اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

روز کارگر و خواسته های کارگران: کمیته دفاع از آزادی و برابری در ایران – وین

تحت حاکمیت ننگین چمهوری اسلامی وضعیت معیشتی کارگران زحمتکشان و به عبارت دیگر اکثریت توده ها اسف بارتر شده و ستم بر آنها بیداد می کند. به قول یکی از کارگران : » ما برده هایی هستیم که زندگی نداریم و شرمنده خانواده هایمان هستیم » اما مبارزات و اعتراضات وسیع کارگران ادامه دارد و روزی نیست که چندین تجمع اعتراضی در سراسرکشور در مقابل دفاتر کارخانه ها، فرمانداری ها، استانداری ها و مجلس ارتجاع  برپا نگردد و کارگران تحقق خواسته هایشان را خواستار نشوند . تجریه نشان داده است که مادام که رژیم دار و جنایت جمهوری اسلامی برمسند قدرت است و مادام که این شرایط به دست توانای کارگران و توده های ستمدیده دگرگون نشود، شعار قدیمی و تقریبا صد ساله » چاره رنجبران و حدت و تشکیلات است » همچنان تازگی و کارآیی خود را خواهد داشت.

روز کارگر و خواسته های کارگران

کمیته دفاع از آزادی و برابری در ایران-ــ وین

      اول ماه مه نه تنها بازتاب اتحاد طبقاتی و مبارزاتی کارگران، بلکه بیانگرسرکوب و توطئه های سرمایه داران در اشکال قانونی و غیرقانونی ست و در وجهی دیگر نشاندهنده خواسته های تحقق نیافته آنان.

      از روزی که کارگران کارخانجات شیکاگو در امریکا با اعتصاب و اعتراض فریاد مبارزاتی شان را برای تحقق خواست هشت ساعت کار روزانه، حق تشکل و بهبود شرایط کار انعکاس دادند، با توطئه های از پیش طراحی شده سرمایه داران و سرکوب خونین و بی توجهی به خواسته هایشان روبرو شدند. این فرایند سه گانه در سطح جهانی همواره ادامه داشته است. اگرچه بخشی از طبقه کارگر جهان در دمکراسی های غربی به بخش هایی از خواسته های خود دست یافته اند، اما بخش بزرگی از این طبقه جهانی همچنان با این فرایند سه گانه سرکوب و توطئه ، تداوم مبارزه و عدم تحقق خواسته هایشان روبرو هستند.

     قریب صدسال از نخستین تظاهرات کارگران بمناسبت اول ماه مه در سال 1301 شمسی در تهران می گذرد و هنوز  روند درهم تنیده ستم و سرکوب، مبارزات متقابل کارگران و بی توجهی به خواسته های ابتدایی شان پابرجاست، هنوز خواست کارگران مبنی بر تعطیل رسمی اول ماه مه و درج آن در تقویم رسمی کشور برآورده نشده است،کارگران هنوز نه تنها از حق ایجاد تشکل مستقل برخوردار نیستند، بلکه فعالین و رهبرانشان به زندان می افتند و دفتر جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان در تهران و در دولت روحانی پلمپ میشود. اگر در دولت احمدی نژاد کارگران را در خاتون آباد به گلوله می بستند، دولت روحانی آن‌ها را در آق دره شلاق می زند. در حالیکه شورای برگزاری اول ماه مه خط فقر را چهارمیلیون تومان تعیین می کند، حقوق پایه کارگران نهصد و سی هزار تومان تعیین می شود یعنی یک چهارم خط فقر که نابرابری آشکار ی را نشان می‌دهد و تازه در دولت روحانی لایحه ای مربوط به اصلاح قانون کار همراه با تبصره توطئه آمیزی را مطرح می کند که حتی نمایندگان مجلس ارتجاع نیز از ترس مبارزات کارگران از تصویب آن خودداری کرده و به دولت باز می گردانند .

     بخشی از خواست ها و مطالبات برآورده نشده کارگران عبارتند از :

۱ ـــ تعیین حد اقل دستمزد بر اساس هزینه ی متوسط یک خانوار شهری و افزایش آن به نسبت تورم.

۲ ـــ به رسمیت شناختن حق تشکل های مستقل کارگری ( مستقل از همه ی نهادهای حکومتی ).

۳ ـــ حق شرکت و دخالت سازمان های مستقل کارگری در تدوین قانون کار.

۴ ـــ تأمین امنیت شغلی کارگران در محل کار.

۵ ـــ پرداخت دستمزد های معوقه کارگران که گاه تا شانزده ماه و بیشتر پرداخت نشده است.

۶ ـــ ممنوعیت کار کودکان و نوجوانان کمتر از ۱۶ سال.

۷ ـــ ممنوعیت بستن کارخانه ها از سوی کارفرمایان بدون تأیید تشکل های مستقل کارگری.

۸ ـــ حق بیمه عمومی بیکاری برای کارگران بیکار.

۹ ـــ  ممنوعیت قراردادهای موقت و سفید امضاء که هشتاد درصد کارگران را شامل میشود.

۱۰ ـــ ممنوعیت پیگرد فعالین کارگری و زندانی کردن آن‌ها ( برای نمونه جعفر عظیم زاده و شاپور احسانی به یازده سال زندان محکوم شده اند. )

۱۱ ـــ تعطیل رسمی و با حقوق روز اول ماه مه و برسمیت شناختن دو روز استراحت در هفته از سوی کارفرمایان، صاحبان کارخانه ها و کارگاهها.

      وقتی استمرار این اوضاع در بستر یک اقتصاد سرمایه داری تجاری رانتی، ورشکستگی بیش از چهل درصد کارگاه ها و کارخانه ها، تورم افسار گسیخته ی دو رقمی، اختلاس ها و دزدی ها در نظر گرفته شود، اوج بی حقوقی کارگران و تبعیض های اعمال شده بر آنان بیشتر آشکار میشود. برای نمونه مدیران حق دارند تا سقف بیست و چهارمیلیون تومان حقوق دریافت کنند یعنی در مقایسه با نهصد و سی هزار تومان کارگران سی برابر آنان، کارمندان تا سقف دو میلیون تومان از پرداخت مالیات معاف اند، اما در مورد کارگران این سقف یک میلیون تومان است.

     تحت حاکمیت ننگین چمهوری اسلامی وضعیت معیشتی کارگران زحمتکشان و به عبارت دیگر اکثریت توده ها اسف بارتر شده و ستم بر آنها بیداد می کند. به قول یکی از کارگران : » ما برده هایی هستیم که زندگی نداریم و شرمنده خانواده هایمان هستیم » اما مبارزات و اعتراضات وسیع کارگران ادامه دارد و روزی نیست که چندین تجمع اعتراضی در سراسرکشور در مقابل دفاتر کارخانه ها، فرمانداری ها، استانداری ها و مجلس ارتجاع  برپا نگردد و کارگران تحقق خواسته هایشان را خواستار نشوند . تجریه نشان داده است که مادام که رژیم دار و جنایت جمهوری اسلامی برمسند قدرت است و مادام که این شرایط به دست توانای کارگران و توده های ستمدیده دگرگون نشود، شعار قدیمی و تقریبا صد ساله » چاره رنجبران و حدت و تشکیلات است » همچنان تازگی و کارآیی خود را خواهد داشت.

 هرچه گسترده ترباد اتحاد و تشکل یابی کارگران! 

سر نگون باد رژیم جمهوری اسلامی!

کمیته دفاع از آزادی و برابری در ایران-ــ وین

 

اردیبهشت سال 1396

http://gozareshgar.com/10.html?&tx_ttnews[tt_news]=31892&tx_ttnews[backPid]=23&cHash=aa928ea5aa442d2be2335e8642597526

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ویودی در 29 آوریل 2017 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: