اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

دمکراسی و سير تکامل تاريخی آن: احسان طبری، و آن‌ها می‌خواهند به دیگران دمکراسی بیاموزند!: آر. آرون کومار/تارنگاشت عدالت

دمکراسی (مردم‌فرمانی) و ديکتاتوری (فرمانروايی) دو قطب ديالکتيکی هستند که در عين تضاد با هم مربوطند، زيرا هر دمکراسی، دمکراسی است برای بخش معينی از جامعه و ديکتاتوری است برای بخش ديگر. البته سير تاريخی دمکراسی، به گواهی واقعيات چنان است که دايماً آن بخشی از جامعه که از مواهب آن برخوردار است بسط می‌يابد و اين تا زمانی است که در اثر زوال دولت و طبقات در جامعه بشری، همراه آن دمکراسی و ديکتاتوری که اين دولت است، هر دو زوال يابند و خودگردانی همگانی اجتماعی جای دولت و دمکراسی را بگيرد. در دورانی که اکثريت جامعه دستخوش ديکتاتوری اقليت فرمانده يا ممتاز (اليت) است، اين اکثريت، ولو آن‌که به اشکال صوری در رأی و مشورت شرکت يابد، عملاً و فی‌الواقع، در «تصميم‌گيری» برای تعيين سرنوشت خود (که روح هر دمکراسی است) شرکت ندارد و تصميم گيرندگان يعنی تعيين‌کنندگان سرنوشت يک جامعه، همان «اليت» يا خواص محدود است که از مزايای مادی و معنوی (که خود ناشی از کار آفريننده مردم است) غاصبانه برخوردار است و با محصول کار و عقل خود مردم بر گردۀ آن‌ها سواری می‌کند و دستگاه‌های تضييقی (ارتش، پليس، زندان، دستگاه قضايی و غيره) را در اختيار دارد و قانون، در پرده و بی‌پرده، به نام منافع او نگاشته شده است… بحران سرشتی دمکراسی بورژوايی نه فقط ناشی از آنست که مرکز تصميم گيرنده غير از دکوراسيون ظاهری (احزاب، مجلس‌ها، مطبوعات، انتخابات) چيز ديگری است و قدرت داخلی در دست شواليه‌های اقتصاد متمرکز است، بلکه هم‌چنين در آنست که حقوق اصلی مانند حق رهايی از بردگی مزدوری، حق کار، حق صلح، حق استقلال ملی، حق تحصيل، حق درمان، حق استراحت، حق مسکن، حق تأمين کودکی و مادری و پيری، حق پاکيزگی محيط زيست و غيره با خشونت پايمال می‌شود، ولی «حقوق» ضدبشری مانند «حق ايجاد مؤسسات بهره‌کشی»، «حق ايجاد سازمان‌های سياسی نژادگرا و فاشيست»، «حق پخش خرافه و فساد»، «حق» گانگستريم و امثال آن عملاً در جای نخست قرار می‌گيرد. برخی آزاديهای سياسی و اجتماعی تا سطح لفاظی بی‌محتوا يا کم‌محتوا تنزل می‌يابد. امروز ديگر نمی‌توان با اين مفاهيم فرتوت و دم‌بريده و پوک توده‌های مردم را فريفت.

 

دمکراسی و سير تکامل تاريخی آن

تارنگاشت عدالت

منبع: دنيا، نشريۀ سياسی و تئوريک کميتۀ مرکزی حزب تودۀ ايران، شمارۀ ۱، سال دوم، دورۀ چهارم، فروردين ۱۳۵۹، صفحات ۱۴۶- ١۳۶

tabari-ehsan

احسان طبری

 

١. آزادی و دمکراسی
١) آزادی از جهت علمی يعنی امکان و توانايی افراد در انتخاب هدف‌ها و وسايل نيل به اين هدف‌ها و هم‌چنين عمل در آن جهت.
امکان توانايی دست زدن به عمل بر پايه انتخاب و ترجيح منطقی است. افراد با آن‌که در انتخاب هدف‌ها و وسايل آزادند (زيرا هميشه در جامعه و تاريخ بيش از يک گرايش و امکان وجود دارد)، ولی در انتخاب آن محيط اجتماعی که از نسل‌های پيشين بدان‌ها به ارث رسيده، آزاد نيستند، و به ناچار در داخل اين محيط، يعنی در چارچوب يک ضرورت تاريخی معين عمل می‌کنند.

به علاوه هدف‌ها و وسايل هر قدر با منافع عام جامعه و سمت حرکت آن همسازتر باشد، قابل اجراتر است. به اصطلاح انگلس در «آنتی دورينگ»، «وقوف بر امر» و مطلع بودن به کم و کيف يک جريان، ما را بر ارادۀ آزادانۀ آن جريان، به سود خود قادرتر می‌سازد. لذا با اين‌که انسان در فکر و عمل خود آزاد است، بدان معنی نيست که به وسيله هيچ ضرورتی، اين فکر و عمل مشروط نمی‌شود. علاوه بر محيط اجتماعی، خود شرايط زندگی فردی و مختصات جسمی و روحی نيز، عوامل مشروط کننده‌ای را در کار فرد وارد می‌سازند. انديشمندان ما نيز اين همزمانی جبر و اختيار را مطرح می‌ساختند.

با اين حال، به سخن مارکس، خصيصۀ نوعی مهم انسان آنست که وی موجودی است هدف‌گزينو هر گام وی به سمت تمدن، گامی است به سمت آزادی، و گسترش دايره آزادی هر فردی از افراد اجتماع شرط مهم گسترش دايره آزادی خود اجتماع است. يا به بيان ديگر هر قدر کميت انسان‌هايی که در تعيين سرنوشت خويش آزادند، در جامعه‌ای بيش‌تر باشد، تکامل آن جامعه سريع‌تر و بيش‌تر خواهد بود.

ولی حد و درجۀ عمل آزادانۀ انسان، عمل آزادانۀ جامعه، امری ديمی و خودبه‌خودی نيست، بلکه به سطح رشد عمومی جامعه و از آنجمله به سطح رشد و شيوۀ توليد اجتماعی بستگی دارد.

همان‌طور که سخن مارکس که گفت «رشد آزادانۀ هر فردی شرط رشد آزادانۀ همۀ افراد است» درست است، به همان ترتيب سخن لنين نيز به مثابه مکمل اين سخن درست است، آنجا که گفت: «در جامعه زيستن ولی خود را از آن فارغ شمردن، روا نيست… آزادی فردی نمی‌تواند و نبايد در نقطه مقابل آزادی اجتماعی قرار گيرد.»

ولی در جامعه‌های مبتنی بر طبقات ناهمساز يا آنتاگونيستی، روش مراعات منافع خاص طبقات بهره‌کش (پارتيکولاريسم يا خاص‌گرايی) وجود دارد. خاص‌گرايی يعنی تبعيت از منافع گروهِ تنگی از افراد ممتاز عليه اکثريت بزرگ جامعه و منافع آن‌ها. در جامعه‌ای که خاص‌گرايی برده‌داران، ملاکان، فئودال‌ها و سرمايه‌داران حکمرواست، آزادی مردم به ناچار يا محو و يا مسخ می‌گردد. آزادی افرادممتاز در مقابل آزادی جامعه قرار می‌گيرد. آزادی اين افراد موجب ضرورت و مجبوريت جامعه می‌شود، يعنی برای آن‌که بهره‌کش در بهره‌کشی آزاد باشد، کارگر به بهره‌دهی مجبور است. برای آن‌که سلطان مستبد در تحميل اراده شخصی خود آزاد باشد، مردم به قبول اين اراده مجبور می‌شوند. در جامعه مبتنی بر طبقات ناهمساز (و از آنجمله جامعه سرمايه‌داری) قشرهای ممتاز نه فقط آزادانه هدف‌های خود را انتخاب می‌کنند، بلکه آن را به آسانی عملی می‌سازند، زيرا وسايل اجراء اين هدف‌ها را در دست دارند. مهم‌ترين وسيله پول است که در اين جامعه به حلاّل کلّ بدل شده يعنی جامعه، جامعه زرفرمانی (پلوترکراسی) است و اين زر که همه جا فرمانرواست خاضعانه به گاوصندوق اقليت ممتاز پناه برده است و ديگران را به گوسفندان مطيع خود بدل می‌کند.

به همين جهت مارکس می‌گويد در چنين جامعه‌ای آزادی فردی در چارچوب طبقه حاکمه و تا زمانی و تا آن حدّی که اين فرد متعلق به طبقه حاکمه است، باقی می‌ماند. طبقه حاکمه به ضرب «قانون» و يا «آداب و رسوم» (که قوانين نانوشته و تصويب ناشده است) رفتار و عمل و اراده مردم را مطابق منافع خود ميزان‌بندی و آيين‌بندی می‌کند. مثلاً «مالکيت خصوصی» سرمايه‌داران بر وسايل توليد که عين غصب و دزدی است مقدس اعلام می‌گردد و يا مارکسيست‌ها که به اين غصب و دزدی معترضند و می‌طلبند که مالکيت اجتماعی شود گاه مهدورالدم و کشتنی اعلام می‌گردند! پايه‌گذاران ليبراليسم بورژوايی (يعنی جان استوارت ميل و بِنتام) طرفدار قدرت محدود دولت و قدرت عمل نامحدود سرمايه‌داران بودند. امروز در ظاهر قدرت دولت در کشورهای سرمايه‌داری وسيع شده است. ولی اين وسعت دامنه قدرت اتفاقاً به خاطر حفظ منافع سرمايه‌داران، و نه عليه آن‌ها انجام گرفته و با آن‌که از ليبراليسم مورد استدلال استوارت ميل و بِنتام چيز مهمی نمانده، ولی در عوض جنجال در بارۀ آن صدها بار گوشخراش‌تر شده است.

شرط واقعی ايجاد محمل عينی آزادی واقعی انسانی، ايجاد محمل اجتماعی يعنی لغو نظام ناهمساز اجتماعی است. در جامعه بدون طبقات شرايط رشد همه‌جانبه و هماهنگ شخص پديد می‌آيد و وی در واقع به اداره کننده سرنوشت خود مبدل می‌گردد و ميان آزادی او و آزادی جامعه همگونی و همگرايی برقرار می‌شود. مارکس در سرمايه (جلد ۳) می‌گويد که در اين جامعه «رشد نيروهای انسانی که به خودی خود هدف است آغاز  می‌گردد و عرصۀ واقعی آزادی انسان بر بنياد زيربنای خود که عرصۀ جبر بوده و تنها بر آن زيربنا، رشد و گسترش می‌يابد.»

در راه پيدايش آنچنان جامعه‌ای، رهبری سياسی و اجتماعی و اقتصادی طبقه کارگر يک پيش‌شرطضرور است. بيرون آوردن مسايل از اين چارچوب و افکندن مفهوم آزادی در چارچوب ميل فردگرايانه «هر کسی کار خودش بار خودش» کار را به توجيه ديکتاتوریِ مستور سرمايه و ستايش نهادهای سالوسانه جوامع سرمايه‌داری می‌کشاند و عواقب آن در عمل سنگين خواهد بود و شايد تنها خودپسندی روشنفکران بورژوا و خرده بورژوا را ارضا کند. تعميم برخی ادوار خاص تکامل جامعه سوسياليستی و معرفی سراپای سوسياليسم از اين راه فاقد جنبه جدی است و فقط برای مبلغان سفسطه‌باز بورژوازی مفيد است.

و اما دمکراسی (مردم‌فرمانی) و ديکتاتوری (فرمانروايی) دو قطب ديالکتيکی هستند که در عين تضاد با هم مربوطند، زيرا هر دمکراسی، دمکراسی است برای بخش معينی از جامعه و ديکتاتوری است برای بخش ديگر. البته سير تاريخی دمکراسی، به گواهی واقعيات چنان است که دايماً آن بخشی از جامعه که از مواهب آن برخوردار است بسط می‌يابد و اين تا زمانی است که در اثر زوال دولت و طبقات در جامعه بشری، همراه آن دمکراسی و ديکتاتوری که اين دولت است، هر دو زوال يابند و خودگردانی همگانی اجتماعی جای دولت و دمکراسی را بگيرد.

در دورانی که اکثريت جامعه دستخوش ديکتاتوری اقليت فرمانده يا ممتاز (اليت) است، اين اکثريت، ولو آن‌که به اشکال صوری در رأی و مشورت شرکت يابد، عملاً و فی‌الواقع، در «تصميم‌گيری» برای تعيين سرنوشت خود (که روح هر دمکراسی است) شرکت ندارد و تصميم گيرندگان يعنی تعيين‌کنندگان سرنوشت يک جامعه، همان «اليت» يا خواص محدود است که از مزايای مادی و معنوی (که خود ناشی از کار آفريننده مردم است) غاصبانه برخوردار است و با محصول کار و عقل خود مردم بر گردۀ آن‌ها سواری می‌کند و دستگاه‌های تضييقی (ارتش، پليس، زندان، دستگاه قضايی و غيره) را در اختيار دارد و قانون، در پرده و بی‌پرده، به نام منافع او نگاشته شده است.

ولی هم‌چنانکه گفتيم بهترين شکل منطقی شناخت دمکراسی، شناخت تاريخی آنست، لذا به جای آن‌که دمکراسی را در قالب‌های انتزاعی منطقی بررسی کنيم، ببينيم در جريان سرگذشت پرشور انسانی، اين دمکراسی به چه اشکالی درآمده و خدمتگزار کدام طبقه يا طبقات و قشرها و زمره‌های اجتماعی بوده است! آری دمکراسی مانند هر «نهاد» و «ارزش اجتماعی» ديگر، در سرگذشت بشر، تاريخی را گذرانده و سير تکاملی خاصی را طی کرده، يعنی از اشکال بدوی به سوی اشکال بغرنج‌تر و عالی‌تر رفته است. بر اين پايه می‌توان از «دمکراسی جنگی»، «دمکراسی دودمانی»، «دمکراسی بردگی»، «دمکراسی شهرهای آزاد بورژوايی» (يا دمکراسی بلدی) و «دمکراسی کشورهای سرمايه‌داری» (يا دمکراسی پارلمانی) و «دمکراسی سوسياليستی» که خود در عمل از جهت مراحل تکاملی خود اشکال متنوعی به خود می‌گيرد، سخن گفت.

تا زمانی که روند جدا شدن «حکومت بر مردم» (Pouvoir Public) از درون خلق پديد نشده بود و جامعه ابتدايی انسان به اصطلاح خودگردان بود، مفهوم دمکراسی يا ديکتاتوری مصداقی نداشت. از دوران مادرسالاری و پدرسالاری زمينه پيدايش قدرتی جدا از خلق و مسلط بر خلق به تدريج فراهم می‌شود. پيدايش مالکيت خصوصی زمينه عينی و اجتماعی شکل‌گيری اين روند تاريخی است، زيرا اين رويداد، جامعه را به طبقات متناقض دارا و ندار تقسيم کرد و اثر خود را در تمام جوانب حيات اجتماع باقی گذاشت. وقتی جامعه به دارا و ندار تقسيم شد، يعنی در آن تناقض فاحش اقتصادی- اجتماعی پديد آمد، طبقات دارا که غاصبان ثمرۀ کار مولدان بلاواسطه بودند و اين مولدان را تا حد بردگی به سود خود به کار وادار می‌کردند، ناچار بودند دستگاه‌های مخوف تضييقی به وجود آورند و برای خود جلال و جبروت خدايی ترتيب دهند و خود را تافتۀ جدا بافته جا بزنند، تا طبقات مولد بيم‌زده، فريفته و مجذوب ثمرات رنج خود را به رايگان تقديم انگلان مسلط سازند. چنين کردند و دولت را بنياد نهادند.

۲. سير دمکراسی در تاريخ
يکی از اشکال اوليه دمکراسی در جامعه انسانی، پيش از آن‌که نظامات بردگی دامنه يابد «دمکراسی جنگی» نام دارد.
اصطلاح «دمکراسی جنگی» (يا نظامی) را مُرگان پژوهنده بزرگ سده نوزدهم در اثر معروف خود «جامعه باستانی» (چاپ سال ١۸۷۷) در مورد قبايل آمريکای شمالی به کار می‌برد. مقام يا ارگان اين دمکراسی جنگی جلسه مشورتی همگانی سرداران سپاه و سربازان است. اين دمکراسی در يونان در جامعه موسوم به «جامعه هومری» (از قرن ١۲ تا ۹ قبل از ميلاد) و در جامعه پادشاهی رم (از قرن ۶ تا ۵ قبل از ميلاد) ديده می‌شود. ما نيز در شاهنامه فردوسی از رأی زدن پادشاه با سپهسالاران و سگالش با آنان غالباً نمونه‌هايی می‌يابيم. «قورولتای» مغولان نيز تا حدی يادآور اين شکل از دمکراسی است. البته گاه مابين اين شکل دمکراسی نظامی با شکل دمکراسی دودمانی که از آن جداگانه ياد می‌کنيم درآميزی صورت می‌گيرد.

انگلس در اثر خود «منشاء خانواده و دولت» متذکر می‌شود که در اين دوران نيز «حکومت بر عموم» که از خلق جدا شده باشد، به وجود نيامده است. دمکراسی نظامی، به شهادت تاريخ، در نزد سکاها، سلت‌ها، ژرمن‌ها، رمان‌ها و بسياری قبايل ديگر وجود داشته و لذا با اطمينان می‌توان آن را از اشکال نمونه‌وار در سير تکاملی دمکراسی شمرد. اگر بعدها، اين تنها ارادۀ شاهان و قيصرها بود که جنگی را به راه می‌انداخت (البته براساس منافع معين سياسی- اقتصادی)، در آن هنگام تصميم‌گيری در بارۀ جنگ، يکی از مهم‌ترين حوادث زندگی طايفه و قبيله، به وسيله خود رزمندگان انجام می‌گرفت. در شاهنامه فردوسی آثار اين جريان را می‌بينيم.

اما «دمکراسی دودمانی» يا «خودگردانی دودمانی» هنگامی است که قبيله يا اتحاد قبايل را «شورای ريش‌سفيدان» که به سبب سن ارشديت دارند (و می‌توان آن را «پيرسالاری» يا «ژِرونتوکراسی» ناميد) همراه با سرداران سپاه (که به سبب موفقيت‌های نظامی و جنگی کسب قدرت کرده اند) ادراه می‌کند و در ميان خود امور را به رأی زدن و سگالش می‌گذرانند. انگلس در اثر خود «منشاء خانواده و دولت» در اين زمينه می‌نويسد که مقامات مربوط به نظام دودمانی تدريجاً از طايفه و قبيله و اتحاد قبايل و خلق که ريشه آن‌هاست می‌گسلند و بدين سان نظام دودمانی به نقطه مقابل و ضدخود بدل می‌شود. بدين معنی که از صورت سازمان قبيله‌ای که برای حل و فصل آزادانه امور است بيرون می‌آيد و به سازمان غارت و ستم به همسايگان تحول می‌يابد و متناسب با آن ارگان‌های آن نيز از افزار اراده خلق خود به ارگان‌هايی مستقل و مسلط عليه خلق خود مبدل می‌شوند. در اينجا انگلس ديالک‌تيک تبديل ارگان‌های ناشی از خلق را به ارگان‌های ضدخلق (ستم و غارت) نشان می‌دهد.

همان‌طور که در جامعه پهلوانی شاهنامه ما آثار دمکراسی جنگی را می‌يابيم، در تاريخ دوران اشکانيان، در وجود «مهستان‌ها» و «شورای مغان» و «شورای فرزانگان» نمونه‌هايی از دمکراسی قبيله‌ای را، منتها در ترکيب آن با سلطنت مستبده پادشاهان اشکانی، مشاهد می‌کنيم. در واقع درآميزی دمکراسی دودمانی با قدرت جنگی و ثروت شخصی خانواده معينی که در اين دمکراسی جای دارد، شرايط را برای پيدايش شاه و شاهنشاه آماده می‌کند و کار جدا شدن قدرت عامه را از جامعه و ناخويشتنی اراده جامعه به صورت دولت مسلط بر آن را به پايان می‌رساند.

از جهت تاريخی به نظر می‌رسد که جامعه دوران اشکانيان از جهت نسج اجتماعی خود نسبت به جامعه دوران مادها و پارس‌ها از برخی لحاظ بدوی‌تر بودند، لذا دمکراسی دودمانی تا حدودی، ولو با تحول، خود را محفوظ داشت. گيرشمن در اثر خود «ايران از آغاز تا اسلام» می‌نويسد: «رأی اشراف که توسط شورا يا سنا اظهار می‌شد بسيار ارزش داشت. شورای اشراف قدرت سلطنت را محدود می‌کرد. مجمع ديگر عبارت از مجمع فرزانگان و مغان بود که فقط به منزله هيأت مشاوره پادشاه به شمار می‌رفت… در سراسر تاريخ پارت، نجباء، گاه با وسايل مخصوص خود، گاه به اتکاء خارجيان (غالباً روم) شاهان را عزل و نصب می‌کردند و هر گاه پادشاهی در صدد تثبيت خود بر می‌آمد، به عنوان ستمگری معزول می‌گرديد.» (صفحات ۲۶۵- ۲۶۴)

اشکال دمکراسی قبيله‌ای هميشه در درون قبايل و طوايف ايران به صورت شورای ريش‌سفيدان باقی ماند. روشن است که اعتلاء قدرت و فئوداليزه شدن خان‌ها و ايلخان‌ها، نقش اين شورا را صوری می‌ساخت، ولی وجود آن خود حاکی از يک نهاد دمکراتيک کهن بود که صورت خود را حفظ کرده، ولی مضمون خود را به تدريج از کف داده بود.

يکی از علل برتری معنوی که اسلام در آغاز کسب کرد، افاده شعارهايی بود که از دمکراسی دودمانی مرسوم در بين قبايل عرب برمی‌خاست. اسلام به «کاست» و زمره‌های جوامع ايران و روم و هند و چين بی‌اعتنا ماند و گفت: «انماالمؤمنون اخوه»١، «ان اکرمکم عندالله اتقيکم»۲، در قرآن آمده است: «الدين استجابوالربهم و اقاموا الصلوة و امرهم شوری بينهم و مما رزقناهم ينفقون»۳(سوره ۴۲، آيه ۳۶) و نيز «وشاورهم فی‌الامر»۴ (سوره ۳، آيه ١۵۳) يا همان که مولوی در بيت ذيل محتوای آن را می‌شکافد و می‌گويد:

امر «شاورهم» برای آن بود     کز تشاور سهو و کژ کم‌تر شود

همو گويد «بيست مصباح از يکی روشن‌تر است» يا «عقل‌ها را عقل‌ها ياری دهد» يا «عقل قوت گيرد از عقل دگر» و امثال آن.

ولی بنی‌اميه و بنی‌عباس با قبول اصل وراثت اشرافی به تقليد جوامع مغلوب ايرانی و رومی، اين توصيه را در طاق نسيان نهادند و اين خود عجبيب نيست، زيرا زمينه عينی اجتماعی آن (نظام دودمانی و قبيله‌ای) از ميان رفته بود و شعار بدون زمينه آسان بی‌مايه می‌شود.

شعارهای دمکراتيک اسلام در دوران خلفاء راشدين تأثير فکری نيرومندی در جريان جنگ با ايران داشت و امر مغلوبيت سپاه ايران و بسط سريع فتوح اسلام در جامعه ما را تسهيل کرد. البته اين کار بدون زمينه نبود. کيش مزدکی با تبليغ اصل «همبايی» در مقابل روند فئودالی شدن املاک در ايران ساسانی، به نوبۀ خود نوعی زمينه‌سازی برای هموارطلبی و برابرگرايی اسلامی بود و همان بود که دولت پر جبروت ساسانی را با بزرگان زرينه‌کفش و پادشاهانی که «زرين‌تره» بر خوان می‌نهادند، به غولی با پای گلين بدل کرده بود و گاه موجب می‌شد که بخش‌های مختلف سپاه ايران (مانند سواران ديلم) به اعراب می‌پيوستند، يا شهرهايی به سرعت، علی‌رغم تعصب موبدان و اشراف محلی، اسلام می‌آوردند و از صورت «اهل ذمه» در می‌آمدند. پس از جنگ قادسيه طی بيست سال سراسر ايران به وسيله عرب فتح شد و سرعت تحول در آداب مذهبی و درآميزی زبانی حيرت‌انگيز است.

«دمکراسی برده‌داری» در غالب «کشور شهرها» (Polis)  در عهد باستان، دورانی که بردگی هنوز رشد نيافته و اقتصاد خرده دهقانی و پيشه‌وری نيرومند بود، ديده می‌شود. اين دمکراسی ويژه اليت محدود غلام‌داران بود. مثلاً در «دمکراسی دوران برده‌داری يونان» قريب يک‌ششم اهالی دارای حقوق اجتماعی بوده اند. بردگان و زنان و غرباء (Motoken) و افراد کم‌تر از سی سال حق رأی نداشتند. برای مجلس برده‌داران که «بوله» نام داشت، از هر «فيله» (Phyle) يا شهرستان ۵٠ تن از ميان برده‌داران و آزادان با قرعه انتخاب می‌شدند. مجموعاً در بوله يونان ۵٠٠ نفر شرکت داشتند. علاوه بر آن مجمع قضات (که «آرکونت»‌ها ناميده می‌شدند) برای يک سال انتخاب می‌شد. در رم مجلس «سنا» بر اساس انتخاب هر ساله (Annuite) و عمل جمعی (Collegialite) نمايندگان، کار می‌کرد و جز در دوران محدودی، اين مجلس محکوم حکم کنسول‌ها يا سرکنسول‌ها يا سرانجام امپراتور بود و در بهترين حالات افزار شور او محسوب می‌شد. دمکراسی بردگی سخت دم‌بريده و ميدان فراگيری اجتماعی آن بسيار محدود بود و زيباسازی برخی از متفکران بورژوازی از دمکراسی دوران برده‌داری ابداً پايه‌ای ندارد. سنای رم در دوران استقرار امپراتوری (اعم از پرينسيپيات و دومينات) آلت دست امپراتور بود و به تمام هوس‌ها و جنايات امپراتور صحه می‌نهاد و اين امر به دو دليل: يکی از ترس، زيرا قدرت نظامی در اختيار امپراتور بود و ديگری آگاهانه برای حفظ منافع آقايی و غارتگری که تنها در سايه اطاعت از امپراتور و حفظ قدرت و شکوه او تحقق‌پذير می‌شد.

دمکراسی بورژوايی در اروپا در شکل اوليه آن که ما آن را دمکراسی بَلَدی ناميديم در دوران شهرهای آزاد (که در آن «نظام صنفی» و شورای شهرداری‌ها تا حدودی قدرت فئودال‌ها را محدود می‌ساخت و حتا در مقابل پاپ عرض اندام می‌نمود) ريشه گرفته است.۵ بورژوازی در همين عرصه است که روابط خود را با توده‌ها تحکيم می‌کند و بعدها آن‌ها را به دنبال خود می‌کشد تا در سنگرهای خونين قدرت حاکمه را از چنگ سلاطين مستبد و فئودال‌های متفرعن بيرون کشند.

در قرن هفدهم و هجدهم، فلاسفه و روشنگران بورژوايی انگليس و فرانسه به تدريج مقولات دمکراسی بورژوايی را تحت عنوان «حقوق بشر» و با تجريد و مطلق‌سازی مقولات آن کمابيش روشن ساختند ولی اين پندار را به وجود آورند که گويا نبرد در راه اين حقوق و ايجاد سازمان‌هايی مانند پارلمان و دادگستری و نوشتن قوانين همه معضلات را تماماً حل و بشر را کاملاً خوشبخت می‌کند (اين جريان به اصطلاح «ليبرال» در قرن ۱۹ به ويژه در آستانه حوادث مشروطيت، به کشور ما نيز سرايت کرد و ملکم خان از سخنگويان جان‌سوخته آنست.)

عمل نشان داد که محدود کردن دمکراسی در چهارچوب برخی آزادی‌ها، با حفظ بهره‌کشی انسان از انسان و استعمار کشوری از کشور ديگر، نمی‌تواند مسأله را به شکل ريشه‌ای حل کند، يعنی دمکراسی سياسی بدون دمکراسی اقتصادی سخنی است ميان‌تهی. دمکراسی اقتصادی نيز مشتی اقدامات «اجتماعی» سطحی در باره بيمه و مزد و آموزش و بهداشت نيست، بلکه قطع ريشۀ بردگی مزدوری انسان و برانداختن نظام طبقات متناقض است.

آبرهام لينکلن دمکراسی بورژوايی را حکومت مردم برای مردم و به دست مردم توصيف کرد، ولی خود در پايان زندگی متوجه شد که «حاکميت ثروتمندان» (پلوتوکراسی) تمام اين تعريف را تا حد صوری سخت محدود، تنزل می‌دهد. در دوران کنونی که از ميان ثروتمندان، انحصارهای چندمليتی، کمپلکس‌های نظامی- صنعتی، کارتل‌های نفت و بانک‌های غول‌پيکر جدا شده اند دمکراسی بورژوايی به نوعی اليگارشی و تسلط زمره محدود مبدل شده است. حتا برخی افراد هيأت حاکمه آمريکا گاه مجبور می‌شوند اعتراف کنند که تسلط پول جايی برای حقوق انسانی باقی نگذاشته و پول مدت‌هاست که به معيار کل همه ارزش‌های مادی و معنوی بدل شده است. دمکراسی بورژوايی همراه بردگی مزدوری، جايی برای آن باقی نمی‌گذارد که انسان مقام و برازندگی واقعی خود را به کف آورد.

در دمکراسی بورژوايی دو روند متضاد ديده می‌شود. از سويی اليگارشی مالی- صنعتی اين دمکراسی را هر چه پوک‌تر و صوری‌تر می‌کند، از سويی: در کشورهايی که در آن اتحاديه‌های قوی زحمتکشان و احزاب کارگری توده‌ای وجود دارد، در اثر فشار اين نيروها و ديگر سازمان‌های مترقی و دمکراتيک، دمکراسی بورژوايی مجبور است حقوقی را که به طور لفظی می‌شناسد، گاه‌گاه مراعات کند.

در ايالات متحده آمريکا ويژگی در آنست که هم از احزاب کارگری خلقی خبری نيست و هم اتحاديه‌های کارگری در اثر خيانت رهبرانش تحت کنترل اليگارشی است، لذا قدرت تصميم‌گيری واقعی در دست آن توده‌های ميليونی نيست که هر چهار سال يک بار به اين يا آن حزب مسلط رأی می‌دهند. علاوه بر آن‌که در خطوط عمده سياست داخلی و خارجی از ديدگاه سرمايه‌داری مابين دو حزب تفاوتی نيست و مبارزه در مسايل فرعی و در دسته بندی‌های هيأت حاکمه و در رقابت افراد منعکس است. ايالات متحده آمريکا به عبث می‌خواهد چهره «شيطان زرد» را با غازه «حقوق بشر» بيارايد و اين افسانه‌ها مگر آن‌که ابلهان را به دام بياندازد.

بحران سرشتی دمکراسی بورژوايی نه فقط ناشی از آنست که مرکز تصميم گيرنده غير از دکوراسيون ظاهری (احزاب، مجلس‌ها، مطبوعات، انتخابات) چيز ديگری است و قدرت داخلی در دست شواليه‌های اقتصاد متمرکز است، بلکه هم‌چنين در آنست که حقوق اصلی مانند حق رهايی از بردگی مزدوری، حق کار، حق صلح، حق استقلال ملی، حق تحصيل، حق درمان، حق استراحت، حق مسکن، حق تأمين کودکی و مادری و پيری، حق پاکيزگی محيط زيست و غيره با خشونت پايمال می‌شود، ولی «حقوق» ضدبشری مانند «حق ايجاد مؤسسات بهره‌کشی»، «حق ايجاد سازمان‌های سياسی نژادگرا و فاشيست»، «حق پخش خرافه و فساد»، «حق» گانگستريم و امثال آن عملاً در جای نخست قرار می‌گيرد. برخی آزاديهای سياسی و اجتماعی تا سطح لفاظی بی‌محتوا يا کم‌محتوا تنزل می‌يابد. امروز ديگر نمی‌توان با اين مفاهيم فرتوت و دم‌بريده و پوک توده‌های مردم را فريفت.

دمکراسی بورژوايی با آن‌که در قياس با دمکراسی‌های ماقبل، در قياس با سلطنت مستبده و سيطره فئودال‌ها يک روند تاريخی بزرگ و مثبت است، با اين حال به بيان لنين در «چارچوب سرمايه‌داری هميشه محدود، دم‌بريده، تقلبی، سالوسانه، بهشتی برای اغنياء، دام‌فريبی برای بهره‌دهان و فقرا خواهد ماند و نمی‌تواند نماند.»

با اين همه ما دمکراسی بورژوايی را با استبداد و فاشيسم يکسان نمی‌گيريم و می‌دانيم که يکسان گرفتن آن‌ها يک چپ‌روی نابخردانه است. برای حزب طبقه کارگر در شرايط استبداد سلطنتی مانند کشور ما نبرد برای دمکراسی در کادر بورژوايی آن نيز اهميت حياتی داشت، زيرا شرط مقدم حرکت جامعه به پيش بود. البته کسانی سعی می‌کنند آن را، يعنی دمکراسی به معنای بورژوايی را، «غايت بالذاته» و بالاترين حد آرمان انسانی معرفی کنند. روشن است که باورمندان به سيستم بهره‌کشی سرمايه‌داری می‌توانند عرصه آرمان انسانی را تا اين حد تنگ سازند، ولی برای ما دمکراسی بورژوايی تنها محمل و پيش‌زمينۀ تکامل آتی جامعه در راه نيل به يک مرحله عالی‌تر از دمکراسی مضمونی است. به همين جهت مبارزه در راه دمکراسی بورژوايی، در کشورهايی مانند کشور ما که در آن ديکتاتوری علنی حکمروا بود، به يک وظيفه مبرم بدل می‌شد و اين نکته ايست که ساليان دراز است تکرار می‌کنيم. اين نکته ايست که لنين بارها تأکيد کرده است و نبرد در راه دمکراسی به معنای بورژوايی اين کلمه را از وظايف مهم جنبش کارگری شمرده است.

اما دمکراسی سوسياليستی که شکل عالی دمکراسی و يک دمکراسی «مضمونی» است، درست به علت بغرنج بودن نسج خود از جهت تکاملی، به روند طولانی تدارک و آزمايش و پژوهش و يافت و پخت در جريان عمل عظيم انقلابی- اجتماعی نياز دارد. احکام عمومی اين دمکراسی روشن است. اسلوب آن که امور گوناگون را بر اساس شور جمعی و مسؤوليت فردی، بر اساس مرکزيت دمکراتيک، اداره کند نيز روشن است. ولی تاريخ مسلماً غناء عظيمی از اشکال به وجود خواهد آورد و اين مطلبی است که کلاسيک‌های مارکسيستی آن را بارها تأکيد کرده اند.

تجربه شوروی نشان داده است که شرکت دادن مؤثر ميليون‌ها زحمتکش در سرنوشت خود به انقلاب در صنعت و کشاورزی و فرهنگ و علم و هنر و آموزش و پرورش، به ايجاد زمينه‌های وسيع نياز دارد ولی سرانجام اين کار واقعاً به نتايج شگرفی می‌رسد که بالاترين دمکراسی سرمايه‌داری در مقابل آن به چيزی حقير و کم‌مايه بدل می‌شود.

—————————————–
* اين بررسی در گذشته به شکل مقالاتی در مطبوعات حزب در خارج از کشور نشر يافت و ما به علت فعليت مطلب، آن را در اينجا به شکل مجموع و با برخی تغييرات می‌آوريم. دنيا

۱- «همانا مؤمنان (مسلمانان) با هم برادرند.»
۲- «گرامی‌ترين شما نزد پروردگارتان کسی است که پارساتر است.»
۳- «کسانی که به خدای خود پاسخ می‌دهند و نماز می‌گذارند و کارها را بين خود با مشورت می‌گذرانند و از آنچه که ما روزی به آن‌ها داده ايم خرج و انفاق می‌کنند.»
۴- در امر با آن‌ها مشورت کن!
۵- در آن موقع می‌گفتند: «هوای شهر آزاد می‌کند» (Stadltuft macht frei) به همين جهت دهقانانی که از شر فئودال‌ها می‌گريختند، از عرصه قدرت مطلقه آن‌ها (روستا) به شهر روی می‌آوردند. شاهان در اروپا می‌کوشيدند به کمک شهرها در مقابل دژهای فئودالی به سود بسط قدرت خود ايستادگی کنند. نظير اين جريان در کشور ما وجود نداشته است.

برگرفته از تارنگاشت عدالت

http://www.edalat.org/sys/content/view/11027/38/

***

دمکراسی تماماً حول و حوش مردم و دغدغه‌های آن‌ها می‌چرخد. هیچ‌یک از نامزدهای ریاست جمهوری ایالات متحده درباره موضوعات واقعی مردم حرف نمی‌زنند. بالعکس، هر دوی آن‌ها به نظر می‌رسد در انتخاب شدن به عنوان رییس‌جمهور ایالات متحده به مثابۀ امکانی-که به آن‌ها قدرت نامحدود و عنوان غیررسمی «رییس‌جمهور جهان» را خواهد داد-نگاه می‌کنند. با گوش دادن به مناظره آن‌ها، شخص احساس می‌کند که ایالات متحده قدرت، پاسخ‌ها، راه‌حل‌ها برای همه مشکلات جهان را دارد و کل جهان در انتظار رهايی است. آن‌ها به نظر نمی‌رسد درک کنند که واقعیت با آنچه آن‌ها می‌گویند بسیار متفاوت است. واقعیت این است: دمکراسی همیشه کاری است که جریان دارد. کار بهتر برای سروسامان دادن به کشور خود، پیش از آن‌که حتا به صدور آن فکر کرد.

american-democraci-1

و آن‌ها می‌خواهند به دیگران دمکراسی بیاموزند!

تارنگاشت عدالت 

منبع: دمکراسی مردم
نویسنده: آر. آرون کومار

۲۳ اکتبر ۲۰۱۶

 

گرچه انتخابات رسماً برای ۸ نوامبر برنامه‌ریزی شده، اما رأی‌گیری پیش از موعد برای انتخابات ریاست جمهوری شروع شده است. ما شاهد یک کارزار تلخ و زشت در ایالات متحده هستیم، که اغلب با گوشه و کنایه‌هایی که از حد نزاکت سیاسی خارج می‌شود، همراه است. دو نامزد برگزیده دو حزب سیاسی- هیلری کلینتون و دونالد ترامپ- در پرتاب اتهامات دیوانه‌وار، با کم‌ترین توجه به فاکت‌ها و حقایق، با هم مسابقه گذاشه بودند. با این‌که بیش از سه هفته به روز انتخابات باقی مانده، ترامپ توئیت کرد که «قطعاً در انتخابات تقلب می‌شود.» پس از آخرین مناظره، او اعلام کرد که پیرامون این‌که او نتیجه انتخابات نوامبر را خوهد پذیرفت یا نه، کشور را «در بلاتکلیفی» نگه خواهد داشت.

مفسرین خاظرنشان کردند که امتناع ترامپ از پذیرش نتیجه انتخابات هرگز پیش از این در تاریخ آمریکا رخ نداده است. کلینتون فوراً از این فرصت برای انتقاد از او به خاطر «روسیاه کردن» و «تحقیر کردن» دمکراسی ایالات متحده استفاده کرد. جالب این‌که، طوری که دو حزب و دو نامزد اصلی در این انتخابات رفتار می‌کنند، به نظر می‌رسد که دمکراسی بزرگ‌ترین قربانی این انتخابات در ایالات متحده است.

چرخش پول
انتخابات در ایالات متحده یکی از پرهزینه‌ترین انتخابات در جهان است و شدیداً به سود ثروتمندان قلب می‌شود. یک نظر‌سنجی نیویورک تایمز- اخبار ان. بی. سی نشان داد که حدود ۸۴ درصد رأی‌دهندگان ایالات متحده-دمکرات، جمهوری‌خواه و مستقل- در این نظر مشترکند که امروزه «پول زیادی» به انتخابات ایالات متحده سرازیر می‌شود.

علاوه براین، هشتاد‌و‌پنج درصد شرکت‌کنندگان در نظرسنجی گفتند برای این‌که پول از سیاست‌های ایالات متحده خارج شود تغییرات اساسی یا یک «بازسازی کامل» نظام انتخاباتی ایالات متحده لازم است. طبق یک تخمین، انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶  شاهد هزینه‌ای بین ۱۰ تا ۱۵ میلیارد دلار است، این شامل «پول تیره» یا پول سیاه نمی‌شود. شخص برای پی بردن به مجموع هزینه واقعی باید مدت حتا طولانی‌تری، تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷ منتظر بماند. و هیچ سقفی برای هزینه وجود ندارد.

در ایالات متحده، دیوان عالی در حکم سال ۲۰۱۰ خود هر گونه محدودیت بر هزینه کردن شرکت‌ها را در انتخابات از میان برداشت، و عملاً وضعیتی به وجود آورد که در آن کم‌تر از ۱ درصد آمریکایی‌ها ۶۸ درصد کل هزینه انتخاباتی را پرداخت می‌کنند. شرکت‌ها برای این به انتخابات کمک مالی می‌دهند که لابی‌ها از منافع آن‌ها دفاع کنند و این یک راز پنهان نیست. به عنوان مثال، طبق یک پژوهش، صنعت «فست فود» ایالات متحده ۵۱ میلیون دلار به کنگره داد تا تضمین کند که قوه مقننه علیه رهنمودهای سخت‌تر برای بازاربابی در میان کودکان و دانش‌آموزان عمل کند. جدای از این، آن‌ها مانند لابی اسلحه، لابی بیمه، لابی نفت و لابی مالی و غیره و غیره، لابی‌های قدرتمندی دارند. همه لابی‌ها عملاً برای تضمین این‌که صدای آن‌ها در کاخ سفید و سنا یا کنگره نماینده داشته باشد عملاً به نامزدها «اعانه» می‌دهند.

مورد کلینتون‌ها، هیلری و بیل کلینتون را در نظر بگیرید که هر دو نمایندگان قدرتمند لابی مالی-وال استریت-هستند. هر دوی آن‌ها فقط از زمان اعلام نامزدی هیلری برای انتخابات ریاست جمهوری، روی‌هم ۲۵ میلیون دلار از طريق سخنرانی و صحبت به دست آورده اند. طبق اظهاریه مالی «برنامه الف» کارزار، هر یک از سخنرانی‌ها و صحبت‌های هیلری کلینتون به طور متوسط ۲۲۵ هزار تا ۲۷۵ هزار دلار درآمد نصیب او می‌کند. در جریان مناظره او با برنی ساندرز برای نامزدی حزب دمکرات، ساندرز او را چالش کرد که چرا حق‌الزحمه ۲۷۵ هزار دلاری از شماری از بانکداران و شرکت‌های بزرگ، از جمله ۶۷۵ هزار دلار حق‌الزحمه از «گلدمن ساکز» دريافت کرده است. کلینتون پاسخ داد: «من نمی‌دانم، این مقداری است که آن‌ها می‌پردازند.» یک پاسخ در واقع معصومانه!

هیلری در مقام سناتور و وزیر امور خارجه وظیفه داشت از منافع وال استریت دفاع کند و او هرگز به آن منافع خیانت نکرد. به این دلیل بود که بی‌شرمانه به بانکداران گفت آن‌ها نباید نسبت به مواضع علنی او در جریان کارزار انتخاباتی سوءتفاهم داشته باشند: «شما به یک موضع علنی و یک موضع خصوصی نیاز دارید.»

درباره ترامپ، نامزد جمهوری‌خواه، که خود او میلیاردها ثروت دارد و کسی است که ادعا می‌کند تخصص او در نپرداختن مالیات‌ها است، هرچه کم‌تر گفته شود بهتر است. او در این انتخابات بک برنامه برای کاهش مالیات از ثروتمندان و شرکت‌ها اعلام کرده است. نتیجتاً، دمکراسی برای این دو نامزد ریاست جمهوری کلاً به معنی پیروزی در انتخابات برای خدمت به شرکت‌ها است. طبیعتاً از این‌گونه افراد نمی‌توان انتظار داشت در باره دغدغه طبقه کارگر، یک طبقه متوسط معروف آمریکا به غیر از حرّافی کاری کنند.

تقلب در روند نامزدی
یک استثنای قابل توجه که واقعاً بحث درباره حداقل دستمزد، زندگی طبقه کارگر، طبقه متوسط آمریکا را پیش می‌کشید بارنی ساندرز بود که برای نامزدی حزب دمکرات با هیلری کلینتون جنگید. کارزار ساندرز به بخش بزرگی از جوانان جان دوباره بخشید که هم از دو حزب سیاسی رسمی و هم از نامزدهایی که دو حزب تا آن زمان معرفی کرده بودند، سرخورده بودند. نقد، گفتمان و بدیل‌های او بخش‌های بزرگی از جوانان و طبقه کارگر را جلب کرد.

زمانی‌که ساندرز نامزدی خود را اعلام کرد کلینتون از حمایت حدود ۵۸ درصد رأی‌دهندگان دمکرات برخوردار بود. اما مخالفت او [ساندرز ] با قراردادهای تجاری مانند «مشارکت فرا-پاسیفیک» و «قرارداد تجارت و سرمایه‌گذاری فرا-آتلانتیک»، کارزار او برای حداقل ۱۵ دلار دستمزد در ساعت، مخالفت او با تغییرات اقلیمی، حمایت او از آرمان فلسطین، مخالفت سرسختانه او با جنگ، او را جلو انداخت و شکاف را کاهش داد. او برخلاف کلینتون و دیگران که به شرکت‌های بزرگ وابسته اند برای تأمین کارزار خود عمدتاً به کمک‌‌دهندگان کوچک تکیه می‌کرد. متأسفانه، او نتوانست نامزدی حزب دمکرات را به دست آورد.

اما بعداً، با انتشار تعداد زیادی از ایمیل‌های کلینتون توسط  ویکی‌لیکس مشخص شد که نخبگان حزب دمکرات که قرار بود در جریان انتخابات مقدماتی بی‌طرف بمانند وظايف خود را بی‌طرفانه انجام ندادند. آن‌ها در پشت کلینتون قرار گرفتند و به نفع او عمل کردند. فشار مردمی کلینتون را موجب کرد با گنجاندن برخی از برنامه‌های کارزار ساندرز در کارزار خود موافقت کند و بدین دلیل است که او مجبور شد با «مشارکت فرا-پاسیفیک» مخالفت کند و از حداقل ۱۵ دلار دستمزد حمایت نماید. البته، شخص نمی‌تواند از درجه صداقت کلینتون مطمئن باشد.

موضوعات واقعی
کارزار برنی ساندرز نیرو گرفت و به این دلیل که توانست نارضایتی پنهان در میان مردم را بازتاب دهد مردم را جلب کرد. جامعه ایالات متحده چنان شدید نابرابر شده که ۱۰ درصد بالا نزدیک به ۹ برابر مجموع درآمد ۹۰ درصد پایین را دارند. یک درصد بالای آمریکایی‌ها به نحو حیرت‌انگیزی سهم بیش‌تری دارند. آن‌ها ۳۹ برابر مجموع درآمد ۹۰ درصد پایین درآمد دارند. اما این شکاف در مقایسه با فاصله ملت با یک‌دهم درصد بالا بی‌رنگ است، آن‌ها ۱۸۴ برابر مجموع درآمد ۹۰ درصد پایین درآمد دارند.

بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ شکاف نژادی، قومی ثروت را ژرف‌تر کرد. در پایان قرن بیستم به طور میانگین ارزش دارایی یک خانواده سفیدپوست عادی ۶ برابر یک خانواده سیاه‌پوست بود. این فاصله اکنون دوبرابر شده است. شکاف بین خانواده‌های سفید‌پوست و مردمی نيز که از آمریکای جنوبی و مرکزی آمده اند، گسترش یافته است. میلیاردرهایی که لیست ۴۰۰ ثروتمند «فورچون» را تشکیل می‌دهند اکنون به اندازه مجموع ثروت خانواده‌های آفریقایی‌تبار به علاوه یک‌سوم جمعیت لاتین آمریکا ثروت دارند. به سخن دیگر، فقط ۴۰۰ نفر از ثروتمندترین افراد به اندازه ۱۶ میلیون خانواده آفریقایی‌تبار و ۵ میلیون خانواده لاتین ثروت دارند.

به گفته «اداره آمار ایالات متحده» «در سال ۲۰۱۵، نرخ بیکاری در ایالات متحده ۵,۳ درصد بود؛ اما نرخ در گروه‌های نژادی و قومی متفاوت بود. نرخ برای سیاهان ۹,۶ درصد و برای سفیدها ۴,۶ درصد بود.» به گفته بانک جهانی «در بازار کار ایالات متحده که مجدداً بر روند مصرف و رشد اقتصادی کشور تأثیر می‌گذارد، بیکاری و کار نیمه‌وقت یک نگرانی بزرگ به شمار می‌آید.»

این نابرابری‌های فزاینده قومی، درآمد و ثروت در تنش‌های اجتماعی-اقتصادی در جامعه ایالات متحده منعکس می‌شوند. این یکی از دلايلی است که چرا شمار فزاینده‌ای از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار نابرابری موجود را زیر سؤال می‌برند و حقوق خود را می‌خواهند. «جنبش جان سیاهان مهم است» بازتابی از این خشم است.

بخشی از سفید‌های بسیار نژادپرست نمی‌توانند این خودآگاهی را تحمل کنند. ترامپ نماینده سیاسی سفیدهای اولترا-نژادپرست، مهاجرستیز، مسلمان‌ستیز، و در یک کلمه نماینده سیاسی محافظه‌کاری افراطی، راست افراطی در جامعه ایالات متحده است. در واقع، در آخرین مناظره ریاست جمهوری، او مجدداً بر موصوع مهاجرت به مثابه سنگ‌پایه کل کارزار خود کوبید.

بررسی سه مناظره ریاست جمهوری یا کل کارزار انتخاباتی در ایالات متحده نشان می‌دهد چگونه دو حزب به جای پرداختن به سیاست‌ها و دغدغه‌های واقعی مردم بر حملات شخصی تمرکز می‌کنند. تحلیل رسانه‌ها از کارزار (شش رسانه سرمایه بزرگ ۹۰ درصد مجموع رسانه‌ها را کنترل می‌کنند) نیز به جای نقد برنامه، چشم‌انداز و سیاست‌های نامزدها بر این‌که کدام نامزد چه گفت و نامزد دیگر چه جواب داد، «اشارات بدن»، لباس، دارودسته نامزد و غیره تمرکز می‌کنند. این‌را نمی‌توان انتخابات یا دمکراسی نامید.

دمکراسی تماماً حول و حوش مردم و دغدغه‌های آن‌ها می‌چرخد. هیچ‌یک از نامزدهای ریاست جمهوری ایالات متحده درباره موضوعات واقعی مردم حرف نمی‌زنند. بالعکس، هر دوی آن‌ها به نظر می‌رسد در انتخاب شدن به عنوان رییس‌جمهور ایالات متحده به مثابۀ امکانی-که به آن‌ها قدرت نامحدود و عنوان غیررسمی «رییس‌جمهور جهان» را خواهد داد-نگاه می‌کنند. با گوش دادن به مناظره آن‌ها، شخص احساس می‌کند که ایالات متحده قدرت، پاسخ‌ها، راه‌حل‌ها برای همه مشکلات جهان را دارد و کل جهان در انتظار رهايی است. آن‌ها به نظر نمی‌رسد درک کنند که واقعیت با آنچه آن‌ها می‌گویند بسیار متفاوت است.

واقعیت این است: دمکراسی همیشه کاری است که جریان دارد. کار بهتر برای سروسامان دادن به کشور خود، پیش از آن‌که حتا به صدور آن فکر کرد.

http://peoplesdemocracy.in/2016/1023_pd/and-they-want-teachdemocracy

 

برگرفته از تارنگاشت عدالت

http://www.edalat.org/sys/content/view/11026/38/

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: