اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

رگ‌خواب آمریکایی‌ها يا تغيير مديران و «چپ»های ما؟! – یادمانده‌های یزدی از مذاکره با برژینسکی: زینب اسماعیلی، و نتيجۀ انتخابات ايران؛ پیام مثبت به قدرت‌های بزرگ: شرق

ابراهيم يزدی: ببینید! اگر ما با آمریکایی‌ها اختلافی داریم باید بنشینیم با آنها گفت‌و‌گو کنیم. برژینسکی طرف خوبی برای مذاکره بود. در واقع آنچه ما می‌خواستیم و دنبالش بودیم، تفاهم درباره انقلاب ایران بود چون این سابقه نداشت. چون آنها از انقلاب ترس و واهمه داشتند. نه‌تنها با انقلاب ما، بلکه کلا با هر نوع انقلابی مخالف بود. او مخالف بود، برای اینکه مواضع انقلاب چیزی نبود که آنها بتوانند بپذیرند. منافع ملی ایجاب می‌کرد که با آمریکایی‌ها کنار بیاییم، اما البته چپی‌ها نمی‌خواستند. طیف گسترده چپ‌ها -چه مسلمان‌شان چه غیرمسلمان‌شان- همه نسبت به اینکه ما با آمریکایی‌ها به تفاهم برسیم، ناراحت بودند و واکنش نشان دادند. البته مدیران ما هم تغییر کرده‌اند؛ اما عملا می‌دانستیم که نمی‌شود سرمان را بکوبیم به دیوار و بگوییم دیوار به عقب برود. واقع‌گرایی پیدا کرده‌ایم.

رگ‌خواب آمریکایی‌ها يا تغيير مديران و «چپ»های ما؟!

 
شرق

زینب اسماعیلی

یادمانده‌های یزدی از مذاکره با برژینسکی
رگ‌خواب آمریکایی‌ها …
ديدار محمدرضا پهلوی با آترتون، ساليوان، ونس، کارتر و برژينسکی در سال ۱۹۷۷
هر ماجرایی می‌تواند دو روایت داشته‌باشد، بالطبع، حضور افراد مختلف می‌تواند این روایت‌ها را متعدد کند. تقریبا هر مذاکره‌ای چنین سرنوشتی پیدا می‌کند. مذاکره انقلابیون ایران با برژینسکی مشاور کارتر از این دست ماجراهاست که ایرانی‌ها و آمریکایی‌ها دو روایت متفاوت از آن ارائه می‌کنند.

این مذاکره اولین دیدار مقامات ارشد ایران بعد از انقلاب با یک مقام آمریکایی بود؛ روز اول نوامبر ١٩٧٩. رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا سال ٨٧، در دانشگاه ملی امور دفاعی آمریکا درباره برخی جزئیات این دیدار که ٣٧ سال پیش انجام شده، توضیح داده و می‌گوید: «دیدار میان زبیگنیو برژینسکی، مشاور امنیت ملی کاخ سفید در دوران ریاست‌جمهوری جیمی کارتر و مهدی بازرگان در شهر الجزیره خشم گروه‌هایی در تهران و گروگان‌گیری اعضای سفارت آمریکا را به دنبال داشت. نخست‌وزیر (مهندس بازرگان)، وزیر دفاع (مصطفی چمران) و وزیر خارجه (ابراهیم یزدی) ایران خواستار ملاقات با برژینسکی شدند که برای مراسم بیست‌وپنجمین سالگرد انقلاب الجزایر در الجزیره به سر می‌برد و من هم با او بودم. برژینسکی از من خواست برای یادداشت‌برداشتن همراهش بروم.»

مرگ برژینسکی، مشاور کارتر در یکی از مهم‌ترین سال‌های رابطه ایران و آمریکا، یعنی وقوع انقلاب و تسخیر سفارت موجب شد ماجرای مذاکره الجزایر را با دکتر ابراهیم یزدی وزیر خارجه دولت موقت و عضو تیم مذاکره‌کننده به گپ و گفت بگذاریم. اگرچه بیماری و گذر زمان موجب شده دکتر یزدی برخی موضوعات را به یاد نیاورد، اما همراهی مهندس توسلی در مصاحبه‌ برخی خاطرات را زنده کرد.

گفت‌وگو با دکتر ابراهیم یزدی عضو اولین و تنها بازمانده تیم مذاکره‌کننده ایرانی با آمریکا بعد از پیروزی انقلاب را در ادامه بخوانید.

آقای دکتر یزدی می‌خواهم از ملاقات تیم مذاکره‌کننده ایرانی با برژینسکی، مشاور کارتر در الجزایر بگویید؛ ملاقاتی بین شما، مهندس بازرگان، دکتر چمران و برژینسکی. چه اتفاقی رخ داد، چه مذاکره‌ای در آنجا انجام شد؟ آن چیزی که از شخصیت برژینسکی دریافت کردید، چه بود؟
ببینید! اگر ما با آمریکایی‌ها اختلافی داریم باید بنشینیم با آنها گفت‌و‌گو کنیم. برژینسکی طرف خوبی برای مذاکره بود؛ در مذاکرات سیاسی خیلی مهم است که طرف ما چه کسی است. یک وقتی طرف صحبت می‌کند اما به قول قدیمی‌ها شوت است؛ بله، در مذاکره با او کاری نمی‌توانیم بکنیم. ولی برژینسکی یک مذاکره‌کننده بسیار زیرک و باهوش بود و به مطالبی که می‌گفت اشراف داشت، این، کار آدم را راحت‌تر می‌کند. برژینسکی به کار خودش وارد بود.

برژینسکی در مذاکره از طرف دولت آمریکا اختیار عمل داشت؟
بله، ما می‌خواستیم توافق کنیم.

خب او قدرت توافق داشت؟ در چه زمینه‌ای می‌خواستید توافق کنید؟
در زمینه روابط دو کشور؛ بالاخره برژینسکی شخصیت برجسته‌ای در سیاست خارجی دولت آمریکا بود و ما هم اگر می‌خواستیم با آمریکا بر سر مسائل مورد اختلاف طرفین به توافق برسیم، او بهترین فرد برای مذاکره بود.

استارت مذاکره چطور زده شد؟ آنها ابراز تمایل کردند به مذاکره یا تیم ایرانی؟
یادم نیست؛ اما طرفین هر دو احساس کردند که باید بنشینند و گفت و گو کنند. در آن شرایط این یک ضرورت بود.

خب آن‌موقع که هنوز ماجرای تسخیر سفارت رخ نداده بود، موضوع اصلی مذاکره چه بود؟
در واقع آنچه ما می‌خواستیم و دنبالش بودیم، تفاهم درباره انقلاب ایران بود چون این سابقه نداشت. بنابراین برای ما خیلی مهم بود که مواضع انقلاب اسلامی و ایران را به آمریکایی‌ها حالی کنیم.

یعنی آنها انقلاب را بپذیرند؟
بله، بپذیرند. چون آنها از انقلاب ترس و واهمه داشتند.

خود شخص برژینسکی هم که خیلی ضدانقلاب بود.
بله، نه‌تنها با انقلاب ما، بلکه کلا با هر نوع انقلابی مخالف بود. او مخالف بود، برای اینکه مواضع انقلاب چیزی نبود که آنها بتوانند بپذیرند.

یادتان هست که برژینسکی، لهستانی بود.
بله. یهودی بود.

روس‌ها در طول تاریخ و حتی پس از انقلاب اکتبر به لهستانی‌ها خیلی ظلم کرده بودند و برژینسکی خاطرات بسیار بدی داشت. بنابراین فکر می‌کرد که انقلاب ایران هم ممکن است چنین پیامدهایی داشته باشد.
آنها اصولا از انقلاب ناراحت بودند و به انقلاب خوش‌بین نبودند.

کلا دیدگاه‌های برژینسکی به شکلی بود که به نقش اتحاد جماهیر شوروی خیلی بدبین بود، شاید به خاطر همین سابقه لهستانی‌اش. شاید او انقلاب ایران را یک پاشنه‌ آشیل برای نفوذ بیشتر اتحاد جماهیر شوروی در منطقه می‌دید. نگرانی از اینکه انقلاب منجر به این شود که ایران به‌عنوان دوست قابل اعتماد آمریکا به سمت نزدیکی با اتحاد جماهیر شوروی برود.
بله، این نگرانی را آمریکایی‌ها داشتند؛ یعنی آمریکایی‌ها نگران چرخش‌ مواضع انقلاب ایران بودند. اما کلا فکر می‌کردند با انقلاب اسلامی ایران نزدیک‌تر هستند و می‌توانند با آنها کنار بیایند.

مذاکره در الجزایر چقدر طول کشید؟
مذاکرات چند جلسه کوتاه بود. شاید دو یا سه جلسه بود.

چند روز پشت ‌هم؟
بله، چند روز پشت هم.

الجزایر چطور انتخاب شده بود؟ چه کسی الجزایر را انتخاب کرده بود؟
جشن سالگرد انقلاب الجزایر بود و به مناسبت جشن به آنجا رفته بودیم. آمریکایی‌ها هم آنجا بودند. الجزایری‌ها وساطت کردند که بنشینیم و با هم مذاکره کنیم.

یعنی شما (سه نفر) از ایران برای آن جشن رفته بودید؟
بله.

موضع شما، آقای مهندس بازرگان و دکتر چمران مشابه هم بود یا با هم اختلاف ‌نظر داشتید؟
بله، با هم هماهنگ بودیم؛ با هم نشسته بودیم و صحبت کرده بودیم که با آمریکایی‌ها چگونه برخورد کنیم و چه بگوییم و چه کار کنیم.

روایتی که ‌گری سیک، دستیار برژینسکی از آن جلسه مذاکره گفته، این است که تمرکز مذاکره‌کنندگان ایرانی روی این موضوع بود که شاه را به انقلابیون پس بدهید ولی آمریکایی‌ها نپذیرفته‌اند و گفته‌اند که این اصلا در فرهنگ سیاسی ما معنی ندارد. شما روی این موضوع در مذاکره خیلی تمرکز کرده بودید؟
بله، از آنجا که بودن شاه در آمریکا می‌توانست برای ما اسباب دردسر شود، روی آن تأکید داشتیم؛ برای اینکه هر آن آمریکایی‌ها می‌توانستند او را تقویت کنند؛ چون در اختیار آنها بود. او از انقلاب لطمه دیده بود. نگرانی ما این بود که شاه با آمریکایی‌ها کنار بیاید و به انقلاب لطمه بخورد.

یعنی اتفاقی مثل کودتای ٢٨ مرداد یک بار دیگر تکرار شود؟
بله، ما از این نگران بودیم چون آن‌موقع هنوز خود انقلاب تثبیت نشده بود و ما مشکلات زیادی داشتیم؛ بنابراین ما حق داشتیم نگرانی داشته باشیم.

خب چند روز بعد از اینکه به تهران برگشتید ماجرای تسخیر سفارت رخ داد. تصورش را می‌کردید که وقتی برگردید چنین اتفاقی رخ دهد؟ یا فکر می‌کنید بهانه شد؟
در ایران به همان اندازه که گروهی می‌خواستند با آمریکایی‌ها به توافق برسیم، کسانی هم بودند که نمی‌خواستند. می‌خواستند همچنان روابط ما با آمریکایی‌ها خصمانه باشد. طیف گروه‌های چپ این موضع را داشتند و این واکنش را نشان دادند که مبادا روابط عادی شود، چون بالاخره انقلاب پیروز شده‌ بود. منافع ملی ایجاب می‌کرد که با آمریکایی‌ها کنار بیاییم، اما البته چپی‌ها نمی‌خواستند. طیف گسترده چپ‌ها -چه مسلمان‌شان چه غیرمسلمان‌شان- همه نسبت به اینکه ما با آمریکایی‌ها به تفاهم برسیم، ناراحت بودند و واکنش نشان دادند.

پس پیش‌بینی می‌کردید که در ایران گروهی با این مذاکره مخالف باشند.
مخالفت را پیش‌بینی می‌کردیم.

ولی چنین دامنه مخالفتی را پیش‌بینی نمی‌کردید؟
بله، فکر نمی‌کردیم به آنجاها کشيده شود.

فکر می‌کنید فقط مذاکره‌ شما باعث تسخیر سفارت شد؟ یا یک بهانه‌ بود و چیزهای دیگری ماجرا را به سمت تسخیر سفارت هل داد؟
ببینید! آنها که علی‌الاطلاق مخالف بهبود روابطمان با آمریکا بودند، از اینکه ما داشتیم مذاکره می‌کردیم نگران بودند خصوصا که تیم مذاکره‌کننده ایران که ما بوديم، نسبت به قضایا اشراف داشتیم و فقط شعار نمی‌دادیم. به اصطلاح رگ خواب آمریکایی‌ها را داشتیم و می‌دانستیم چطور با آنها رفتار کنیم؛ ولی عده‌ای بودند که مخالف بهبود روابط ایران با آمریکایی‌ها بودند؛ بنابراین آنها به چنین واکنش‌هایی دست زدند.

برنامه‌ شما سه نفر از تیم مذاکره‌کننده این بود که مذاکرات را ادامه بدهید؟ به نظرتان می‌رسید که می‌توانید با آمریکایی‌ها به تفاهم برسید؟
بله، به‌نظر من می‌شد.

نظر هر سه‌‌نفرتان چه بود؟
هر سه همین نظر را داشتیم. برای اینکه آمریکایی‌ها، کار دیگری نمی‌توانستند بکنند، چه کار می‌خواستند بکنند! درعین‌حال به نفع ما هم بود که {آن زمان} با آمریکایی‌ها توافق کنیم.

در خاطرات مهندس بازرگان هست که درباره موضوع قراردادهای سلاح و پول‌هایی که در حساب‌های آمریکایی‌ هست، صحبت کردند. درباره این موضوع‌ها، یادتان هست که آنها قول دادند که آیا این مطالبات را پس می‌دهند، قرارداد را ادامه می‌دهند یا نه؟
بله، اگر مذاکرات ادامه پیدا می‌کرد، مشکلات ما برطرف می‌شد.

یعنی اگر آن مذاکرات ادامه پیدا می‌کرد ما الان با ماجرای پول‌های بلوکه‌شده در آمریکا مواجه نبودیم. یا مسئله حساب‌های بلوکه‌شده، قرارداد سلاحی که با آمریکا داشتیم انجام می‌شد و مثلا ما در جنگ مشکل خرید سلاح نداشتیم؟
بله، به‌ همین ‌ترتیب است. می‌توانست چنین پیامدهایی داشته باشد.

بعد از مذاکره الجزایر که به تهران برگشتید، ماجرای تسخیر سفارت پیش آمد و دیگر کانال‌های ارتباطی‌تان با آمریکا قطع شد.
بله.

و دیگر شما هیچ مراوده‌‌ای با برژینسکی نداشتید؟
خیر، دیگر معنا نداشت.

در مطالبی که درباره برژینسکی هست این آمده که او پیش از پیروزی انقلاب معتقد بوده که باید آمریکا از شاه حمایت نظامی کند تا انقلاب پیروز نشود. در نشست گوادلوپ هم چنین اعتقادی را دارد ولی کارتر خلاف این فکر می‌کند. بعد ماجرای حمله طبس را طراحی می‌کند و ناکام می‌شود. حتی در اسنادی آمده که برای به‌شکست‌کشاندن حکومت انقلابی تلاش کرده تا صدام را برای حمله به جزایر سه‌گانه متقاعد کند؛ اما این آدم سال‌های اخیر و در جریان مذاکرات هسته‌ای می‌گوید با ایران توافق کنید. چقدر این آدم تغییر کرده؟ به‌نظرتان گذر زمان باعث شد او آن‌قدر تغییر کند؟ یا انقلاب تغییر کرد؟
نه، انقلاب تغییر نکرد.

انقلابیون چطور؟
انقلابیون هم تغییر نکردند؛ اما آمریکایی‌ها به‌نوعی واقع‌گرایی دست پیدا کردند. خب چه کار می‌خواهند بکنند؟! در ایران انقلاب پیروز شده و از موضع قدرت حرف می‌زند.

در الجزایر هم آنها این واقع‌گرایی را داشتند؟
شرایط الجزایر متفاوت بود با شرایط بعدها.

شرایط مذاکره آن زمان شما، با شرایط تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای درحال‌حاضر چقدر شباهت دارد؟ منظورم از جنبه فشارهای داخلی است که به دیپلمات‌ها وارد می‌شود.
شرایط مشابه است؛ اما شرایط بیرونی تغییر کرده و آنهایی که می‌خواستند به کلی رابطه قطع شود، نتوانستند.

شما ‌گفتید زمان مذاکرات الجزایر، آمریکایی‌ها واقع‌گرا شده بودند و به این نتیجه رسیده بودند که می‌شود با ایران توافق کرد. باز می‌خواهم برگردم به شخصیت برژینسکی. در گفت‌و‌گوی رسانه‌ای که چند سال پیش به صورت مشترک با «نیوزویک» داشتید، برژینسکی را چگونه ‌دیدید؟ خیلی تغییر کرده بود یا باز همان آدم بود؟
همان آدم بود؛ منتها این درایت را داشت که خودش را با شرایط تطبیق بدهد. شرایطی که شما از آن صحبت می‌کنید و مذاکرات هسته‌ای اخیر، مثل روزهای قبل نبود و فرق کرده بود.

یعنی از الجزایر تا الان؟
بله.

خودتان چه؟ خودتان چقدر تغییر کرده‌اید؟
البته مدیران ما هم تغییر کرده‌اند؛ اما عملا می‌دانستیم که نمی‌شود سرمان را بکوبیم به دیوار و بگوییم دیوار به عقب برود. واقع‌گرایی پیدا کرده‌ایم.

حتی برژینسکی در دوره مذاکرات هسته‌ای حامی مذاکرات هسته‌ای شده بود و توییت کرده بود که در این شرایط باید با ایران به توافق رسید. او یک بار خواسته بود با ایران توافق کند ولی نشد و یک مذاکره‌کننده شکست‌خورده بود. فکر می‌کنید آن سابقه در نگاهش تأثیر داشت؟
بالاخره همه‌ ما از رویدادها یاد می‌گیریم. آمریکایی‌ها هم از آن شکست مذاکرات اولیه و ناکامی‌ یاد گرفتند که موضع‌شان را تعدیل کنند و تعدیل کردند.

 http://www.edalat.org/sys/content/view/11467/38/
***
زنگنه: «انتخابات اخیر ایران یک مرحله مهم بود، به این دلیل که مردم در این انتخابات به تعامل با جهان رأی مثبت دادند. من امیدوارم که این پیام مثبت خصوصا از سوی قدرت‌های بزرگ جهان درک شده باشد. این همچنین پیام روشنی به ایالات متحده آمریکاست که اخیرا دوباره تحریم‌های ۱۹۷۹ زمان انقلاب ایران را برقرار کرده است. دیگر زمان برخورد با ایران نیست. این (انتخابات ایران) پیام بسیار روشنی به جهان است، بیش از ۶۵ درصد از جوانان ایرانی و طبقه متوسط و دانشجویان دانشگاه این پیام را داده‌اند. من امیدوارم که جهان این تغییر مثبت را دریافت کرده باشد.» ‌احتمال امضای قرارداد با ۴ غول نفتی.

نتيجۀ انتخابات ايران؛ پیام مثبت به قدرت‌های بزرگ

شرق
اولین قرارداد نفتی با توتال منعقد می‌شود
شکست قفل دلواپسان
شرق: وزیر نفت وعده داده تا آخر دولت یازدهم حداقل یک قرارداد نفتی با یکی از غول‌های نفتی جهان منعقد کند، آن‌هم با قراردادهای نوع جدید که حدود یک‌سال‌ونیم بر سر آن جدل بود و دلواپسان از آن به‌عنوان ابزاری یاد کرده بودند که امنیت ملی کشور را خدشه‌دار می‌کند. هرچند به این قراردادها از سوی برخی از کارشناسان غیردلواپس هم نقد وارد شده، اما به نظر می‌رسد آغاز به کار با این قراردادها می‌تواند حداقل از عدم‌النفع‌بودن ایران در مقابل کشورهای همسایه در میادین مشترک جلوگیری کند.

‌احتمال امضای قرارداد با ۴ غول نفتی
چندی پیش وزیر نفت ایران در گفت‌وگو با رویترز، اظهار امیدواری کرد، ایران بتواند امسال با شرکت توتال فرانسه، لوک‌اویل روسیه، مرسک دانمارک و احتمالا پرتامینای اندونزی، قرارداد امضا کند.

این سخنان از زبان وزیر نفت در کنار صحبت اخیر او درباره برگزاری مناقصات نفتی، نشان از آن دارد که امضای این قراردادها به‌جد در دستور کار دولت قرار دارد. به گفته زنگنه، اکنون حتی مناقصه برای توسعه میدان آزادگان عملا در حال اجراست.

وزیر نفت دراین‌باره می‌گوید: از شرکت‌های بین‌المللی و صاحب فناوری درخواست کرده بودیم که پیشنهادات خود درباره توسعه میدان‌های نفتی را ارائه کنند.  بیژن زنگنه با بیان اینکه از شرکت‌ها درخواست کرده بودیم که به ما پیشنهاد بدهند، می‌افزاید: مذاکره با شرکت‌های دیگر نیز در قالب مناقصات محدود در حال انجام است.

‌امضای نخستین قرارداد جدید نفتی تا پایان دولت یازدهم
وزیر نفت در پاسخ به این سؤال که تا پیش از پایان کار دولت یازدهم، آیا نخستین قرارداد جدید امضا می‌شود؟ بیان کرد: «ان‌شاءالله بسته می‌شود».

همچنین زنگنه در مصاحبه‌ای با رویترز گفته است که ایران در نظر دارد در پنج سال آینده ظرفیت تولید نفت ایران را یک‌چهارم افزایش بدهد و این افزایش با قراردادهای جدید بین‌المللی امکان‌پذیر است.

به گزارش خبرگزاری‌ها، توسعه میدان‌های جدید و افزایش برداشت از میادین مشترک، به ایران این امکان را می‌دهد که سومین کشور تولید‌کننده نفت، تولید نفت خود را تا پنج میلیون بشکه در روز افزایش دهد که این رقم پنج درصد از تولید جهانی نفت است. ایران هم‌اکنون چهار میلیون بشکه در روز نفت تولید می‌کند.

قرار است ظرفیت تولید گاز فراوری‌شده هم تا یک‌ میلیون مترمکعب افزایش یابد که با این افزایش، تولید گاز ایران به ۶۰۰ هزار مترمکعب می‌رسد.

قدرت‌های جهانی، پیام انتخابات ایران را شنیدند
زنگنه در جریان نشست اعضای صادرکننده نفت در وین به رويترز مصاحبه می‌گوید: «انتخابات اخیر ایران یک مرحله مهم بود، به این دلیل که مردم در این انتخابات به تعامل با جهان رأی مثبت دادند».

او می‌افزاید: «من امیدوارم که این پیام مثبت خصوصا از سوی قدرت‌های بزرگ جهان درک شده باشد». او گفته است که این همچنین پیام روشنی به ایالات متحده آمریکاست که اخیرا دوباره تحریم‌های ۱۹۷۹ زمان انقلاب ایران را برقرار کرده است.

«دیگر زمان برخورد با ایران نیست». اشاره زنگنه به تحریم‌های بازدارنده‌ای است که اخیرا از سوی دونالد ترامپ علیه ایران وضع شده است. «این (انتخابات ایران) پیام بسیار روشنی به جهان است، بیش از ۶۵ درصد از جوانان ایرانی و طبقه متوسط و دانشجویان دانشگاه این پیام را داده‌اند. من امیدوارم که جهان این تغییر مثبت را دریافت کرده باشد».

زنگنه می‌گوید ایران امیدوار است قراردادهای جدیدی را امسال با توتال فرانسه، لوک‌اویل روسیه، مرسک دانمارک و پترومینای اندونزی به امضا برساند. گفت‌وگو‌ها درباره توسعه میادین جنوب آزادگان، یادآوران، غرب کارون، منصوری و آب تیمور و همچنین لایه نفتی میدان گازی پارس جنوبی خواهد بود. او می‌گوید این افزایش ظرفیت‌ها بر همکاری ایران با اوپک تأثیری نمی‌گذارد. روز سه‌شنبه اعضای اوپک برای توقف تولید به مدت ۹ ماه دیگر در جهت کاهش عرضه جهانی به توافق رسیدند. زنگنه می‌گوید که تصمیم اعضای اوپک، تصمیمی کوتاه‌مدت است و برنامه ایران برای افزایش ظرفیت تولید یک بخش از برنامه بلندمدت این کشور است. رقابت ایران با عربستان‌سعودی در جریان نشست‌های قبلی اوپک بسیار تنش‌زا بوده، بااین‌حال زنگنه می‌گوید که او خیلی شگفت‌زده است که یک همکاری خوب بین اعضای اوپک شکل گرفته و این همکاری با غیراوپکی‌ها مثل روسیه برای فریزکردن تولید نفت تکمیل شده است.  زنگنه می‌گوید: «من فکر می‌کنم که این اولین‌بار است که ما نشست بدون بحث‌وجدلی را داشته‌ایم. من حدود ۲۰ سال است که در اوپک هستم، این اولین‌بار است که شاهد توافق صددرصدی بین اوپک و غیراوپک هستم».

میدان آزادگان، لیدر میادین برای امضای قراردادهای IPC
این وعده زنگنه در صورت عملی‌شدن، میدان آزادگان را در جایگاه لیدر میادین نفتی ایران برای امضای قرارداد با غول‌های نفتی جهان در قالب قراردادهای IPC، قرار می‌دهد. میدان آزادگان بزرگ‌ترین میدان نفتی ایران به‌شمار می‌رود که با کشور عراق مشترک است. قرار بود شرکت ملی نفت چین (سی‌ان‌پی‌سی) مرحله نخست توسعه میدان آزادگان جنوبی را انجام دهد، اما به دلیل تأخیر چندساله و ناتوانی در اجرای طرح، این شرکت چینی پس از اولتیماتوم وزارت نفت از آزادگان جنوبی اخراج شد. البته این شرکت همچنان توسعه میدان آزادگان شمالی را عهده‌دار است. پس از اخراج چینی‌ها از این میدان، توسعه آزادگان جنوبی برعهده شرکت‌های ایرانی قرار گرفت؛ هرچند پس از واگذاری این میدان به شرکت‌های ایرانی، توسعه این میدان شتاب گرفت؛ اما به دلیل فناوری پایین، میزان برداشت نفت از آزادگان جنوبی نزدیک به شش درصد است. این در حالی است که بررسی‌ها نشان می‌دهد در صورت استفاده از فناوری‌های جدید ضریب برداشت به بیش از ۲۰ درصد افزایش خواهد یافت. وزارت نفت پیش‌تر اعلام کرد میدان آزادگان جزء نخستین میدان‌هایی است که برای آن، مناقصه بین‌المللی برگزار می‌شود. پیش‌ازاین وزارت نفت با شماری از شرکت‌های بین‌المللی ازجمله توتال (فرانسه)، شل (هلند-انگلیس) و پتروناس (مالزی) برای توسعه این میدان نفتی موافقت‌نامه و تفاهم‌نامه‌هایی را امضا کرده است.

میدان نفتی آزادگان جنوبی با چهار لایه سروک، فهلیان، کژدمی و گدوان، یکی از بزرگ‌ترین میدان‌های نفتی ایران است که بخش عمده نفت آن از لایه سروک استخراج می‎شود و از نوع سنگین است. درجه API نفت ازجمله عوامل تأثیرگذار در تعیین ضریب بازیافت تولید اولیه مخزن است؛ به‎طوری‌که ضریب بازیافت نفت در میدان‎هایی که نفت سبک دارند، به‎ طور معمول بالاتر است.

ضریب بازیافت نفت میدان آزادگان جنوبی براساس مطالعات پیشین، حدود پنج تا شش درصد است که انتظار می‌رود با اجرای طرح توسعه این میدان در قالب الگوی جدید قراردادهای نفتی، این مقدار به بیش از ۱۵ درصد برسد.

شرکت ملی نفت ایران مطالعه میدان آزادگان جنوبی را در چارچوب امضای تفاهم‌نامه‌های همکاری (MOU) به شرکت‌های اینپکس ژاپن، توتال فرانسه، شرکت انگلیسی-هلندی شل و پتروناس مالزی و تنکو سپرده است.

زنگنه به‌تازگی در مراسم امضای قرارداد ساخت لوله‌های CRA میان شرکت ملی نفت ایران و کنسرسیوم شرکت‎های توباچک (TUBACEX) اسپانیا و شرکت فولاد اصفهان اعلام کرده بود: سیاست‌های حوزه صنعت نفت در دولت دوازدهم استمرار سیاست‌های دولت یازدهم خواهد بود که با شدت، قدرت و استحکام بیشتر ادامه می‌یابد و براساس‌آن برای تحقق اهداف توسعه با دنیا تعامل خواهیم داشت.
 http://www.edalat.org/sys/content/view/11466/
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ویودی در 1 ژوئن 2017 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , , , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: