اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

قطع‌نامه پیرامون تغییرات اقلیمی: حزب کمونیست هند (مارکسیست)/تارنگاشت عدالت

حزب کمونیست هند (مارکسیست) خواهان اتخاذ یک‌سری سیاست‌های روشن و هدفمند برای همساز کردن دغدغه‌های داخلی و بین‌المللی با هدف ارتقای هم عدالت اقلیمی و هم عدالت اجتماعی است. هند استوار در برابر فشار ایالات متحده و دیگر کشورهای پیشرفته برای کنار نهادن پروتکل کیوتو و «چهارچوب کنوانسیون سازمان ملل پیرامون تغییرات اقلیمی» مقاومت نماید و به اصول مسؤولیت‌های مشترک اما متمایز برای کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه پایبند بماند.

قطع‌نامه پیرامون تغییرات اقلیمی

تارنگاشت عدالت

منبع: حزب کمونیست هند (مارکسیست)

قطع‌نامه کمیته مرکزی پیرامون تغییرات اقلیمی

(مصوب نشست ۲۵-۲۳ اکتبر ۲۰۰۹ کمیته مرکزی)

۱- مشکل تغییرات اقلیمی به یک نقطه بحرانی رسیده است. اجماع علمی، آنطور که در گزارش‌های «هیأت میان-دولتی پیرامون تغییرات اقلیمی» منعکس شده، این است که تمرکز گازهای گلخانه‌ای در جوّ سریعاً به سطوحی می‌رسد که فراتر از آن گرمایش جهانی غیرقابل تغییر و بالقوه  فاجعه‌بار و تغییرات دیگر در اقلیم می‌تواند رخ دهد.

در حالی‌که این تغییرات بر همه بشریت تأثیر خواهند گذاشت، روشن است که بدترین تأثیرات را فقرا به ویژه در جهان در حال توسعه احساس خواهند کرد

در حالی‌که این تغییرات بر همه بشریت تأثیر خواهند گذاشت، روشن است که بدترین تأثیرات را فقرا به ویژه در جهان در حال توسعه احساس خواهند کرد. هند با بارندگی نامنظم و غیرفصلی، یخچال‌های در حال ذوب شدن هیمالیا، سیل و خشکسالی، تغییرات در رفتار محصولات از جمله کاهش شدید در تولید غلات، و افزایش سطح دریا و زیر‌ آب رفتن مناطق ساحلی از جمله شهرهای بزرگ، محتملاً از جمله مناطقی است که بدترین تأثیرات را احساس خواهند کرد.

۲- انتظار می‌رود اجلاس جهانی زودهنگام در کپنهاگ در دسامبر ۲۰۰۹ قرارهای پیمان بین‌المللی را در مورد حمایت «چهارچوب کنوانسیون سازمان ملل پیرامون تغییرات اقلیمی» برای کاهش پخش گازهای گلخانه‌ای و محدود کردن تمرکز آن‌ در جوّ، نهایی سازد. علی‌رغم شواهد فزاینده‌ای که خطرات بزرگ تغییرات اقلیمی را نشان می‌دهند، به نظر می‌رسد ایالات متحده و دیگر کشورهای صنعتی مصمم به خرابکاری در این تلاش‌ها هستند. آن‌ها اصل «مسؤولیت مشترک اما متمایز» کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه را در «چهارچوب کنوانسیون سازمان ملل پیرامون تغییرات اقلیمی»، که طبق آن کشورهای توسعه یافته ملزم می‌باشند تعهدات لازم‌‌الاجرایی را برای کاهش پخش گازهای گلخانه‌ای بپذیرند و کشورهای در حال توسعه از طریق انتقال پول و فن‌آوری برای انطباق با تغییرات اقلیمی و در پیش گرفتن استراتژی‌های توسعه مولد کربن کم کمک دریافت کنند، تخریب می‌کنند.

کشورهای پبشرفته به سرکردگی ایالات متحده در واقع در صددند بار بحران را بر دوش کشورهای در حال توسعه، به ویژه هند، چین و دیگر به اصطلاح «اقتصادهای در حال‌ظهور» قرار دهند

کشورهای پبشرفته به سرکردگی ایالات متحده در واقع در صددند بار بحران را بر دوش کشورهای در حال توسعه، به ویژه هند، چین و دیگر به اصطلاح «اقتصادهای در حال‌ظهور» قرار دهند.

۳- تعییرات اقلیمی و حرکت‌های آشکار شونده مذاکرات بین‌المللی اقلیمی نمودهای روشن ماهیت غارتگرانه سرمایه‌داری است. تغییرات اقلیمی ناشی از مصادره و اشغال نامشروع مشاع‌های جوّی جهانی به وسیله کشورهای صنعتی بوده است. ایالات متحده و متحدین آن اکنون سخت فشار وارد می‌کنند این نابرابری‌ها را در ساختار قرارهای پیمان اقلیمی بگنجانند.

امتناع کشورهای پیشرفته سرمایه‌داری از پرداختن پول به عنوان غرامت برای لطماتی که به محیط زیست وارد نموده اند و تحمیل محدودیت‌های «حقوق مالکیت فکری» بر انتقال فن‌آوری‌ها بخشی از تلاش کلی برای ابدی ساختن نابرابری‌ها در نظم جهانی است

امتناع کشورهای پیشرفته سرمایه‌داری از پرداختن پول به عنوان غرامت برای لطماتی که به محیط زیست وارد نموده اند و تحمیل محدودیت‌های «حقوق مالکیت فکری» بر انتقال فن‌آوری‌ها بخشی از تلاش کلی برای ابدی ساختن نابرابری‌ها در نظم جهانی است.

۴– پروتکل کیوتو، در تلاش برای تصحیح این نابرابری‌ها، برای کشورهای توسعه یافته هدف‌های الزامی مشخصی را جهت کاهش پخش گازهای گلخانه‌ای معین کرد و کشورهای در حال توسعه را از آن تعهدات مستثنا نمود، در عوض از آن‌ها خواست منطبق با ظرفیت‌های ملی خود اقدامات مناسبی را پیش گیرند. تاکنون، کشورهای توسعه یافته تعهدات خود را برای کاهش ۵ درصدی پخش گازهای گلخانه‌ای در نسبت به سطوح پایه سال ۱۹۹۰ نقض کرده اند. برعکس، مجموع گازهای گلخانه‌ای آن‌ها ۱۰ درصد افزایش یافت، در عین‌حال پخش گازهای گلخانه‌ای ایالات متحده که از پیوستن به پیمان امتناع کرد ۱۷ درصد افزایش یافت. با شدت یافتن خطرناک بحران، «هیأت میان-دولتی پیرامون تغییرات اقلیمی» اکنون از کشورهای توسعه یافته خواسته است خود را به ۴۰ درصد کاهش پخش گازهای گلخانه‌ای تا سال ۲۰۲۰ و ۹۰ درصد تا سال ۲۰۵۰ متعهد نمایند. کشورهای توسعه یافته نه فقط در آن جهت حرکت نمی‌کنند، بلکه حتا تعهدات پیشین خود را پیوسته رقیق می‌‌نمایند، اتحادیه اروپایی ۲۰ درصد کاهش و ایالات متحده ۳ درصد کاهش نسبت به سطوح سال ۱۹۹۰ را پیشنهاد می‌کنند. مخرب‌تر از همه،

ایالات متحده و متحدین آن در زمان تدارک اجلاس کپنهاگ به دنبال این هستند که کل «چهارچوب کنوانسیون سازمان ملل پیرامون تغییرات اقلیمی» و اصول پروتکل کیوتو را در باره مسؤولیت‌های متمایز برای کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه کنار بگذارند

ایالات متحده و متحدین آن در زمان تدارک اجلاس کپنهاگ به دنبال این هستند که کل «چهارچوب کنوانسیون سازمان ملل پیرامون تغییرات اقلیمی» و اصول پروتکل کیوتو را در باره مسؤولیت‌های متمایز برای کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه کنار بگذارند، و به جای آن، آن‌ها را در یک طبقه‌بندی قرار دهند.

۵- موضع رسمی هند در قبال مذاکرات بین‌المللی، و هم‌چنین مواضع آن در داخل کشور دارای کاستی‌ جدی است. دولت هند نه فقط با این تلاش‌ها به سرکردگی ایالات متحده مقابله نمی‌کند، بلکه در حالی‌که رسماً می‌گوید به اصول کیوتو پایبند است، آشکار و پنهان از راه‌های متعدد از موضع ایالات متحده حمایت می‌کند. نشانه‌های روشنی وجود دارد که هند قصد دارد به طور ضمنی از تلاش‌های ایالات متحده برای رقیق کردن نتیجه اجلاس کپنهاگ از طریق تأکید بر اهداف کلی، برخی همکاری‌های نابرابر در فن‌آوری‌ها و -اگر نه رها کردن- بلکه به تعویق انداختن الزام تعیین هدف‌های کاهش چشم‌گیر گازهای گلخانه‌ای برای کشورهای توسعه یافته حمایت کند. صرف‌نظر از اختلافات اخیر در درون بخش‌هایی از دولت پیرامون مواضع مذاکراتی، با حمایت علنی‌تر وزیر محیط زیست و حمایت از جنگل‌ها از موضع ایالات متحده، گرایش کلی به سمت همکاری با ایالات متحده به مثابه بخشی از مشارکت استراتژیک هند- ایالات متحده است.

همه بخش‌های مترقی در دفاع از منافع بشریت، به ویژه فقرا، و به مثابه بخشی از مبارزه علیه جهانی‌سازی سرمایه‌داری باید در برابر این حرکت‌ها مقاومت نمایند

همه بخش‌های مترقی در دفاع از منافع بشریت، به ویژه فقرا، و به مثابه بخشی از مبارزه علیه جهانی‌سازی سرمایه‌داری باید در برابر این حرکت‌ها مقاومت نمایند.

۶- هند یک «برنامه اقدام ملی پیرامون تغییرات اقلیمی» را اتخاذ نموده و به تازگی یک‌سری اقدامات را برای صرفه‌جویی در انرژی و کاهش گازهای گلخانه‌ای اعلام کرده است. اقدامات یکجانبه و تنهای هند برای کاهش پخش گازهای گلخانه‌ای تأثیر بر هند را کاهش نخواهد داد، زیرا تغییرات اقلیمی یک پدیده جهانی است و نه یک پدیده صرفاً ملی. از سوی دیگر، هند می‌تواند و باید یک برنامه اقدام برای کاهش نرخ رشد گازهای گلخانه‌ای، نه یکجانبه، بلکه براساس اقدامات متقابل، یعنی مشروط بر پذیرش اهداف توصیه شده به وسیله «هیأت میان-دولتی پیرامون تغییرات اقلیمی» برای کاهش پخش گازها، از جانب ایالات متحده و دیگر کشورهای توسعه یافته اتخاذ نماید. چنین برنامه‌ای پاسخگویی بیش‌تر در راستای یک راه رشد مسؤولانه‌تر و از نظر اجتماعی عادلانه‌تر را در هند نیز ممکن می‌سازد.

۷- بیش از نیمی از خانواده‌ها در هند، عمدتاً فقرا در مناطق روستایی، از دسترسی به انرژی مدرن محرومند. نابرابری در دسترسی به انرژی در هند یک عامل اصلی در توسعه انسانی پایین اکثریت مردم هند است. سیاست‌های دولت، به ویژه دولتی که مدعی کار کردن برای «عامه مردم» (aam aadmi) است، باید مشخصاً در جهت تأمین انرژی بیش‌تر برای این بخش‌ها، و یکی از اجزای جدایی‌ناپذیر همه اقدامات برای کاهش فقر باشد. این ناگزیر به افزایش پخش‌ گازهای گلخانه‌ای منجر خواهد شد که باید با اقدامات صرفه‌جویی انرژی از جانب بخش‌های مرفه جامعه و بخش‌های اقتصاد جبران شود. بنگاه‌های تولیدی هند نیز باید در مسیری جرکت کنند که به محیط زیست، سلامت مردم و عدالت اجتماعی آسیب نرساند.

توسعۀ از نظر محیط زیستی پایدار و از نظر اجنماعی عادلانه، به طور ناگسستنی درهم تنیده اند

توسعۀ از نظر محیط زیستی پایدار و از نظر اجنماعی عادلانه، به طور ناگسستنی درهم تنیده اند. حزب کمونیست هند (مارکسیست) خواهان اتخاذ یک‌سری سیاست‌های روشن و هدفمند برای همساز کردن دغدغه‌های داخلی و بین‌المللی با هدف ارتقای هم عدالت اقلیمی و هم عدالت اجتماعی است.

با توجه به نکات فوق، حزب کمونیست هند (مارکسیست) از دولت می‌خواهد که:

● هند استوار در برابر فشار ایالات متحده و دیگر کشورهای پیشرفته برای کنار نهادن پروتکل کیوتو و «چهارچوب کنوانسیون سازمان ملل پیرامون تغییرات اقلیمی» مقاومت نماید و به اصول مسؤولیت‌های مشترک اما متمایز برای کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه پایبند بماند.

● هند باید برای انتقال پول و فن‌آوری از کشورهای توسعه یافته به کشورهای در حال توسعه به مثابه غرامت برای آسیبی که پخش تاریخی گازهای گلخانه‌ای باعث شده، و برای آزاد‌سازی انتقال فن‌آوری از محدودیت‌های حقوق مالکیت فکری فشار وارد نماید.

● هند باید اقدامات برای کنترل و کاهش نرخ رشد گازهای گلخانه‌ای را، نه به طور یکجانبه، بلکه فقط مشروط به پذیرش تصمیم «هیأت میان-دولتی پیرامون تغییرات اقلیمی» از جانب ایالات متحده و دیگر کشورهای پیشرفته برای کاهش چشم‌گیر پخش گازها، اتخاذ و اعلام نماید.

● هند باید از نزدیک با «گروه-۵» کشورهای در حال توسعه بزرگ و با «گروه-۷۷»، به ویژه با کشورهای کم‌تر توسعه یافته و دولت‌های در حال توسعه جزایر کوچک کار کند، و وحدت کشورهای در حال توسعه را حفظ نماید.

● هند برای این‌که سیاست‌های اقلیمی آن منافع فقرای هند را پیش ببرد و از آن‌ها در برابر بدترین تأثیرات تغییرات اقلیمی حفاظت نماید، باید در جهت اتخاذ اقدامات برای کاهش نابرابری در دسترسی به انرژی در داخل کشور حرکت کند.

 https://www.cpim.org/content/resolution-climate-change

http://www.edalat.org/sys/content/view/13123/38/

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

این سایت برای کاهش هرزنامه‌ها از ضدهرزنامه استفاده می‌کند. در مورد نحوه پردازش داده‌های دیدگاه خود بیشتر بدانید.

اطلاعات

این ویودی در 30 سپتامبر 2019 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: