاهانه در بزرگ‌نمایی احکام دادگاه‌ها، خود نیز به ایجاد جو رعب و وحشت دامن می‌زنند و برخی ندانسته، آنها را بدون دقت عمیق، باز نشر می‌کنند که در کنار آسیب‌های فوق می‌تواند به یاس و نا امیدی دامن بزند.‌‌

احکام سنگین برای فعالان کارگری و اجتماعی امری ناراحت‌کننده است و حتما باید با آن به مقابله برخواست و جلو این روند صعودی احکام ایستاد. اما اغراق در بیان احکام فراتر از آنچه هست، نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه جو رعب و وحشت را افزایش می‌دهد.‌‌ هر چند بی‌آینده‌گی و بی‌حقوقی مطلق است که کارگران را به خشم در می‌آورد،  و اگر چاره ای برای آن اندیشیده نشود، به طوفانی عظیم بدل خواهد شد که هیچ “سرکوب” و “رعب و وحشتی” تاب مقابله با آن را نخواهد داشت.

اکنون که پایه‌های این جنبش هر روز محکم‌تر می‌شود باید مراقبت از آن نیز بیشتر شود زیرا که محافل قدرت و سرمایه، با تجربیات فراوان در این زمینه‌ها، تلاش کرده و می‌کنند تا سکان‌دار این مبارزات شوند.

جنبش واقعی کارگران و زحمت‌کشان هیچ‌گاه فریب این گونه خودفریبی‌ها را نخورده و به حرکت به دور از جنجال خود ادامه می‌دهد.‌‌ نیازی به قهرمان سازی و چهره سازی ندارد و درگیر مسایل ساخته و پرداخته محافل دور از گود نخواهد شد، هر چند باید هوشیاری خود را افزایش دهد و در این بازار مکاره فریب و دغل، سره را از ناسره تشخیص دهد.‌‌

مبارزات کارگران و زحمتکشان در بستری واقعی حرکت می‌کند و خود را از جار و جنجال‌های فرصت طلبان دور نگه می‌دارد و وظیفه اصلی خود را که ایجاد تشکل‌های مستقل و سراسری است، نباید و نمی‌تواند فراموش کند.

http://www.kanoonm.com/3333

***

اعتراض به بی حقوقی و بی عدالتی از حقوق قانونی و اجتماعی مسلم کارگران و مدافعان حقوق کارگر در سراسر دنیاست، حتی درقوانین رسمی ایران نیز این گونه اعتراضات به رسمیت شناخته شده است… بر تمامی آزادی خواهان و فعالان کارگری است تا هرچه بیشتر در برابر این تهاجم ایستادگی کرده و با منسجم کردن این اعتراضات از طریق ایجاد تشکل‌های مستقل و سراسری در برابر این یورش‌های بی‌امان ایستادگی کنند.

احکام عجیب و غریب و ناباورانه برای فعالان کارگری

کانون مدافعان حقوق کارگر

 در هفته های اخیر احکام عجیب و غریب و ناباورانه ای برای کارگران، فعالان و مدافعان حقوق کارگری صادر شده است که تا کنون بی سابقه بوده و بیانگر خشم و عصبانیت محافل قدرت از اعتراضات کارگری است؛ اعتراضاتی که در سال‌های اخیر هر روزه اوج گرفته و دلیل اصلی آن گسترش حقوق‌های چند برابر زیر خط فقر مزد و حقوق بگیران در کنار حقوق های نجومی یک درصدی ها، وسعت هرچه بیشتراختلاس‌ها و غارت اموال مردم است که فقر و سیه روزی را بیش از پیش بر توده های مردم تحمیل کرده است. در کنار آن، محکومیت روزنامه نگاران، نویسندگان و هنرمندان به حبس های طولانی مدت نیز بیانگر آن است که صاحبان قدرت نه تنها سفره‌های تهی دستان را خالی می‌خواهند بلکه با جلوگیری از آزادی بیان اراده کرده‌اند تا جو خفقان را در جامعه گسترش دهند .

همه این اعتراضات تا کنون همواره مسالمت آمیز و به ساده ترین شیوه رخ داده است: اعتراضات هفت تپه، فولاد اهواز، هپکو، آذرآب، کشاورزان، کامیون‌داران، معلمان، تظاهرات روز جهانی کارگر، متعرضان به طرح‌های انتقال غیراصولی آب  و … اما مسئولان و محافل قدرت که هیچ گونه راه حلی برای مشکلات موجود در جامعه ندارند و حاضر نیستند از امتیازات و زندگی اشرافی خود ذره ای کوتاه بیایند، تنها راه چاره را در بگیر و ببند، غل و زنجیر و حکم‌های طولانی مدت زندان و شلاق یافته‌اند؛ تا به خیال خود با ایجاد ترس و ارعاب، معترضان را وادار به سکوت کنند تا به خانه هایشان برگردند و گردن به سرنوشت شومی نهند که برایشان رقم زده‌اند. اما غافل از آن که این گونه فشارها، نه تنها اعتراضات را کم نمی‌کند، بلکه ازآنجا که برای کارگران و مزد و حقوق بگیران مساله مرگ و زندگی مطرح است و فقر و تهی دستی زحمتکشان با گسترش تهاجم به ثروت‌های عمومی همراه است، بی تردید هر روزه این اعتراضات گسترده تر خواهد شد؛ چنان که در سال های اخیر شاهد آن بوده‌ایم و هرگونه عواقب ناگوار گسترش این اعتراضات بر عهده کسانی است که تنها، راه سرکوب را برگزیده‌اند.

اعتراض به بی حقوقی و بی عدالتی از حقوق قانونی و اجتماعی مسلم کارگران و مدافعان حقوق کارگر در سراسر دنیاست، حتی درقوانین رسمی ایران نیز این گونه اعتراضات به رسمیت شناخته شده است.

تجربه تاریخی تمام جوامع تا کنون نشان داده است که هیچ گاه نمی توان مردم را با سرکوب آرام کرد؛ بلکه تنها راه آن است که به خواسته های به حق آنها تسلیم شد. #لغو_کلیه_احکام_صادره و #آزادی_بی‌قیدوشرط_ وفوری_تمام_زندانیان_سیاسی اولین گام اساسی در جلوگیری از شعله ورتر شدن اعتراضات مردمی خواهد بود.

به دنبال آن #دستگیری_ومجازات_تمام_متجاوزین_به_حقوق_زحمتکشان و #بازگرداندن_تمامی_ثروتهای_مردم به صاحبان اصلی آن و #مشارکت_دادن_آنان در نظارت و تصمیم‌گیری در مورد نحوه اداره این ثروت‌ها، گام‌هایی خواهد بود که کمک خواهد کرد مشکلات موجود  کاهش یابد.

تا آن زمان، بر تمامی آزادی خواهان و فعالان کارگری است تا هرچه بیشتر در برابر این تهاجم ایستادگی کرده و با منسجم کردن این اعتراضات از طریق ایجاد تشکل‌های مستقل و سراسری در برابر این یورش‌های بی‌امان ایستادگی کنند.

http://www.kanoonm.com/3330

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s

این وب‌گاه برای کاهشِ هرزنامه‌ها از Akismet استفاده می‌کند. در موردِ نحوهٔ پردازشِ داده‌هایِ دیدگاهتان بیشتر بدانید.

اطلاعات

این ویودی در 30 سپتامبر 2019 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: