اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

فرانسۀ ۱۹۶۸ و ۲۰۱۸: سوزان رام- دمکراسی مردم، و «اقناع» افکار عمومی را از جمهوری اسلامی بیاموزيد!: تسنیم/تارنگاشت عدالت

امروزه، میلیون‌ها نفر در سراسر فرانسه این رویدادهای سترگ نیم قرن پیش را با مناسب‌ترین شیوه- با اعتصاب و تصرف خیابان‌ها- دوباره تجربه می‌کنند. یک بار دیگر دانشگاه‌ها در سراسر کشور اشغال شده اند، کارگران در بخش‌های کلیدی در اعتصابند، و بسیج بخش‌های وسیع مردم- از بازنشستگان خواهان حمایت از مزایای بازنشستگی گرفته تا کارگران و خلبانان هواپیمایی فرانسه که از شرایط کاری خود برآشفته اند- همه را به هم نزديک کرده است. در چپ رادیکال، ضدسرمایه‌داری و در پهنۀ قدرت نبرد سندیکایی، یک شعار حاکم است: هم‌گرایی مبارزه!

فرانسۀ ۱۹۶۸ و ۲۰۱۸

تارنگاشت عدالت

منبع: دمکراسی مردم


نویسنده: سوزان رام

۲۷ مه ۲۰۱۸

فرانسه ۱۹۶۸ و ۲۰۱۸: پس از ۵۰ سال، روح ماه مه ۱۹۶۸ دوباره در سراسر فرانسه زنده می‌شود

دقیقاً پنجاه سال پیش در این ماه، فرانسه شعله‌ور بود. در یکی از پیشرفته‌ترین کشورهای سرمایه‌داری جهان، «غیرممکن»- چشم‌انداز انقلاب از پایین- ناگهان با نیرو، خشم و شادی طنین‌افکن شد. میلیون‌ها دانشجو و کارگر به خیابان‌ها آمدند، کارخانه‌ها را تعطیل کردند، دانشگاه‌ها را اشغال نمودند و بزرگ‌ترین اعتصاب سراسری را که فرانسه تاکنون به خود دیده بود، موجب شدند. دولت روز، تحت رهبری رییس‌جمهور شارل دوگل به بیم و هراس افتاد.

امروزه، میلیون‌ها نفر در سراسر فرانسه این رویدادهای سترگ نیم قرن پیش را با مناسب‌ترین شیوه- با اعتصاب و تصرف خیابان‌ها- دوباره تجربه می‌کنند. یک بار دیگر دانشگاه‌ها در سراسر کشور اشغال شده اند، کارگران در بخش‌های کلیدی در اعتصابند، و بسیج بخش‌های وسیع مردم- از بازنشستگان خواهان حمایت از مزایای بازنشستگی گرفته تا کارگران و خلبانان هواپیمایی فرانسه که از شرایط کاری خود برآشفته اند- همه را به هم نزديک کرده است. در چپ رادیکال، ضدسرمایه‌داری و در پهنۀ قدرت نبرد سندیکایی، یک شعار حاکم است: هم‌گرایی مبارزه!

شرایط بسیار حساس است. این ماه نخستین سالگرد به قدرت رسیدن رییس‌جمهور امانوئل ماکرون است. ماکرون پس از به قدرت رسیدن برای پیش بردن برنامه نولیبرالی افراطی خود وقت را تلف نکرده است. پروژه ماکرون تغییر رادیکال الگوی اقتصادی فرانسه در امتداد یک استراتژی جدید برای سرمایه فرانسوی در درون اتحادیۀ اروپایی است. استراتژی اقتصادی او را می‌توان نولیبرالی، ضدکارگری و ناسیونالیستی توصیف کرد.

در جبهه داخلی هدف تکرار مردانه‌وار «دست‌آورد‌های » سَبک تاچر در زمین نامساعد فرانسه است: کاهش مالیات برای ثروتمندان، کاهش مزایا برای فقرا، هدف قرار دادن حقوق و حمایت‌هایی که کارگران طی دهه‌ها مبارزه به دست آوردند و خصوصی‌سازی یک بخش عمومی وسیع و هنوز نیرومند. ماکرون هم‌چنین امیدوار است از طريق محدود ساختن دسترسی به آموزش عالی رزمندگی دانشجویان فرانسه را از بین ببرد.

طی سال گذشته «پروژه ماکرون» با کمک ماهیت ویژۀِ «پیروزی» انتخاباتی ماکرون و جنبش «راه سوم» او- «جمهوری به پیش!»- به چندین پیروزی دست یافته است. در ژوئن ۲۰۱۷، پس از چندین دور رأی‌گیری، فرانسه خود را تحت حکومت رییس‌جمهوری یافت که فقط ۱۶ درصد آرای واجدین شرایط شرکت در انتخابات را به دست آورد و با انتخاباتی پارلمانی که در آن ۶۰ درصد رأی‌دهندگان شرکت نکردند، توانست در مجلس ملی یک اکثریت پارلمانی قاطع به دست آورد.

عروج ماکرون بیش از آن‌که پادزهری برای سرخوردگی رأی دهندگان از سیاست‌های رایج باشد، ترشرویی و از خودبیکانگی گسترده رأی‌دهندگان و بیزاری وسیع از مارین لی پن- رقیب او در دور دوم انتخابات را نشان می‌دهد. گرچه سلطه «جمهوری به پیش!» بر مجلس ملی (با ۳۵۰ کرسی از ۵۷۷ کرسی) به ماکرون برای اجرای برنامه خود یک مزیت قدرتمند داده است، اما وضعیت نزار شالوده‌های دمکراسی رژیم او مشهودتر می‌شود. او طی سال گذشته به کرّات از ماده ۴۰، که یک بند مهجور قانون اساسی ۱۹۵۸ فرانسه است، برای تحمیل اراده خود با فرمان استفاده کرده است. (عدالت: ماده ۴۰ قانون اساسی فرانسه چنین می‌گويد: «لوایح و متمم‌های خصوصی که توسط اعضای پارلمان معرفی می‌شوند اگر در صورت تصویب موجب کاهش درآمد عمومی یا ایجاد یا افزایش هزینه عمومی شوند قابل‌پذیرش نمی‌باشند.‌»)

«قانون کار»-مجموعه قوانین حاکم بر شرایط  کار و حمایت از کارگران- هدف اول «جاروی جدید» ماکرون بود. در سپتامبر گذشته، زمانی‌که ماکرون برای قرار دادن «اصلاحات» خود در کتب قانون به استفاده از فرمان متوسل شد بر سه اصل مرکزی- اولویت توافق‌ها پیرامون حقوق و شرایط کاری در سطح هر بخش، مقررات حاکم بر روندهای زايد و داوری‌های کارگری، و نقش محوری سندیکاها- ضربات خرده کننده‌ای وارد آمد. گرچه ضدحمله‌های تحسین‌برانگیزی که رزمندگی و چابکی «فدراسیون سراسری کار» (ث. ژ. ت) نقش اصلی را در بسیج آن داشت صدها هزار نفر را به خیابان‌ها آورد، اما عدم شرکت بزرگ‌ترین سازمان سندیکایی، یعنی «کنفدراسیون دمکراتیک کار فرانسه» (ث. اف. د. ث.) که یک سندیکای «میانه‌رو» است و تفرقه در چپ سیاسی نبرد را تضعیف کرد.

ماکرون دل و جرأت پیدا کرده و سپس به بخش عمومی که در حال‌حاضر ۵٫۴ میلیون شاغل دارد، اعلام جنگ کرد. او طی فرمانی گفت دیگر نمی‌توان به این به مثابه یک «دژ حمایت شده» برخورد کرد. رگبار نخست او پیشنهاد از بین بردن ۱۲۰ هزار شغل در بخش عمومی- بخشاً داوطلبانه و بخشاً با حذف زوايد، همراه با افزایش نسبت کارگران قراردادی ( که هم‌اکنون ۲۰ درصد از نیروی بخش عمومی را تشکیل می‌دهند)- بود. سپس در فوریه، جبهه جدید علیه یک هدف مشخص باز شد: علیه ده‌ها هزار کارگر راه‌آهن شاغل در «اس. ان. ث. اف»، شرکت راه‌آهن دولتی ۸۰ ساله فرانسه.

طرح بزرگ ماکرون برای راه‌آهن سعی کرده است از یافته‌های یک گزارش «مستقل» برای ارزیابی آینده بخش راه‌آهن بر بستر بدهی جاری «اس. ان. ث. اف»، و الزامات تحت «بسته چهارم راه‌آهن اتحادیۀ اروپایی» برای گشودن بازار مسافران داخلی به روی رقابت، مشروعیت دست‌و‌پا کند. گزارش که در ۱۵ فوریه به ادوارد فيلیپ نخست‌وزیر تسلیم شد خواهان تغییر ساختار «اس. ان. ث. اف»، به مثابه یک شرکت تجاری، همراه با لغو خطوط منطقه‌ای و ثانویه است. این گزارش هم‌چنین خواهان یک «قرارداد اجتماعی جدید» با کارکنان «اس. ان. ث. اف» است تا در واقع موقعیت ویژه کارگران راه‌آهن را که از طريق سال‌ها مبارزه به دست آمده و از حدود ۱۴۰‌هزار کارگر کنونی راه‌آهن در مقابل اخراج حمایت می‌کند و به آن‌ها رتبه کارمند دولت می‌دهد، از بین ببرد.

تا آخر فوریه سخنان ماکرون و فیلیپ وضعیت را بدون هیچ تردیدی روشن کرد: هدف درهم شکستنِ، یک‌بار برای همیشۀِ، موقعیت کارگران راه‌آهن، و همراه آن توان اعجاب‌انگیز سازمانی و نفوذ کارگران راه‌آهن فرانسه است.

با نگاه به گذشته و تاریخ مبارزه طبقه کارگر فرانسه روشن است که کارگران راه‌آهن به کرّات پیشگام عمل بوده اند: یک جبهه رزمنده، بسیار سازمان‌یافته، آگاه از توان طبقاتی خود در صف مقدم و آماده برای تقویت و حفظ جنبش‌های سندیکایی و اجتماعی وسیع‌تر. در سال ۱۹۶۸، کارگران راه‌آهن در همبستگی با قیام دانشجویی اعتصاب کردند. در سال ۱۹۹۵، کارگران راه‌آهن یک نقش کلیدی در موج بزرگ اعتصابات علیه برنامه آلن ژوپه نخست‌وزیر برای حمله به بخش عمومی ایفاء کردند. بر بستر هفته‌ها اعتصابات ملی، که به اعتصاب میلیونی ۱۲ دسامبر ۱۹۹۵ انجامید، ژوپه به طرز خفت‌باری مجبور به عقب‌نشینی شد.

در نبردی که اکنون شکل گرفته، ماکرون بدون تردید صدای سرنوشت را می‌شنود. گویی الهام گرفته از جنگ تاچر علیه معدنکاران، رییس‌جمهور جوان تصور می‌کند که سرنوشت امر در هم‌شکستن یک بار برای همیشۀ کارگران راه‌آهن، و همواره ساختن راه حمله گسترده‌تر به بخش عمومی فرانسه را به او محول کرده است.

ماکرون، نیرومند از موفقیت سال گذشته خود در اعمال اصلاحات قانون کار، ممکن است بر ادامه تفرقه میان مخالفان خود در جنبش سندیکایی و چپ سیاسی نیز حساب کند. اما او ممکن است در اینجا دچار اشتباه محاسبه شده باشد. هفته‌های اخیر شاهد اتحاد عمل سندیکاها و چپ در ظهور یک جبهه متحد بوده است.

یک تحول کلیدی در ۲۱ مارس در پاریس رخ داد، که در آن نمایندگان ۱۲ سازمان چپ برای پاسخ دادن به پرسش‌های روزنامه‌نگاران گرد آمدند. کسانی که به نوبت پشت میکروفن آمدند شامل نمایندگان «فرانسه نافرمان» (La France Insoumise که در حال‌حاضر بزرگ‌ترین و مؤثرترین نیرو در چپ است)، «حزب جدید ضدسرمایه‌داری» (Nouveau Parti Anticapitaliste)، «حزب کمونیست فرانسه» (Parti Communiste Français)، «زیست‌بوم اروپا- سبزها» (Europe Ecologie-Les-Verts) بودند. همه آن‌ها تعهد سازمان‌های خود را به عمل متحد در دفاع از بخش عمومی فرانسه اعلام کردند.

در سطح سندیکایی نیز اتحاد دنبال می‌شود. همه چهار فدراسیونی که کارگران راه‌آهن را نمایندگی می‌کنند پیرامون برنامه اعتصاب به توافق رسیدند: یک جدول زمانی اعتصاب متناوب دو روزه (با سه روز عملکرد عادی پس از هر دو روز اعتصاب). اعتصاب‌های متناوب که از ۳ آوریل آغاز شد تأثیر مختل کننده‌ای هم بر خدمات مسافری و هم بر خدمات باری داشته است؛ گرچه مشارکت در عمل نوسان داشته است (رانندگان و نگهبانان به ویژه ثابت کرده اند دلاوران وفاداری هستند)، اما پی‌آمدهای اقتصادی زنگ خطر را در محافل تجاری و صنعتی به صدا درآورده است.

در عین‌حال، روزهای اعتصابات متناوب توسط کارگران خط هوایی «ایر فرانس» به رؤسا بیش از ۳۰۰ میلیون یورو ضرر زده است. قیمت سهام تنزل کرده، و یک قرارداد «جدید» برای افزایش ناچیز حقوق که توسط شرکت مطرح شده بود از جانب کارگران رد شد، و به  استعفای  مدیرکل شرکت انجامید.

قدرت کارگران آشکارا در سراسر کشور مشهود است. کارگران راه‌آهن باجه‌های دریافت عوارض بزرگراه‌ها را اشغال می‌کنند و به خودروها اجازه عبور رایگان می‌دهند، و در این روند برای صندوق اعتصاب کمک جمع می‌کنند. یک صندوق اعتصاب کارگران راه‌آهن بیش از یک میلیون یورو جمع کرده است، که علی‌رغم تلاش‌های رعب‌برانگیز دولت و رسانه‌های رسمی برای چرخاندن افکار عمومی علیه کارگران راه‌آهن، حمایت نیرومند از اعتصابات را نشان می‌دهد.

مقاومت خود را در سطوح گوناگون و در شکل‌های متنوع بسیار نشان می‌دهد. در اوايل مه، روان ملی در  بی‌احترامی گسترده متجلی شد: در پاریس یک «جشن» استهزایی برای نخستین سالگرد ریاست جمهوری ماکرون بر پا شد. تجمعات گسترده، اشغال، سد‌راه و مراسم ضدماکرون دانشگاه‌های سراسر فرانسه را سرزنده کرده است. هفته‌ها محاصره در نانتر، زادگاه‌ جنبش دانشجویی مه ۱۹۶۸، مانع برگزاری امتحانات شده، تا جايی اساتید مترقی گفته اند به همه دانشجویان «نمرات سیاسی» بالا خواهند داد.

روز ۲۶ مه که موج شورش سراسر فرانسه را فراخواهد گرفت، روزی است که باید دنبال کرد. «فدراسیون سراسری کار» و «فرانسه نافرمان» مشترکاً این روز را روز اعتراضات سراسری اعلام کرده اند: پیوستگی تاریخی بین قدرت سندیکا و سیاست‌های چپ رادیکال. ژان-لوک ملنشون رهبر رزمنده «فرانسه نافرمان» که سال گذشته از هیج‌جا ظهور کرد و در دور نخست انتخابات ریاست جمهوری نزدیک به ۲۰ درصد آراء را به دست آورد، هم‌اکنون از تشکیل یک «جبهه مردمی» می‌گوید. تابستان طولانی و گرم فرانسه تازه آغاز شده است.

http://peoplesdemocracy.in/2018/0527_pd/france-1968-and-2018-fifty-years-spirit-may-1968-surges-through-france-again

http://www.edalat.org/sys/content/view/12194/38/

***

خطای سوم رئیس جمهور فرانسه، «عدم‌اقناع افکار عمومی» در قبال اصلاحات اقتصادی خود است. رئیس جمهور فرانسه معتقد است که از دست رفتن ۱۲۰ هزار شغل دولتی و کاهش بودجه عمومی برای مواجهه با بحران اقتصادی، عاقلانه‌ترین تصمیم ممکن برای مدیریت وضع موجود محسوب می‌شود. حتی اگر استدلال ماکرون صحیح باشد، او نتوانسته است افکار عمومی کشورش را در این خصوص اقناع کند. مخالفت‌های گسترده صورت‌گرفته با اصلاحات اقتصادی و اجتماعی ماکرون نشان‌دهنده همین حقیقت است.

«اقناع» افکار عمومی را از جمهوری اسلامی بیاموزيد!

تسنیم
۷ خرداد ۱۳۹۷
خشمی که در فرانسه شعله‌ور می‌شود
سه خطای بزرگ ماکرون خیزش ۸۰ شهر فرانسه علیه سیاست‌های ماکرون نشان‌دهنده عمق بحرانی است که دولت فرانسه خود ایجاد کرده و البته، هم‌اکنون در برابر آن گرفتار شده است.
به گزارش خبرگزاری تسنیم، اعتراض‌ها علیه امانوئل ماکرون رئیس جمهور جوان فرانسه روز به روز گسترده‌تر می‌شود. اعمال اصلاحات اقتصادی، آموزشی و اجتماعی ماکرون در مغایرت با «اصل برابری فرصتها» در فرانسه قرار داشته و منجر به خشم اقشار آسیب‌پذیر از عملکرد وی شده است.

نقش پررنگ اتحادیه‌های کارگری در اعتصاب علیه دولت فرانسه حاکی از همین موضوع است، از سوی دیگر، دانشجویان فرانسوی نیز نقش بسزایی در تشدید اعتراضات عمومی علیه ماکرون ایفا کرده‌اند. به‌نظر می‌رسد رئیس جمهور فرانسه کمی دیر متوجه «نارضایتی افکار عمومی» از خود شده است. خیزش ۸۰ شهر فرانسه علیه سیاست‌های ماکرون، نشان‌دهنده عمق بحرانی است که دولت فرانسه خود ایجاد کرده و البته، هم‌اکنون در برابر آن گرفتار شده است.

از سوی دیگر، مطابق آخرین گزارش‌ها، برخی احزاب، گروهها و اتحادیه‌های کارگری هنوز به تظاهرات ضدماکرون نپیوسته‌اند. آنها معتقدند که جنس اعتراضات، باید «اجتماعی» و نه «سیاسی» باشد، با این حال اکثر مخالفان ماکرون اعلام کرده‌اند که در آینده‌ای نزدیک به تظاهراتها و اعتصابهای سراسری می‌پیوندند، از این رو در سال ۲۰۱۸ میلادی، شاهد تشدید تقابل افکار عمومی فرانسه با ماکرون خواهیم بود.

خطای اول ماکرون: اتکا بر محاسبات نادرست
رئیس جمهور فرانسه در جریان رقابتهای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۷ میلادی، توانست با کسب حدود ۶۴ درصد آرا بر رقیب خود یعنی مارین لوپن از جبهه ملی فرانسه غلبه پیدا کند. بر همگان مسجل بود که بخش مهمی  از آرای ماکرون، «آرای سلبی» محسوب می‌شدند، به‌عبارت بهتر، بسیاری از شهروندان فرانسوی برای جلوگیری از راهیابی جبهه ملی به کاخ الیزه و تسخیر آن توسط مارین لوپن، در دور دوم و نهایی انتخابات فرانسه به ماکرون رأی دادند.

از سوی دیگر، برخی نظرسنجی‌هایی که در ماههای ابتدایی حضور ماکرون در قدرت صورت گرفت، وی را دچار خطاهای محاسباتی زیادی کرد. در این نظرسنجی‌ها، ۶۰ درصد از شهروندان فرانسوی نسبت به رئیس جمهور جوان خود، دید خوشبینانه‌ای داشتند، در نتیجه، ماکرون تصور کرد که آرای واریزشده به حساب او در انتخابات، جملگی آرای ایجابی محسوب شده و مرهون شخصیت سیاسی خاص وی بوده است، با این حال ماکرون تصور ریزش شدید آرای خود نزد افکار عمومی را نمی‌کرد.

هم‌اکنون، مطابق آخرین نظرسنجی‌های صورت‌گرفته در فرانسه، محبوبیت ماکرون به حدود ۴۰درصد کاهش یافته است، به‌عبارت بهتر، ۵۷ درصد از شهروندان فرانسوی از مخالفان سرسخت حضور ماکرون در کاخ الیزه محسوب می‌شوند. این موضوع نشان می‌دهد که آرای ماکرون نزد افکار عمومی ریزش زیادی داشته است. بخش اعظمی از این موضوع، مرهون «خودبزرگ‌پنداری» رئیس جمهور فرانسه در یک سال اول حضور خود در قدرت بوده است.

خطای دوم ماکرون: تقابل با کارگران و معلمان فرانسوی
رئیس جمهور جوان فرانسه، هم‌اکنون گروههای مخالف زیادی را مقابل خود می‌بیند. کارگران، معلمان، دانشجویان و حتی کارمندان بخش دولتی از جمله مخالفان سیاستهای اصلاحی ماکرون محسوب می‌شوند، به‌عبارت بهتر، ماکرون «پیاده‌نظام سیاسی» خود در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۷ را هم‌اکنون، در حالی که تنها یک سال از انتخابات سراسری قبلی می‌گذرد، از دست داده است. نقش کارگران و معلمان به‌طور کلی در انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در ادوار مختلف تأثیرگذار بوده است.

در جریان رقابتهای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲ میلادی نیز کارگران و معلمان سهم بسزایی در پیروزی اولاند و راهیابی سوسیالیستها به کاخ الیزه داشتند. در نهایت، اولاند با اختلاف حدود 1 درصد، توانست بر رئیس جمهور قبلی فرانسه یعنی نیکولا سارکوزی غلبه پیدا کرده و در رأس امور اجرایی و سیاسی کشورش قرار گیرد، با این حال، سیاستهای اقتصادی اولاند نه‌تنها به‌سود طبقه کارگر و شهروندان فرانسوی تعریف نشد، بلکه منجر به خشم و نارضایتی آنها از کاخ الیزه شد. کار به جایی رسید که در سال ۲۰۱۶ میلادی، میزان محبوبیت اولاند به زیر ۲۰درصد رسید. همین موضوع سبب شد تا رئیس جمهور سابق  فرانسه ترجیح دهد در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۷ شرکت نکند.

در حال حاضر، ماکرون همان خطای سارکوزی و اولاند را در مقیاسی گسترده‌تر تکرار کرده است، بر این اساس، ممکن است آرای اتحادیه‌های کارگری و متعاقباً اقشار آسیب‌پذیر، به‌سود جریانهای سیاسی رقیب و حتی «جبهه ملی فرانسه» به‌رهبری «مارین لوپن» هدایت شود. بسیاری از مخالفان ماکرون، که حتی در تظاهرات اعتراضی علیه وی شرکت نمی‌کنند، ترجیح می‌دهند این نارضایتی را پای صندوق رأی جبران کنند.

خطای سوم ماکرون: عدم‌اقناع افکار عمومی
خطای سوم رئیس جمهور فرانسه، «عدم‌اقناع افکار عمومی» در قبال اصلاحات اقتصادی خود است. رئیس جمهور فرانسه معتقد است که از دست رفتن ۱۲۰ هزار شغل دولتی و کاهش بودجه عمومی برای مواجهه با بحران اقتصادی، عاقلانه‌ترین تصمیم ممکن برای مدیریت وضع موجود محسوب می‌شود. حتی اگر استدلال ماکرون صحیح باشد، او نتوانسته است افکار عمومی کشورش را در این خصوص اقناع کند. مخالفت‌های گسترده صورت‌گرفته با اصلاحات اقتصادی و اجتماعی ماکرون نشان‌دهنده همین حقیقت است.

ماکرون به مخالفان خود اعلام کرده است که فارغ از اعتراض‌های صورت‌گرفته، به اصلاحات اقتصادی خود در فرانسه ادامه خواهد داد. سرکوب‌های گسترده صورت‌گرفته در تظاهراتهای اخیر نیز منجر به خشم بیشتر شهروندان این کشور از رئیس جمهور خود شده است. در صورتی که روند فعلی در فرانسه ادامه پیدا کند، ماکرون نیز سرنوشتی مشابه سارکوزی یا اولاند پیدا خواهد کرد.

بر این اساس تضمینی وجود ندارد که اساساً ماکرون در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۲ برای دومین بار نامزد شود، به‌عبارت بهتر، ماکرون هم با توجه به نارضایتی‌هایی که علیه وی در فضای سیاسی و اجتماعی کشورش به‌وجود آمده است، استعداد «تک‌دوره‌ای شدن» در فضای سیاسی کشورش را داراست، در این میان، افرادی مانند «مارین لوپن» از جبهه ملی فرانسه در  انتخابات ریاست جمهوری آینده قدرت مانور بیشتری در مقابل رئیس جمهور فعلی فرانسه خواهند داشت.

از سوی دیگر، با گسترش دامنه اعتراضات عمومی، احزاب سنتی فرانسه از جمله دو حزب «سوسیالیست» و » محافظه‌کار» نیز به صحنه رسمی اعتراضات ورود پیدا خواهند کرد.

http://www.edalat.org/sys/content/view/12193/38/
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

اطلاعات

این ویودی در 30 مه 2018 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: