اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

راه حل دو کشور یک دروغ بزرگ ولی تنها شانس مردم فلسطین- رویای ترامپ: نورمان پش، دنیای جوان/تارنگاشت عدالت

هرچند که عملاً سرزمینی برای استقرار یک کشور فلسطینی باقی نمانده و حکومت خودگردان فلسطین به ریاست محمود عباس باناتوانی سیاسی بزندگی شبح گونه خود ادامه می‌دهد، با این حال برای مردم فلسطین تنها پلاتفرم واقع‌گرایانه برای مبارزه آنها در جهت آینده‌ای انسانی، همان راه حل دوکشور یعنی رسیدن به کشور مستقل خود خواهد بود. اگر آنها در آینده یک کشور مشترک یهودی فلسطینی را بپذیرند، حمایت بین‌المللی از آنها که به هرحال بسیار ضعیف است در آغاز مبارزه آنان علیه سیستم آپارتاید بکلی ناپدید خواهد شد. در آن صورت گفته خواهد شد که این درگیری‌ها یک معضل درونی کشور اسرائیل است و کسی مایل نیست دخالت کند. تنها در مبارزه برای استقرار یک کشور مستقل، فلسطینی‌ها خواهند توانست به حقوق‌بین الملل، قطع‌نامه‌های بی‌شمار مجمع عمومی سازمان ملل و دیوان بین‌المللی کیفری در لاهه تکیه کنند که در اصل تنها حمایتی است که عملاً برای آنان باقی مانده و می‌تواند کشورهای عضو سازمان ملل را متعهد سازد. اگر فلسطینی‌ها از این حمایت استفاده نکنند، باید تنها روی پای خود بایستند تا برای کسب حقوق خود در کشوری که یهودیان تفوق دارند، مبارزه کنند. بادرنظر گرفتن افراط‌گرائی شهرک‌نشینان و جبونی کشورها این یک مبارزه‌ بی سرانجام خواهد بود.

palestine-map free-palestine-end-occupation-2

 رویای ترامپ

تارنگاشت عدالت

نوشته: نورمان پش

منبع: دنیای جوان
۲۴ فوریه ۲۰۱۷

 

راه حل دو کشور یک دروغ بزرگ ولی تنها شانس مردم فلسطین

در مناقشه فلسطین، رئیس جمهور جدید ایالات متحده خود را خیلی به هدف نزدیک احساس می کند. او می‌داند که واقعیت توسط نخست‌وزیر نتانیاهو و کابینه رادیکال و هوادار شهرک نشینان او تعریف می‌گردد و به معنی غصب منطقه غرب رود اردن است. و او می‌داند که این واقعیت را نه رئیس جمهور پیشین باراک اوباما و نه صدراعظم آلمان خانم مرکل و یا هر سیاستمدار اروپائی دیگری می‌توانست و یا می‌خواست که تغییر دهد. لذا ترامپ راه حل دو کشور را کنار گذارد. این راه حل در طی چند دهه گذشته به یک دروغ بزرگ تنزل یافته است و تاکنون سیاست بین‌المللی، ناتوانی و عدم تمایل خود برای حل مسئله فلسطین را در پس آن پنهان ‌نموده بود.

پس ترامپ حداقل صادق است، معضل را کنار می‌گذارد ولی به هیچ وجه آن را حل نمی‌کند. ترامپ از این طریق کشور یهودی آپارتاید را که اسرائیل و دوستان بین‌المللی‌اش هنوز آن را یک دمکراسی می‌نامند، پذیرا می‌شود. این‌که نماینده ترامپ در سازمان ملل خانم «نیکی هالی» هنوز اعلام می‌کند که ایالات متحده راه حل دو کشور را «بی هیچ قید و شرطی» مورد پشتیبانی قرار می‌دهد، ربطی به این مسئله ندارد  زیرا که او درست مانند نتانیاهوی خود محور بین همزمان با این اظهار نظر به انتقاد از سازمان ملل متحد و شورای امنیت می‌پردازد و آنها را دشمن اسرائیل می‌نامد.

نتانیاهو ظاهراً ازموفقیت خود در برابر ترامپ و چک سفید او برای غصب بیشتر زمین لذت می‌برد. وزیرفرهنگ او «نفتالی بنت» اکنون دیگر هیچ مقاومت قابل توجهی در مقابل نقشه‌های خود برای غصب کرانه‌های باختری رود اردن نمی‌بیند. در نتیجه در مقابل فلسطینیان دو راه باقی می‌ماند: قبول مهاجرت و یا گردن نهادن به آپارتاید.

دولت اسرائیل بعد از این دیگر نمی‌تواند سیاست‌های خود را در پس دروغ بزرگ راه حل دوکشور پنهان نماید. مشروعیت دمکراتیک کشور یهودی گم شده. مدل اشغالگرانه بی درد سر جنگ مزمن نتانیاهو، می‌تواند در اثر اشکال جدید مقاومت فلسطین، یعنی یک انتفاضه جدید در هم شکند و سلطه استعمارگرانه اسرائیل را در کل زیر سئوال قرار دهد. شاید ترامپ با گامی که بسوی حقیقت و واقعیت مناقشه برداشته بیشتر به حل آن کمک کرد تا تبلیغ مداوم راه حل دو کشور. یکی از پیشینیان او، لیندون ب. جانسون در اوج جنگ ویتنام از این فرمول استفاده کرد: «قبل از این‌که وضع بهتر شود، باید همه چیز بدتر شود.»

ولی با این حال، هرچند که عملاً سرزمینی برای استقرار یک کشور فلسطینی باقی نمانده و حکومت خودگردان فلسطین به ریاست محمود عباس باناتوانی سیاسی بزندگی شبح گونه خود ادامه می‌دهد، با این حال برای مردم فلسطین تنها پلاتفرم واقع‌گرایانه برای مبارزه آنها در جهت آینده‌ای انسانی، همان راه حل دوکشور یعنی رسیدن به کشور مستقل خود خواهد بود. اگر آنها در آینده یک کشور مشترک یهودی فلسطینی را بپذیرند، حمایت بین‌المللی از آنها که به هرحال بسیار ضعیف است در آغاز مبارزه آنان علیه سیستم آپارتاید بکلی ناپدید خواهد شد. در آن صورت گفته خواهد شد که این درگیری‌ها یک معضل درونی کشور اسرائیل است و کسی مایل نیست دخالت کند.

تنها در مبارزه برای استقرار یک کشور مستقل، فلسطینی‌ها خواهند توانست به حقوق‌بین الملل، قطع‌نامه‌های بی‌شمار مجمع عمومی سازمان ملل و دیوان بین‌المللی کیفری در لاهه تکیه کنند که در اصل تنها حمایتی است که عملاً برای آنان باقی مانده و می‌تواند کشورهای عضو سازمان ملل را متعهد سازد. اگر فلسطینی‌ها از این حمایت استفاده نکنند، باید تنها روی پای خود بایستند تا برای کسب حقوق خود در کشوری که یهودیان تفوق دارند، مبارزه کنند. بادرنظر گرفتن افراط‌گرائی شهرک‌نشینان و جبونی کشورها این یک مبارزه‌ بی سرانجام خواهد بود.

ولی برای ترامپ هنوز همه‌چیز بی‌تفاوت است: «برای من آن‌چه که مورد پسند هردو جناح باشد، مناسب است. من تاوقتی که اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها خوشبختند، می‌توانم با هردو کشور سرکنم.» ولی هرکس که فلسطینی‌های ضعیف را در مقابل اسرائیل قوی قرار می‌دهد باید بداند که این فرمول، فرمول خوشبختی نیست، بلکه فرمول جنگ است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

اطلاعات

این ویودی در 27 فوریه 2017 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , , , , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: