اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

پیام اول ماه مه « گرامی باد روز جهانی کارگر!‏ »(به زبانهای فارسی، کردی، انگلیسی آلمانی، و سوئدیِ): چریکهای فدایی خلق ایران، و گزارشی از آکسیون افشاگرانه در مورد ستمگری های رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی  در آمستردام – هلند

پیام اول ماه مه « گرامی باد روز جهانی کارگر!‏ » چریکهای فدایی خلق ایران 

*** 

پیرۆز بیت ڕۆژی جیهانی کریکار!

ئەمساڵ کرێکارانی ئێران له هەلومەرجێکدا پێشوازی لە ڕۆژی خویان ئەکەن کە بە هۆی پێشکەوتنو بەربەڵاو بونی خەباتی کرێکاری لە سەرتاسەری ئێران، چینی کرێکاری ئێمە لە گەڵ چین و توێژە هاوپەیمانەکانی ساڵێکی پڕ بەهرە و ئەزمونی بە قیمەت و شکۆداریان بردوەتە سەر. کرێکارانی ئێران لە مێژەوە لە جەریانی خەبات و تێکۆشان بۆ بە دەست هێنانی داخوازیە ئابوریەکانیان هەموو کاتێک ڕووبەڕووی بەربەستە دیکتاتۆریانە بوونەتەوە و جگە لە چەشنە خەباتێک دژ بە دەوڵەت و تەنانەت وەستان لە بەرانبەر هێزە چەکدارەکانی ڕەژیم توانای بەرەو پێشبردنی خەباتەکەیان بۆ وەدست هێنانی بەهرەیکەی باشیان سەرکەوتو نە بوونە. بەڵام لە ساڵی ڕابردودا توانیان هیندێک تەجرووبەیتر کۆکەنەوە و بیکەنە توێشە بۆ داهاتوو. لە ساڵی ڕابوردودا ئێمە شایەتی خەباتێکی نوێی کرێکاری بوین، ئەمجارە کرێکاران دژ بە تاکە سەرمایەدارێک یان بە واتایەکیتر خاوەنی ئەم کارخانە و ئەو کارخانه و یا تاکه شوێنکی بەرهم هێنان نەوەستان بەڵکو راستەوخۆ دژ بە دوڵەت ڕاوستان و خستیانە ژێر بەڵاماری خۆیان. بەیانی ئەم راستیە لە فورمی تئۆریکیدا ئەمەیە کە کرێکارانی ئێران بە هۆی دەسەڵاتی دیکتاتوریکی لە ڕاده بەدەر توڕه و خوینمژ که خۆی بەرهەمی دەسەڵاتی ئیمپریالیزمو حاکمیەتی سیستەمی سەرمایەداری وابستەی بە سەر کومەڵگای ئێمەدایە، کە هەر چەشنە خەباتێکی ئابوری دژ بە سەرمایەدار یا خاوەنی ئیشو کار بە زووترین کات ناچار جیگای خۆی ئەگۆڕێتەوە بە خەباتی سیاسی بەرانبەر بە حاکمیەت (لە نۆرمی مارکسیستیدا، ‹بەرانبەر بە دەوڵەت›) دەوڵەتێک کە بە کردەوەی دیکتاتورانە بو پاراستنی سەرمایەدارەکان ڕووبەڕووی خەباتکاران دەبێتەوە. بە ووتەیەکیتر، بە هۆی بوونی دەسەڵاتی دیکتاتۆری ئیمپریالیستی لە ئێراندا، خەباتی ئابوری کرێکاران لە زووترین کاتدا بەرز ئەبیتەوە بو خەباتی سیاسی و لە پرۆسەی ئەم ئاڵو گۆڕەدا، بە هۆی ڕووبەڕوو بوونی هێرشی سرکوتگرانەی دەولەتی سەرمایەداری، ناچار خەباتی سیاسی چینی کرێکار ئەبێتە تیاهەڵچونێکی توندوتێژانە. لە ساڵی ڕابردودا خەباتی کارێکاران ئێمە لە سەرتاسەری ئێراندا، لە ئەراک (اراک) و ئیسفان و تەوررێز بگرە تا زەنجان و خوزستان و… لە ڕاستیدا سەرتاسەری ئێران ئاسەواری ئەم دژایەتیە چینی کرێکار دەرخستو پێشاندرا. چینی کرێکاری لە ساڵی رابردوودا سەرەڕای هەلومەرجەکانی سەرکوتگرانە و دیکتاتۆری و بەتایبەت جەوی ترسناک، بگرەوببەندو شەلاقو زیندان، لە خۆ رابردووانە و فیداکارانە بەڕیزەکانیان، لە کۆبونەوەکانیاندا، بە هاتنە سەر جادە، بە دربرێنی درۆشمی بەجێگا و بەنرخ، هەر وەها بەیان کردنی بیروباوەڕ و ووتاری ئازایانە، سەرە ڕای سانسور کردنی خویان، پیشاندەری بەرز بوونەوەی پلەی ئاگاهی سیاسی و چینایەتیان بە هەموو ڕاگەیاندو خستیانە ژێر چاودیری و لێکولێنەوەی هەمووان. بە درێژای ئەم خەباتە، کرێکارانی پێشڕۆی ئێران، بەتایبەت لە ناوەندی کارخانەو شوێنە گەورەکانی بەرهەم هێنان وەک ئەراک، فولادی ئەهواز و حەوت تەپە، بە بۆنەی زۆرینەی کرێکار لەم شوێنانەدا، پیشانیاندا کە کرێکاران نەترسانە ئاگادارنو هەر وەها لە ڕووناکبیرەکان، ‹کە بی ئەوە جیاوازی هەلومەرجی دیکتاتوری ئیمپریالیستی داسەپاو بە سەر ئێراند، لەیەک جیاکەنەوە ڕێنمونی ئەکەن تا ئاگاهی سیاسی بە شێوەیەکی ئاشتی خوازانە بچێتە ناو چینی کرێکار› پێشڕەوانی چینی کرێکار ڕاستیەکانی کومەڵگای ئێرانیان لەوان باشتر و زیاتر ناسیوەو ئەزاننو لە زانستێکی بەرزی چینایەتی و سیاسی بەرخوردارن.

لە ئاوا کاتو هەلومەرجێکدا دیارە کە ڕەژیمی دیکتاتکۆری حاکم مەودا و مۆڵەتی بەرێوەبردنی ڕێوڕەسمی یەکی ئەیار ڕۆژی پیشاندانی جنگاوەری ماندوو نەبوانەی کرێکاران و یەکیەتی و خەبات گێڕیان دژ بە سەرمایەدارەکان لە سەرتاسەری جیهانەدا بە کرێکارانی ئێران نادات. بؤ؟ لەبەر ئەوە ئەزانێت کە کرێکارانی وریای ئێمە، نە تەنیا بە دەربڕینی ئەو ئێش و ئازار و گێروگرفتانە کە لە سەر رێگایاندایە، بە زمانێکی ساکار کە هموو توێژ و لایەکانی چینی کرێکارو ڕەنجدەران تێدەگەن، پیشان ئەدەنو ئەتوانن خەبات بە شێوەیەک کە بتوانن بگەیەنە داخوازیەکانیانو بە چەشنێک ببەنە پێشەوە تا بتوانن لە ژێر سێبەری دیکتاتوریدا هەزاران کرێکاری جوان فێری شوڕشگیری دژ بە سەرمایەداران و ڕەژیمی حاکم بکەن. ئەم کە ئیمساڵ ڕەژیم چە چەشنە فڕوفێڵێکی تاکتێکیک بەکار دەبا بۆ بەرگری کردن لە بەڕێەوە بردنی ڕێوڕەسمی ڕۆژی جیهانی کرێکار، بەم زوانه بۆمان دەر ئەکەوێت، بەڵام دیارە کە کرێکارانی شوڕشگێری ئێران هەر وەک ساڵانی ڕابردوو بە ئیبتیکاری خۆیان ڕێز لەم رۆژە دەگرنو ڕێوڕەسمەکەی ئەبەنە ڕێوە. هەر وەها ئیمساڵ لە هەلومەرجێکدا ڕۆژی جیهانی کرێکار دێتە پێشەوە کە بە داخەوە بە بۆنەی تایبەتمەندیەکانی زاڵمانەی سەرمایەداری حاکم بە سەر وەڵاتدا، سەرەڕای ئەمە کە کرێکاران غەرقن لە هەژاری و کەساسیدا، بەشێکی گەورە لە وەڵات کەوتە ژێر لافاوو، لافاویکی کوشەندە کە ماڵ و ژیانی زۆربەی خەڵکی هەناسە سارد بەتایبەت بێبەشترین و هەژارترین توێژەکانی مەردمی بردو ئەوەندەیتر داماوو هەژاریانی کرد. لافاو وەک ڕوداوێکی سروشتی، لە کاتێکدا ڕویداو کۆمەڵگای ئێمە، دوچاری موسیبەتێکی گەورە و ترادژیکی ئازاردەر کردوە، کە بناغە غەیرە عیلمیو ناڕەواکانی وەشاوە لە حرس و تەماعی سەرمایەدارەکان لە لایەکەوە و نە بوونی هرچەشنە هەستێکی برپرسانە لە لایەن ڕژیمی پارێزەری سەرمایەداەکان (کۆماری ئیسلامی) لە لایەکی ترەوە یارەمەتی نەدانی خەلکی لافاو لێداو ئەم بەڵاو ترادیژێیەی چەند بەرابەر گەورەتر کرد. خەڵکانی لافاو لێداو بەرابەر بە دوربینەکان راستیەکانیان خستە دەر و بە هاواروە، سوپاسی جەماوەریان کرد بۆ یارمەتیەکانیانو، بە ئاشکرا دەریان بڕی کە هیچ چەشنە یارمەتێک لە لایەن حکومەتوە بە ئەوان نەگەیشتوە. لافاو لێداراوەکان ئازایانە بەرانبەر بە بەرپرسانی دەوڵەت سەرەڕای پاسەوان و پارێزیر، وەستان و بە زمانێکی بی زمانیەوە پرسیار ئەکە کە کۆماری ئیسلامی سەروەت و سامانی کۆمەڵگای ئیران خەرجی پێشخستنی سیاسەتەکانی سەربازی ئامریکا و ئیمپریالیستەکانیتر لە سوریە و هتد ئەکات. هەر وەها لێیان ئەپرسن، بۆ ئەتوانن لە سوریە پارە خرج کن بەڵام ناتوانن یارمەتی خەڵکی لافاو لێداوی ئێران بدەن؟ هەر لەمبارەیەوە، جەماوەری توڕەی لافاو لێداو بەرپرسانی کۆماری ئیسلامی و هیزە جەكدارەکانیان، کە تەنیا بۆ فیس کردن و نمایشدان سەردانی ناوچە لافاو لێداوەکان ئەکەن، ئازایانەو نەترسانە دارکاری ئەکەن و بەدار و بەرد و تەنانەت چەکی گەرم هجوم ئەکەنە سەریان و لە هەرێمی خۆیان ڕاویان ئەنێن. تەنیا ئەم  ڕاستیە پیشاندەری پلەی توڕەی و نەفرەتی کرێکارانو زەحمەتکێشانی ناوچە لافاو لێداوەکانە سەبارەت بە ڕەژیمی وابەستە بە ئیمپریالیزمی کۆماری ئیسلامیە.

هەر وەک لە ڕاپەڕینەکەی مانگی بەفەرانباری (دی ماه) ساڵی ١٣٩٦دا کرێکاران و زەحمەتکێشانی ئێران بە ئاشکرا هاواریان کرد نەمان بۆ کۆماری ئیسلامی، ئەمڕوش لە کانگای دڵێکی پڕ لە ڕقوقینی خۆیان نسبەت بە کۆماری ئیسلامی – بە چەشنێک لە درۆشمو ووتار و کردەوەی کرێکاران و زەحمەتکشاندا دەرئەکەویت – و دوپاتی ئەکەنەوە. لە سەر ئەم ڕاستیە کمونیستەکان وەک پێشاهنگی کومەڵگا ئەبێت بایەخ بدن بە پێویست بوونی سەرنگونی کۆماری ئیسلامیو هەموو تێکۆشانی خۆیان ترخان کەن بۆ پیشاندانی ڕێگایەک کە جەماوەر بتوانن لەو ڕێگایەوە ڕەژیمی دژ خەڵکی وابەستە بە ئیمپریالیزم بڕوخێنن و سەرکەوەن. لە سەر ئەم بنەمایە، بایەخ نەدان بەم پێویستە (سەرنگونی کۆماری ئیسلامی) و بە پێچەوانە خوازیاری بژاردنی زەرەر و زیانی لافاو لە لایەن کۆماری ئیسلامیە بون، واتا دواکەوتن لە جەماورو ئاموژیاریو ڕێنونی کردنیان چەواشە کردنی خەڵک و کارێکی ڕفورمیستیانیە.

لە پیشوازی ڕۆژی جیهانی کرێکاردا ئەبێ بە مەسەلەیکیتر ئاماژە بکەین کە بە داخەوە، لە ناو بزوتنەوەی کمونیستی، ئەو گروپانە کە ئیدەعای پشتیوانی لە چینی کرێکارانو ئێدەلۆژی ئەم چینە واتا مارکسیزم- لنینیزم، ئەکەن، لە حاڵەتێکدا بەردەوام خوازیاری یەکیەتی چینی کرێکار لە ئۆرگانە چینایتیەکانی خۆیاندان، باس و ووتار بەڵاو دەکەنەوە، بەڵام هیچ ڕێگایەکی واقیعبینانە کە بگونجێت لە گەڵ هەلومەرجەکانی ئەمڕوی کۆمەڵگای ئێراندا  پێشان نادەن. ئەوەی کە ڕاستی بێت، کرێکاران لە کۆمەڵگای دیکتاتۆر زەدەی ئێراندا تەنیا بە خەباتکارنی جەریانی خەباتی چکدارانە لە کۆمەڵگادا کە سەرەتا لە لایەن گروپە سیاسی – سربازیەکان، پێکهاتوو لە کرێکارانی ئاگا و ڕوناکبیرانو شورشگێرانی ئینقلابیوە ئەتوانرێت پێک بێتو رێک کەون. بۆ؟ چونکە لە جەریانی خەباتی چەکدارانو ڕاکێشانی جەماوەر بۆ ناو خەباتی چەکدارانەیە کە درز ئەکەوێتە بەربەندی دیکتاتۆری حاکم و دروست بوونی هەلومەرجەکان بۆ بەرز کردنەوەی هەرچی زیاتری ئاگاهی سیاسی و دروست کردنی رێکخراوەی چینایەتی و جەماوەریەکان.

لە ڕاستیدا کۆماری ئیسلامی هەر لە سەرەتای هاتنە سەرکار شەڕی دژ بە چینی کرێکارو توێژەکانی جەماوەری داماوی ئێرانی دەست پێ کرد. ئەمە شەرێکی ناوخۆیە، بەڵام شەڕیکی نابەرابەر، ئەبێت ‹باڵانسی هێز'(توازن قوا) لەم شەڕە نابەرابەرەدا بە بەکار هێنانی تاکتیک و ئیستراتیژەکانی دروست و بەرابەر لە گەڵ ڕاستیەکاندا بگۆڕێن؛ ئەبێت ئەم نابەرابەریە لە پێشدا ببیتە بەرابەری لە پاشاندا، بە ریک خستن، ڕێکخستنی هیزی چەکدارانەی جەماوەر لە ژێر ڕابەرایەتی چینی کرێکار، خەباتی سیاسی و سربازی جەماوەر بەهێزتر ببێت، تا بتوانین لە ڕۆژانی سەرنگونی کۆماری ئیسلامیو پچرانی یەک جاری لە ئیمپریالیزم لە ئێراندا درۆشمی نان، کار، ئازادی، ئیدارەی شۆرای کومەڵگا بێتە دی و بگاتە ئەنجام.

ئەکی ئەیار ڕۆژی جیهانی کریکار پیرۆز بیت.

بڕوخێت ڕژیمی دژ بە کرێکاری کۆماری ئیسلامی

سەرکەوتو بیت خەباتی حەق خوازانەی کرێکاران

سەرکەوتو بێت شۆڕش! هەر بژی کمونیزم

چریکە فەدایەکانی خەڵکی ئێران

یەکی مانگی گوڵانی ١٣٩٨ بەرابەر بە ٢١ ئاوریلی ٢٠١٩

*** 

Long Live

International Labour Day!                

The workers of Iran, together with their allies amongst other classes and stratum of the people’s, are greeting their international day in a situation that due to the spread and development of the workers struggles all over Iran, have gone through a productive year full of valuable and splendid experiences.

Iranian workers, since long time ago, have faced the hurdle of the dictatorship in their struggles for fulfilling their economic demands. They always have had to fight the state in one way or another and even stand against the armed forces to be able to perpetuate and advance their struggles. During the past year, we have witnessed workers struggles directly against the state and not just a single capitalist or an individual employer in a factory or a production unit.

To express this fact in a theoretical manner; whenever the Iranian workers attempt to embark on an economical struggle against their employer and a particular capitalist, due to the establishment of an extensive and intense violent dictatorship in the country, which itself is the result of the domination of the imperialism in the society and the establishment of the ruling dependent capitalism, they are swiftly forced to resort to a political struggle against the government (in Marxist term, the State), that stands against workers by imposing the dictatorship in favor of the capitalists.

In another word, due to the dominance of the imperialistic dictatorship in Iran, the economical struggles of the workers are very swiftly turns in to political struggles, and during this process they are faced with state oppression, and hence their political struggles turn in to a radical struggle against the regime. During the past year, the struggles of the workers in furthest reaches of Iran, from Arak, Isfahan and Tabriz to  Zanjaan, Khoozestan, etc, and indeed throughout Iran, have demonstrated such  characteristics of the workers’ struggles.

The workers, during the past year, despite the suppression and dictatorship, and specifically intimidations, arrests, lashes and imprisonments, have publicly demonstrated and proved to possess a very high level of class and political consciousness by carrying out admirable sacrifices during their gatherings and demonstrations. They did this through either shouting well-thought slogans or by expressing their opinions and courageous speeches despite self-censorship.

During these struggles, the Iranian vanguard workers, in particular the workers in the production institutions such as Arak, Foolad e Ahvaz and Haft-Tapeh, where the number of the workers is high and impressive, demonstrated that they are the conscious and brave. They have proved that they comprehend the realities of the Iranian society and possess a much higher level of class and political consciousness than those so-called intellectuals who disregard the imperialistic dictatorship imposed in Iran and prescribe spreading political consciousness amongst the workers through peaceful means.

In such conditions, the ruling dictatorship regime does not allow the Iranian workers to celebrate the May Day which represents the indefatigable struggles of the workers and their unity against the capitalists all over the world. This is because they are fully aware that our conscious workers are not only able to formulate the problems and pains they face in a simple language that is understandable for all workers and toilers, but also perhaps can advance their struggles against the capitalists and ruling classes in a way that educate thousands of young militant workers, even under the dominated dictatorship.

We will soon find out what kind of trickery the regime will employ to prevent and avert the workers to freely hold their May Day ceremonies this year. However, what is certain is that the militant Iranian workers, as previous years, will honor this day with their own innovations.

Furthermore, this year, Workers Day is in a situation upon us where the workers are plunged in poverty and misery due to the existing cruel capitalist relations. Much of the country is under the floods, the deadly flash-floods took away homes and total belongings of sections of the oppressed people and in particular the most deprived people and doubled the poverty and misery for the toilers. Moreover, because of unscientific and unauthorized structures arising from the capitalist greed, on the one hand and on the other, the lack of accepting any responsibilities by the capitalists supporting regime (Islamic Republic), in providing any assistance to the flood-stricken people, floods as a natural disaster, has become a big catastrophe and painful tragedy in our society. The flood-stricken people have been shouting these realities in front of the cameras. While they are thankful for general public help, they explicitly state that they have received no aid from the state. They even stood bravely in front of a governmental official with his armed bodyguards and questioned him about the society’s wealth that has been spent for the advancement of the U.S. and other imperialists militaristic policies in Syria and other places. They said: How come you can spend all these monies for Syria but do not help the flood-stricken people in our country! On the same note, the angry flood-stricken people have courageously attacked the Islamic Republic authorities and their Armed Forces, who according to the people had come to the flood-stricken regions just for a show, with throwing stones, sticks, etc. and even firearms and ran them out of their region.

This fact in itself, represents the height of the anger and hatred of the workers and toilers of these regions toward the imperialism dependent regime of the Islamic Republic. As the Iranian workers and toilers openly chanted “down with the Islamic Republic” during the January 2018 uprising, they express their heart desire with anger and hatred toward the Islamic Republic today as well, as it is reflected in their slogans and actions. Based on this fact, the communists, as the vanguards of the society, while emphasizing on the necessity of overthrowing the Islamic Republic, must do their utmost endeavor to throw light on the path by which the masses can succeed to overthrow this anti-people imperialist dependent regime. Therefore, the lack of emphasis on this necessary requirement in order to shed light on the path to be taken and instead merely demanding for compensation from the Islamic Republic for the damages caused by the floods means offering illusive guidelines, means lagging behind the masses and would be an unreal and reformist stance.

On the verge of the International Workers Day, we should also note that unfortunately within the communist movement, there are forces who claim to advocate workers and their ideology, namely Marxism – Leninism, while they continuously preach about the necessity of organizing the working class in their class and mass organizations, but for this goal, they do not offer any realistic solutions that is in accordance with the situation of the society. The fact is that the workers in the dictatorship-stricken Iran society, can only find the feasibility to become organized through an armed struggle where its vanguards should be the political-military groups comprised of the conscious workers and committed revolutionary intellectuals. Since during the course of the armed struggle and drawing the masses into this struggle, cracks appear in the barrier created by the dictatorship and the conditions for elevating the political consciousness ever higher and formation of the class and mass organizations of the workers will be realized.

The fact is that since the inception of the Islamic Republic, it has organized a war against Iran’s workers and other masses in chains. This is a civil war, albeit an unequal war. One must change the balance of power in this unequal war, through adopting the right tactics and strategy in accordance to the reality.

This imbalance must gradually be changed to equality, and then through mobilizing, armed organizations of the masses and enforcing the working-class leadership in the political and military struggles of the masses raise its superiority and overcome the enemy’s power. Consequently, once the Islamic Republic is overthrown and all ties and influences of imperialism are severed in Iran, the slogans of bread, jobs, freedom, council management can be fulfilled in the future society.

Long live May Day, International Labour Day!

Down with anti-worker regime of Islamic Republic!

Long live the just struggle of the workers!

Long live revolution!   Long live Communism!

Iran’s People Fedaee Guerrillas

28 April 2019

 

***

logo,cherikha

Iranska folkets Fedai gerilla

Leve 1 maj,

Arbetarklassens internationella solidaritetsdag!

Iranska arbetare, tillsammans med deras allierade bland det iranska förtryckta folket, hälsar sin internationella solidaritetsdag i en situation som på grund av utveckling och spridning av kampen över hela landet, har tagit sig igenom ett produktivt år fullt av värdefulla och fantastiska upplevelser.

Iranska arbetare har länge bekämpat diktaturen i sin kamp för att uppnå sina ekonomiska, sociala och politiska krav. De har alltid varit tvungna att bekämpa staten på ett eller annat sätt och stå emot de väpnade styrkorna för att kunna fortsätta och utveckla sin kampa. Under det gångna året har vi bevittnat hur arbetarna direkt kämpat mot staten och inte bara enskilda kapitalister eller arbetsköpare på en fabrik eller en produktionsenhet. Detta för att när iranska arbetare försöker inleda en ekonomisk kamp mot enskild kapitalist eller arbetsköpare griper statens intensiva våldsdiktatur, vilket i sig är resultatet av imperialismens dominans i samhället och inrättandet av den härskande beroende kapitalismen. Arbetarna tvingas snabbt tillgripa politisk kamp mot staten som till förmån för kapitalisterna står mot arbetarnas krav. Arbetarnas ekonomiska kampar mycket snabbt övergår till politisk kamp. Under denna process utsätts arbetarna för statens våldsam förtryck och därmed deras leder arbetarnas politisk kamp till en väpnad kamp mot regimen. Under det gångna året har arbetarnas kamp intensifierats i hela landet.

Arbetarna har, trots statens hot, arresteringar, fängslanden och tortyr, offentligt demonstrerat och visat sig nått en mycket hög nivå av klass och politiskt medvetande. Modiga tal och välvalda slagord har lett till beundransvärda offer men kampen inte avstannat. De har visat att de förstår det iranska samhällets realiteter och har en mycket högre grad av klass och politiskt medvetande än de så kallade intellektuella som bortser från den imperialistiska diktaturen som utövas i Iran och föreskriver att man genom fredliga medel sprider politiskt medvetande bland arbetarna.

Under sådana förhållanden tillåter den härskande diktaturregimen inte de iranska arbetarna fira Första maj, arbetarnas obestridliga kamp och deras enhet mot kapitalisterna över hela världen. Regimen vet att våra medvetna arbetare inte bara kan formulera de problem och smärtor som de möter på ett enkelt språk som är förståeligt för alla arbetare och åskådare. Under kampen för att uppnå och utveckla sina egna mål kan den utbilda tusentals militanta arbetare i deras kamp mot kapitalisterna och härskande klasser, även under den etablerade diktaturen. Regimen kommer att använda sig av både maktmedel och list för att förhindra och avvärja arbetarna hålla sina förstamajceremonier. Men säkerligen kommer de militanta iranska arbetarna, som tidigare år, hedra denna dag med egna innovationer.

Den rådande verkligheten visar att de iranska arbetarna har på grund av de kapitalistiska relationerna i ännu större grad än förr kastas i fattigdom och elände. Under de senaste månaderna har även effekten av naturkrafter verkat mot de fattiga i landet. Kraftfulla översvämningarna har raserat bostäder och ägodelar och blivit en stor katastrof och en smärtsam tragedi i vårt samhälle. Kapitalisternas girighet har lett till dåligt och ogenomtänkt byggda strukturer som har mångdubblat effekterna. Islamiska republiken har inte gett nödvändig hjälp till de översvämmade människorna. De drabbade har ropat dessa realiteter framför kamerorna. Medan de är tacksamma för allmänhetens hjälp, säger de uttryckligen att de inte har fått något stöd från staten. Många undrar hur regimen kan spendera många miljarder i Syrien och andra länder, men inte hjälpa iranska översvämmade!

Arbetarnas ilska och hat mot den islamiska republiken och det kapitalistiska systemet återspeglas i deras slogans och handlingar. Baserat på detta faktum måste kommunisterna betona nödvändigheten av att störta den islamiska republiken samtidigt som de gör sitt yttersta för att kasta ljus på den väg som massorna kan lyckas med att störta denna anti-imperialistiska beroende regim. Vidare noterar vi att inom dagens kommunistiska rörelse finns det krafter som hävdar att de förespråkar arbetare och deras ideologi, nämligen marxismen – leninism, medan de kontinuerligt predikar om nödvändigheten av att organisera arbetarklassen i deras klass- och massorganisationer, men för detta mål erbjuder de inte några realistiska lösningar som överensstämmer med samhällets situation. Faktum är att arbetarna i Iranska islamiska republiken endast kan finna möjligheten att bli organiserad genom en väpnad kamp. Iranska islamiska republiken har sedan sin tillblivelse, 1979, organiserat ett krig mot Irans arbetare och andra utsugna, ett ojämnt inbördeskrig. Maktbalansen i detta ojämlika krig måste ändras genom att anta rätt taktik och strategi i enlighet med verkligheten.

När den islamiska republiken förstörs och alla band och influenser av imperialismen bryts i Iran, kan sloganerna om bröd, arbete, frihet, gemensamt ägande av produktionsmedlen och rådsförvaltning förverkligas i det framtida samhället.

Leve 1:a maj, arbetarnas internationell solidaritetsdag!

Ned med Iranska islamiska republiken!

Leve arbetarnas rättvisa kamp!

Leve revolutionen! Länge leve kommunism!

Iranska folket Fedai guerilla

 

21 april 2019

***

logo,cherikha

Iranska folkets Fedai gerilla

Leve 1 maj,

Arbetarklassens internationella solidaritetsdag!

Iranska arbetare, tillsammans med deras allierade bland det iranska förtryckta folket, hälsar sin internationella solidaritetsdag i en situation som på grund av utveckling och spridning av kampen över hela landet, har tagit sig igenom ett produktivt år fullt av värdefulla och fantastiska upplevelser.

Iranska arbetare har länge bekämpat diktaturen i sin kamp för att uppnå sina ekonomiska, sociala och politiska krav. De har alltid varit tvungna att bekämpa staten på ett eller annat sätt och stå emot de väpnade styrkorna för att kunna fortsätta och utveckla sin kampa. Under det gångna året har vi bevittnat hur arbetarna direkt kämpat mot staten och inte bara enskilda kapitalister eller arbetsköpare på en fabrik eller en produktionsenhet. Detta för att när iranska arbetare försöker inleda en ekonomisk kamp mot enskild kapitalist eller arbetsköpare griper statens intensiva våldsdiktatur, vilket i sig är resultatet av imperialismens dominans i samhället och inrättandet av den härskande beroende kapitalismen. Arbetarna tvingas snabbt tillgripa politisk kamp mot staten som till förmån för kapitalisterna står mot arbetarnas krav. Arbetarnas ekonomiska kampar mycket snabbt övergår till politisk kamp. Under denna process utsätts arbetarna för statens våldsam förtryck och därmed deras leder arbetarnas politisk kamp till en väpnad kamp mot regimen. Under det gångna året har arbetarnas kamp intensifierats i hela landet.

Arbetarna har, trots statens hot, arresteringar, fängslanden och tortyr, offentligt demonstrerat och visat sig nått en mycket hög nivå av klass och politiskt medvetande. Modiga tal och välvalda slagord har lett till beundransvärda offer men kampen inte avstannat. De har visat att de förstår det iranska samhällets realiteter och har en mycket högre grad av klass och politiskt medvetande än de så kallade intellektuella som bortser från den imperialistiska diktaturen som utövas i Iran och föreskriver att man genom fredliga medel sprider politiskt medvetande bland arbetarna.

Under sådana förhållanden tillåter den härskande diktaturregimen inte de iranska arbetarna fira Första maj, arbetarnas obestridliga kamp och deras enhet mot kapitalisterna över hela världen. Regimen vet att våra medvetna arbetare inte bara kan formulera de problem och smärtor som de möter på ett enkelt språk som är förståeligt för alla arbetare och åskådare. Under kampen för att uppnå och utveckla sina egna mål kan den utbilda tusentals militanta arbetare i deras kamp mot kapitalisterna och härskande klasser, även under den etablerade diktaturen. Regimen kommer att använda sig av både maktmedel och list för att förhindra och avvärja arbetarna hålla sina förstamajceremonier. Men säkerligen kommer de militanta iranska arbetarna, som tidigare år, hedra denna dag med egna innovationer.

Den rådande verkligheten visar att de iranska arbetarna har på grund av de kapitalistiska relationerna i ännu större grad än förr kastas i fattigdom och elände. Under de senaste månaderna har även effekten av naturkrafter verkat mot de fattiga i landet. Kraftfulla översvämningarna har raserat bostäder och ägodelar och blivit en stor katastrof och en smärtsam tragedi i vårt samhälle. Kapitalisternas girighet har lett till dåligt och ogenomtänkt byggda strukturer som har mångdubblat effekterna. Islamiska republiken har inte gett nödvändig hjälp till de översvämmade människorna. De drabbade har ropat dessa realiteter framför kamerorna. Medan de är tacksamma för allmänhetens hjälp, säger de uttryckligen att de inte har fått något stöd från staten. Många undrar hur regimen kan spendera många miljarder i Syrien och andra länder, men inte hjälpa iranska översvämmade!

Arbetarnas ilska och hat mot den islamiska republiken och det kapitalistiska systemet återspeglas i deras slogans och handlingar. Baserat på detta faktum måste kommunisterna betona nödvändigheten av att störta den islamiska republiken samtidigt som de gör sitt yttersta för att kasta ljus på den väg som massorna kan lyckas med att störta denna anti-imperialistiska beroende regim. Vidare noterar vi att inom dagens kommunistiska rörelse finns det krafter som hävdar att de förespråkar arbetare och deras ideologi, nämligen marxismen – leninism, medan de kontinuerligt predikar om nödvändigheten av att organisera arbetarklassen i deras klass- och massorganisationer, men för detta mål erbjuder de inte några realistiska lösningar som överensstämmer med samhällets situation. Faktum är att arbetarna i Iranska islamiska republiken endast kan finna möjligheten att bli organiserad genom en väpnad kamp. Iranska islamiska republiken har sedan sin tillblivelse, 1979, organiserat ett krig mot Irans arbetare och andra utsugna, ett ojämnt inbördeskrig. Maktbalansen i detta ojämlika krig måste ändras genom att anta rätt taktik och strategi i enlighet med verkligheten.

När den islamiska republiken förstörs och alla band och influenser av imperialismen bryts i Iran, kan sloganerna om bröd, arbete, frihet, gemensamt ägande av produktionsmedlen och rådsförvaltning förverkligas i det framtida samhället.

Leve 1:a maj, arbetarnas internationell solidaritetsdag!

Ned med Iranska islamiska republiken!

Leve arbetarnas rättvisa kamp!

Leve revolutionen! Länge leve kommunism!

Iranska folket Fedai guerilla

21 april 2019

 ***

logo,cherikha

گزارشی از آکسیون افشاگرانه در مورد ستمگری های رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی

 در آمستردام – هلند

 

 

 

در دفاع از مبارزات کارگران و ستمدیدگان ایران و در افشای ستمگری های رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی، روز یکشنبه 21 آوریل 2019 ، مراسمی در میدان «دام» آمستردام برگزار شد. فراخوان این آکسیون مبارزاتی از طرف «کمیته حمایت از کارگران و زحمتکشان ایران – هلند» داده شده بود. این تجمع مبارزاتی که با استقبال قابل توجه عابرین مواجه شد از ساعت یک تا سه بعد از ظهر ادامه داشت و طی آن برگزارکنندگان آکسیون، با نصب بنر ها و پارچه نوشته هائی، در مورد جلوه هایی از جنایات دیکتاتوری حاکم بر ایران افشاگری کرده و گوشه هایی از این جنایات را به اطلاع بازدیدکنندگان رساندند. در این حرکت شعار «آزادی زندانیان سیاسی و کارگران زندانی» بارها از سوی شرکت کنندگان فریاد زده شد. فعالین چریکهای فدایی خلق ایران که یکی از نیروهای تشکیل دهنده این کمیته در هلند می باشند ضمن همکاری و شرکت در این حرکت با گذاشتن میز کتاب به پخش اطلاعیه بین مردم مبادرت نمودند.

فعالین چریکهای فدایی خلق ایران آمستردام – هلند

آوریل 2019

 

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s

این وب‌گاه برای کاهشِ هرزنامه‌ها از Akismet استفاده می‌کند. در موردِ نحوهٔ پردازشِ داده‌هایِ دیدگاهتان بیشتر بدانید.

اطلاعات

این ویودی در 30 آوریل 2019 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: