اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

تاریخ پرفراز و نشیب و آغاز خودمختاری ـ سالگرد رفراندوم کریمه ـ بررسی تاریخی: راشیا تودی/تارنگاشت عدالت

برخی این رفراندوم را قدر می‌نهند و برخی دیگر از آن خشمناکند. وقایع سال ۲۰۱۴ هنوز هم به غلیان احساسات مردم دامن می‌زند. بررسی تاریخی این مسئله مطمئناً به درک بهتر آن کمک خواهد کرد. هم در جبهه طرفداران و هم مخالفین الحاق کریمه به فدراسیون روسیه اسطوره‌هائی وجود دارد که همیشه در بحث مطرح می‌گردد. برخی‌ها می‌گویند: «کریمه همیشه روسی بوده است.»  و برخی دیگر می‌گویند: «ولی نگوئید که ارتش روسیه این رفراندوم را کنترل نکرد.»

سالگرد رفراندوم کریمه ـ بررسی تاریخی

تارنگاشت عدالت 

منبع: راشیا تودی
۱۶ مارس ۲۰۱۷

 

 سه‌سال از رفراندوم کریمه می‌گذرد: تاریخ پرفراز و نشیب و آغاز خودمختاری ـ نگاهی به گذشته

 

مراسم سومین سالگرد  رفراندوم در مورد استقلال کریمه ۱۶ مارس ۲۰۱۷. شرکت کنندگان در مراسم لباس‌های محلی خلق‌های ساکن در شبه جزیره کریمه را برتن دارند.

 

برخی این رفراندوم را قدر می‌نهند و برخی دیگر از آن خشمناکند. وقایع سال ۲۰۱۴ هنوز هم به غلیان احساسات مردم دامن می‌زند. بررسی تاریخی این مسئله مطمئناً به درک بهتر آن کمک خواهد کرد.

هم در جبهه طرفداران و هم مخالفین الحاق کریمه به فدراسیون روسیه اسطوره‌هائی وجود دارد که همیشه در بحث مطرح می‌گردد. برخی‌ها می‌گویند: «کریمه همیشه روسی بوده است.»  و برخی دیگر می‌گویند: «ولی نگوئید که ارتش روسیه این رفراندوم را کنترل نکرد.». بررسی وقایع با درنظر گرفتن دقیق پروسه‌های حقوق کشوری بسیار ضروری است که باید در رسانه‌ها صورت گیرد. بپردازیم به بررسی فاکت‌ها:

کریمه قبل از سال ۱۷۸۳
در قرون وسطا مناطق ساحلی کریمه در دریای آسف با ایالات مربوط به آن به حیطه پیرامونی دنیای یونان تعلق داشت. دشت‌ها و مراتع آن در آن زمان زیر سلطه قبایل کوچگر سکاها بود. بعد از آن سرمتی‌ها، گات‌ها، هون‌ها، بیزانسی‌ها، خزرها، مغول‌ها و ژنویه‌ها یکی پس از دیگری قدرت سیاسی در شبه‌جزیره و یا بخش‌هائی از آن را در دست داشتند. در عین‌حال و بطور همزمان کوچندگان و شهرک‌نشینانی از منطقه دریای سیاه و دریای مدیترانه در کریمه زندگی می‌کردند.

از قرن ۱۵ ببعد خان نشین تاتاری در کریمه پا گرفت و بیش از سه قرن در شبه جزیره حاکم بود. این خان نشین زیر سلطه امپراتوری عثمانی قرار داشت. شبیخون‌های تاتارهای کریمه برای مدت نسبتاً طولانی  مناطق اوکرائین امروزی و روسیه را بستوه آورده بود. روی‌هم رفته تاتارهای جنگجو در این دوران  قریب ۳ میلیون اسیر بعنوان برده بفروش رساندند. از پایان قرن ۱۷ روسیه رفته رفته به دریای سیاه نزدیکتر شد تا خطر از جانب کریمه را از سر دور کند.

کریمه در امپراتوری سلطنتی روسیه
بدنبال یک سلسله از جنگ‌ها بین روسیه و ترکیه، خان نشین کریمه که بزرگترین سرزمین در بخش شمالی دریای سیاه بشمار می‌رفت با فرمان ملکه کاترینا روز ۱۹ آوریل ۱۷۸۳ به کشور روسیه الحاق گردید. در همان سال امپراتوری روسیه بندر نظامی سواستوپول را تاسیس کرد. در سال ۱۷۹۱ امپراتوری عثمانی غصب کریمه توسط روسیه را برسمیت شناخت.

 

بندر بالاکلاوا و چادرهای نیروهای انگلیسی و ویرانه قلعه ژنویه. عکس متعلق به جنگ کریمه در سال ۱۸۵۵ است.

شهرک‌نشینان ایالات مجاور بسرعت  به تصاحب مناطق شبه‌جزیره پرداختند. جالب توجه است که اولین جنگ امپریالیستی معاصر بین سال‌های ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۵ صورت گرفت و بطور مشخص فقط در سرزمین کریمه انجام شد. دفاع از سواستوپول در مقابل فرانسوی‌ها و انگلیس‌ها تا به امروز بخش مهمی از حافظه فرهنگی روسیه را تشکیل می‌دهد.

کریمه پس از ۱۹۲۱: آغاز خودمختاری، انتقال به اوکرائین شورائی
در جنگ داخلی روسیه ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰نیز کریمه یکی از مهم‌ترین و خونین‌ترین صحنه‌های جنگی بود. صدهاهزار نفر از نفرات ارتش ضدبلشویکی سفیدها بعد از این‌که کمونیست‌ها قدرت را بدست گرفتند، از طریق کریمه با کشتی فرار کردند. در سال ۱۹۲۱ جمهوری شوروی سوسیالیستی خودمختار کریمه ASSR بعنوان بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی فدراتیو روسیه ASSR تاسیس شد. از نظر حقوقی می‌توان ASSR را طلایه‌دار جمهوری بعدی کریمه در سرزمین اوکرائین تعبیر نمود.

قدرت مرکزی در مسکو در سال ۱۹۴۵ خودمختاری کریمه را لغو کرد. رهبری شوروی در سال ۱۹۵۴ شبه‌جزیره را بعنوان منطقه در اختیار جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکرائین نهاد. گمانه‌زنی‌های متعددی در مورد این تحویل و تحول وجود دارد. در فرمان هیات رئیسه شورای عالی اتحاد شوروی گفته شده بود:

«… بدلایل جغرافیائی و اقتصادی تحویل منطقه کریمسکایا به منطقه جمهوری سوسیالیستی برادر اوکرائین هدفمند بوده و با منافع عام کشور شورائی مطابقت دارد.»

تاریخ‌شناسان نیکیتا خروشچف دبیر اول حزب کمونیست و رئیس کشور شوروی را مبتکر این گام می‌دانند. به هرحال مسئله برسر انتقال یک واحد اداری در چارچوب و در درون همان کشور بود. سواستوپول هم که در این زمان دارای وضعیت استثنائی بود به جمهوری سوسیالیستی اوکرائین تحویل داده شد.

کریمه بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵: تجزیه‌طلبی
در فوریه ۱۹۹۱ شهروندان کریمه بدنبال رفراندومی خودمختاری خویش را مجدداً حاکم کردند. دولت وقت جمهوری اوکرائین که هنوز سوسیالیستی بود این تصمیم را پذیرفت. هنگامی‌که اوکرائین نیز اواخر اوت ۱۹۹۱ استقلال خود را اعلام کرد، شورای عالی جمهوری خودمختار سوسیالیستی کریمه نیز استقلال خویش را اعلام کرد. دوران، دوران شکوفائی استقلال طلبی در اتحاد شوروی در حال فروپاشی بود.

باوجود تعامل در مورد کریمه، رهبری وقت روسیه دارای عزم سیاسی لازم برای حل مسئله کریمه نبود. لذا کریمه در اوکرائین باقی ماند. از اوائل دهه ۱۹۹۰ رفته رفته گرایشات تجزیه‌طلبانه‌ در کریمه رشد کرد.

سایت اصلی کانال تلویزیونی ۱۱۲ اوکرائین نوشت: تجزیه طلبی کریمه یک بمب ساعتی زیر اوکرائین است.

این گرایش تا آنجا پیش رفت که کریمه در سال ۱۹۹۴ رئیس جمهور خود را انتخاب کرد. رئیس جمهور «ولادیمیر مشکف» که از این طریق مشروعیت یافته بود در جهت الحاق به روسیه گام برمی‌داشت. پس از گذشت یک سال در روز ۱۷ مارس ۱۹۹۵ اوکرائین توسط قانونی بنام «در مورد لغو قانون اساسی و برخی دیگر از قوانین جمهوری خودمختار کریمه»رئیس جمهور «مشکف» را از ریاست جمهوری عزل کرد.

کریمه بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳: اوکرائینیزه کردن و جدال برای ناوگان‌های دریائی.
این قانون خودمختاری وسیع کریمه را بپایان رساند. از این لحظه ببعد  سازوکار دولتی برای اوکرائینیزه کردن شبه جزیره آغاز شد. این اقدامات به جو تجزیه‌طلبی و هواداری از روسیه بیشتر دامن زد و جان تازه‌ای به آن دمید. و اما برای روسیه  جوانب نظامی استراتژیکی کریمه برجسته‌تر شد زیرا که در بندر سواستوپول ناوگان روسیه در دریای سیاه مستقر است.

البته نگرانی‌ها در مورد ناوگان روسیه در دریای سیاه عملاً در سال ۱۹۹۲ هنگامی‌که اوکرائین اولین قرارداد مشارکت با ناتو را به امضاء رساند، آغاز گردید. بدنبال تعامل‌های سخت و کند روسیه توانست قراردادهای اجاره برای استقرار ناوگان‌های روسی و میراث نظامی ارتش شوروی  را با اوکرائین تقسیم کند. در آوریل ۲۰۱۰ روسیه توانست به دنبال توافق‌نامه خارکف قرارداد اجاره بندر را برای ۲۵ سال آینده تمدید نماید.

سیاست روسیه بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ و امضای قرار دادهای تضمینی متعدد  با اوکرائین را تنها به این شرط می‌توان درک کرد که اوکرائین شریک مطمئن و قابل اعتمادی باقی می‌ماند و روابط خود را با روسیه بر پایه دوستی و صمیمیت ادامه می‌داد.

ولی حداقل با آغاز انقلاب نارنجی تعادلی که به هرحال شکننده بود روز بروز بی‌ثبات‌تر شد و به لرزه افتاد. گرایشات ناسیونالیستی در اوکرائین، بویژه در کریمه با شک و سوء‌ظن دنبال می‌شد. حزب مناطق که بعنوان تنها حزب در کنار حزب کمونیست از تبلیغات ضد روسی پرهیز می‌کرد، در پارلمان کریمه همواره دارای اکثریتی برجسته بود. در رابطه با وقایع پس از نوامبر ۲۰۱۳ پارلمان کریمه نقشی کلیدی ایفاء کرد.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ویودی در 22 مارس 2017 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , , , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: