اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

«واقعیاتی چند از تاریخ یهودیان» – بخش اول: ناصر زرافشان

دریافتی:

… میان آن دولت عبرانی هائی که زمانی در عهد عتیق در فلسطین به وجود آمده و در تورات ذکر شده است و فلسطین بعد از فروپاشی امپراتوری عثمانی هیچگونه ارتباط واقعی و تداوم جدی وجود ندارد و ماهیت واقعی جنبش صهیونیستی و مولود آن، – دولت اسرائیل – از لحاظ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی چیزی ورای این ادعاهای خرافی و کهنه است که ریشه در نیازهای کاملاً جدید و زنده امپریالیستی و پیوندهای بورژوازی ثروتمند یهودی با قدرت های بزرگ سرمایه داری داشت و دارد.  اما این خرافات و انگیزه های کهن را برای تحقق اهداف خود وسیله قرار دادند.

اگر آنچه امروز صهیونیست ها ادعا می‌کنند را اساس درستی برای تصرف سرزمین های اعراب بدانیم، فی المثل ایتالیایی امروز هم با دلائلی خیلی قوی تر و واقعی تر مدعی ترکیه باشد، زیرا استامبول، چشم و چراغ ترکیه، دقیقاً پایتخت امپراتوری رم شرقی (بیزانس) بوده است و تعلق این شهر که نام اصلی آن کنستانتی نوپل است به امپراتوری رم شرقی بر خلاف افسانه های صهیونیست ها یک واقعیت عینی، مستند و بی چون و چرای تاریخی است.

«واقعیاتی چند از تاریخ یهودیان» – بخش اول

naser zarafshaan

ناصر زرافشان

جنایات جنگی اسرائیل در غزه طی یک ماه گذشته، بار دیگر بحث درباره ماهیت این رژیم «کودک کش» را بر سر زبان ها انداخته است.  جنبش صهیونیستی و مولود آن دولت اسرائیل، به شرحی که خواهد آمد بر پایه سه مشخصه اصلی شکل گرفته و امروز نیز سیاست ها و عملکرد دولت اسرائیل مبتنی بر همین سه محور است:

–         نژاد پرستی

–         توسعه طلبی ارضی

–         تروریسم

اما با جعل و تحریف تاریخ و استفاده از افسانه ها و ادعاهای موهوم مانند «تداوم» بین دولت های عبرانی که زمانی در فلسطین باستان وجود داشته اند با فلسطینی که بعد از فروپاشی امپراتوری عثمانی به وجود آمد، یا ادعاهای موهوم و بی اساسی که اسرائیلی ها درباره «منحصر به فرد بودن قوم یهود» و دستاوردهای معجزه آسای اقتصادی و ساختار دموکراتیک و پیشرفته جامعه اسرائیل در مقایسه با فلسطینی های تروریست و عقب مانده مطرح می‌کنند، بر این ویژگی های ذاتی جنبش صهیونیستی و دولت اسرائیل سرپوش گذارده یا آنها را توجیه و از اسرائیل تصویر «یک جامعه دموکراتیک و پیشرفته عضو جامعه جهانی و سازمان ملل متحد» را می‌سازند که مورد تهاجم تروریستی قرار دارد، و جنایات جنگی وسیع و تجاوز و کودک کشی آن را برای کسانی که از کلیت مسئله فلسطین و اسرائیل و پیشینه قضیه و چگونگی شکل گیری این «تومور» تاریخی اطلاع ندارند، «دفاع مشروعی» معرفی می‌کنند که «این کشور برای تأمین امنیت شهروندان خود» ناگزیر از انجام آنها است.  حال آنکه صهیونیسم از ابتدا بر پایه این ادعا که «قوم یهود نژاد برگزیده خدا است» شکل گرفته و در زمینه ارضی هم وعده توراتی «از نیل تا فرات» و ادعاهای کهنه دیگری از همین قبیل از ابتدا اساس سیاست توسعه طلبی ارضی آن بوده است.  اسرائیلی ها این ادعاهای خرافی را هر روز در «هاتیکوا» سرود ملی خود تحت عنوان «امیدهای دو هزارساله» تکرار می‌کنند.  از سوی دیگر اگر چه گهواره دولت یهود را سازمان های تروریستی هاگانا، ایرگون،اشترن و امثال آنها جنبانده اند، اما این دولت و رسانه های امپریالیستی حامی آن، با هیاهوی سرسام آور تبلیغاتی اش خود را در موضع دفاع معرفی می‌کند و مدعی است تا مورد حمله قرار نگیرد، از خود دفاع نخواهد کرد.

اما از این تحریفات، تاریخ و «نظریه» سازی های بی اساس نمی‌توان سرسری و آسان گذشت.  زیرا اسرائیلی ها از آنها به عنوان توجیه و پوشش برای پنهان ساختن سیاست های عملی و تجاوزات برنامه ریزی شده خود استفاده می‌کنند.

یکی از این موارد، این است که برای توجیه تصرف غاصبانه سرزمین های اعراب فلسطینی بین فلسطینی که در تورات آمده است و فلسطین بعد از فروپاشی امپراتوری عثمانی رابطه برقرار و مدعی نوعی «تداوم» در این زمینه هستند.  نتانیاهو در مجمع عمومی ملل متحد خود را به یوسف و یعقوب و تاریخ عهد عتیق می‌چسباند و اوبری داس از ملتی سخن می‌گوید که چهار هزار سال تاریخ دارد.  آیا از زمان پراکنده شدن یهودیان در کشورها و بین اقوام و ملل گوناگون، تا زمان صدور اعلامیه بالفور که بنا به مصالح امپریالیسم بریتانیا در حمایت از اسکان یهودیان در فلسطین در نتیجه فروپاشی امپراتوری عثمانی صادر شد، بین این یهودیان که نزدیک به دو هزار سال در سرتاسر دنیا پراکنده بوده اند روابط اقتصادی،سیاسی و اجتماعی وجود داشته که بتوان از تداوم یک ملت و چهار هزار سال تاریخ آن سخن گفت؟

داس به شکل خنده آوری می‌گوید:«از زمانی که رومی ها اورشلیم را تسخیر و ویران کردند تاکنون این کشور نتوانست دوباره استقلال خود را تا تولد مجدد اسرائیل در ۱۹۴۸ به دست آورد. »(۱) گوئی این کشور طی این دو هزار سال وجود داشته و فقط استقلال نداشته است و در ۱۹۴۸ استقلال خود را هم به دست آورده است.  دیگران، مثل د. ر. استون انگلیسی در کتاب اسرائیل، ساخته شدن یک ملت– چاپ ۱۹۶۳(متن انگلیسی) و هوارد مورلی ساخار، در کتاب سیر تاریخ مدرن یهود منتشره در ۱۹۵۸ در نیویورک (انگلیسی) و دیگران نیز همین گونه ادعاها را تکرار کرده اند.  ادعا می‌کنند که یهودیان عملاً هرگز رابطه خود را با فلسطین از دست نداده اند و آنچه را در زمان فروپاشی عثمانی و صدور اعلامیه بالفور اتفاق افتاده فقط تولد مجددی برای این «ملت» می‌دانند و همین نظریه «تداوم» تکیه گاه صهیونیسم و دولت اسرائیل در جنبه های گوناگون سیاست داخلی و خارجی آنان است.

خانم گالینا نیکی تینا، مورخ و پژوهشگر مسائل خاورمیانه در بخشی از کتاب خود « کشور اسرائیل» این مسئله را به طور دقیق و مستند، به ترتیب زیر بررسی و بیان کرده است:

قبایل عبرانی یهودیه و اسرائیل در فلسطین باستانی در قرن سیزدهم پیش از میلاد پیدا شدند.  این کشور که در آن روزگار کنعان نامیده می‌شد در قلمرو فراعنه مصر قرار داشت.  هیچگونه اطلاعات ثبت شده و روشنی راجع به تاریخ این قبایل تا پیش از اسکان آنها در فلسطین وجود ندارد. (۲) حدس می‌زنند که بین سال های ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ پیش از میلاد مسیح این قبایل عبرانی که در واقع طوایف همخون بزرگی بودند، در مناطق همجوار فلسطین، به ویژه در جنوب شرقی ماوراء اردن و در سرزمین های مجاور فلسطین جنوبی زندگی بادیه نشینی داشته اند. (۳) عبرانی ها در یک زمان واحد با فیلیستین ها، که نام این سرزمین بعدها از آنها گرفته شده است، در فلسطین ظاهر شدند.  در قرن دهم پیش از میلاد قبایل عبرانی که عمدتاً در کوه های یهودیه اسکان یافته بودند دولتی را بنیانگذاری کردند که در دوره داوود و سلیمان به شکوفائی رسید.  این دولت فقط پس از صد سال به دو دولت دیگر به نام های اسرائیل و یهودیه تجزیه شد. (۴)

در سال ۷۲۱ پیش از میلاد پادشاهی اسرائیل به دست آسوری ها ویران شد و یهودیه هم در سال ۵۸۶ پیش از میلاد تابع بابل شد.  بیشتر عبرانی ها را از فلسطین بیرون راندند و این رویداد نشانه آغاز عصر به اصطلاح تبعید (گالوث) و اسارت آنان به دست بابلی ها بود.  بعدها به تدریج عبرانی ها در سرتاسر امپراتوری پارس و دنیای یونانی آن روزگار پراکنده شدند. (۵) به این ترتیب پخش شدن یهودیان در کشورهای دیگر آغاز شد که منشاء پیدایش به قول آنان «دیاسپورا» است.  وقتی بابل سقوط کرد بخشی از یهودیان به فلسطین برگشتند و یک پادشاهی کوچک یهودی به وجود آوردند که شامل منطقه اورشلیم می‌شد و تا ویرانی آن به دست رمی ها در قرن اول میلادی وجود داشت.  پس از آن که قیام برکوربا در سال ۱۳۵ میلادی به وسیله رومی ها در هم شکسته شد، یهودیان مجبور شدند فلسطین را ترک کنند و از آن زمان به بعد هر گونه پیوندی را با این سرزمین از دست دادند.  اما قبایل عرب که منشاء سامی داشتند به طور مداوم و لایتغر در فلسطین زندگی کرده اند.  در قرن هفتم آنها با قبایل عربی که از جزیره العرب می‌آمدند در آمیختند و از آن زمان تا کنون فلسطین یک کشور عربی بوده است. (۶)

فصل جدید تاریخ فلسطین با ظهور بورژوازی و آغاز مبارزه برای تقسیم جهان گشوده می‌شود.  در قرن هفدهم اولیور کرامول بنا «به دلایلی که ماهیت اقتصادی عملی داشتند»(۷)

نسبت به بازگشت یهودیانی که در سال ۱۲۹۰ به وسیله ادوارد اول از انگلستان بیرون رانده شده بودند به این کشور، ابراز علاقه کرد.  او حساب می‌کرد که یهودیان پول و دارائی خود را با خود به انگلستان خواهند آورد که «برای رسیدن او به مطامع توسعه طلبانه امپریالیستی اش به درد می‌خورد». (۸)

طی تعرض فرانسه در فلسطین در سال ۱۷۸۸ ناپلئون یهودیانی را از کشورهای آسیائی و آفریقائی در ارتش خود استخدام کرد.  او فکر برپا کردن یک پادشاهی یهودی تحت حمایت فرانسه را در اورشلیم مطرح کرد.

در دوره به اصطلاح مطرح شدن مسئله شرق (از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۷) هم بریتانیا و هم فرانسه، که هر یک در جهت منافع خود حرکت می‌کردند، فعالانه فکر ایجاد یک کشور یهودی در فلسطین را اشاعه و تبلیغ می‌کردند.  در آستانه تشکیل کنفرانس لندن با شرکت پنج قدرت بزرگ اروپائی در سال ۱۸۴۰ جنبش گسترده‌ای که خواستار «تجدید جوانی یهودیان» بود در بریتانیا سازمان یافت. (۹)

در محافل رسمی بریتانیا در آن زمان، پیشنهاد شد که «احیاء ملت یهود نه تنها این هزاره را شتاب می‌بخشد بلکه برای سیاست بریتانیا هم تقویتی خواهد بود». (۱۰) به عقیده تاریخ نگاران بورژوائی، در آن دوره مسیحیان بریتانیا صهیونیست هائی متعصب تر از یهودیان بریتانیا بودند. (۱۱)

با ساخته شدن کانال سوئز در سال های دهه ۱۸۵۰ تا سال های دهه ۱۸۷۰ فلسطین توجه دقیق بریتانیا و فرانسه را که قدرت های استعماری رقیب یکدیگر بودند به خود جلب کرد.  فرانسه، بنا به ادعای خود، مثلاً از روی انساندوستی خالص و بی غل و غش، مستعمره سازی فلسطین را به عهده گرفت و یهودیان بی چیز را به آنجا فرستاد.  زمانی که کانال سوئز در حال ساخت بود، سرموزس مونتو فیوره با سلطان عثمانی مذاکراتی برای خرید زمین در فلسطین برای اسکان یهودیان در آنجا داشت.  اتحادیه مستعمره سازی یهود که به وسیله سرمایه دار آلمانی بارون موریتس هرش بنیان گذاری شده و هزینه آن تأمین می‌شد، به خرید زمین در فلسطین مشغول بود.  فرانتس اپنهایمر، مورخ بورژوائی بعداً راجع به هدف های واقعی انساندوستی سرمایه داران فرانسوی به ویژه نوشت : «ادموند دو روچیلر اهمیت مناطق واقع در به اصطلاح فلسطین بزرگتر را. . .  پیش بینی کرد . . .  و در خوران ۷۵۰۰۰ دونام زمین خرید». (۱۲)

هالوکیم، مناطق اسکان یهودیان، که با پول صندوق های ماوراء بحار ایجاد و نگهداری می‌شد، در سال های دهه ۱۸۸۰ در یهودیه، سمریه و جلیله سبز شد.  شمار اندکی از یهودیان ارتدکس که خود را پیروان صهیون می‌نامیدند در اورشلیم، صفد و طبریه ساکن شدند.

تاریخ بعدی فلسطین به طور کامل در پیوند با جنبش سیاسی صهیونیستی(۱۳) جریان یافت، که در پایان قرن نوزدهم پا گرفت.  صهیونیسم سیاسی انگاره اولیه خود را از صهیونیسم مذهبی وام گرفت که به ویژه در سده های میانه رواج داشت.  صهیونیسم مذهبی که بر مبنای اصول مذهب یهود، به ویژه این پیشگوئی تورات بنیان گذاری شده بود که سرزمین مقدس فلسطین روزی به فرزندان آینده اهالی قدیم آن تعلق خواهد گرفت این فکر را تبلیغ می‌کرد که یهودیان، از تمام بخش های جهان به کوه صهیون در اورشلیم، یعنی به سرزمین اجداد قبلی خود باز خواهند گشت.  صهیونیسم مذهبی از انگاره های خرافی و موهوم و عناصر ناسیونالیسم تنگ نظرانه یهودی ترکیب یافته است که تا حدی واکنش در برابر ترس ها و وحشت های حاصل از زندگی در گتوهای قرون وسطائی یهودیان است. (۱۴) یهودیان فقیر که از زندگی پر رنج خود، دستخوش رنج و ناامیدی بودند آن را آخرین امید خود می‌دانستند.  این امید در سرود زیر بیان شده است «امسال باز هم در تبعید، اما سال بعد در اورشلیم؛ امسال باز هم در اسارت، اما سال بعد افرادی آزاد».  اما نکته‌ای که باید به خاطر داشت این است که در طول تاریخ یهودیان بخش ثروتمند آنان هیچ گاه در رنج توده های یهودی شریک نبودند.  آنان همیشه موقعیتی ممتاز داشتند.  به عنوان مثال، نظام استخدامی ارتش روسیه که در سال ۱۸۲۷ وضع شده بود شامل یهودیان ثروتمند نمی‌شد.  همانطور که بلودوف، وزیر مربوطه، خاطر نشان کرده است هدف «رفورم» که بعداً اجرا شد «جدا کردن یهودیان ثروتمند و تحصیل کرده از توده اصلی جمعیت یهودی بود».  اعضای یهودی صنف بازرگانان ارشد، از مقررات مربوط به عامه یهودیان مستثنی و معاف بودند. (۱۵)

اما صهیونیسم سیاسی با انتشار کتاب «دولت یهود» از سوی یک روزنامه نگار یهودی اتریشی به نام تئودورهرتسل در سال ۱۸۹۶ پدید آمد که در آن به انگاره عرفانی و خرافی صهیونیسم مذهبی یک شکل عینی و مجسم و یک رنگ به وضوح ناسیونالیستی داده بود.

اصل و اساس نظر هرتسل، آنگونه که او خود آن را بیان کرد، این است که مسئله یهود را نمی‌توان «به عنوان یک مسئله اجتماعی یا مذهبی تفسیر کرد، اگر چه برخی اوقات چنین رنگی به خود می‌گیرد».  این یک مسئله ملی است و برای حل آن ما باید نخست آن را به یک مسئله سیاست جهانی تبدیل کنیم که به وسیله شورای مرکب از افراد تحصیلکرده خواهند شد.  «ما یک خلق هستیم، یک خلق یکپارچه و متحد». (۱۶) این شعار هسته اصلی فلسفه هرتسل را بیان می‌کند.

به این ترتیب دولت یهودی نوشداروی همه بدبختی ها و رنج های یهودیان اعلام شد.  اعلام شده بود که یهودیان دیاسپورا یعنی یهودیانی که در کشورهای گوناگون جهان پراکنده اند «خلقی یکپارچه و متحداند» و همه گونه کوششی به عمل می‌آمد تا این تصور را که منافع مشترک یهودیان با هم سازگار و هماهنگ است، با اصرار و تکرار و تبلیغ به کرسی نشانند.  نمونه زیر نشان می‌دهد که کاهنان بلندمرتبه صهیونیسم، چگونه هرتسل را تفسیر می‌کنند: «منظور او [یعنی هرتسل] از (مسئله ملی) این بود که مسئله یهود آنگونه که انسان دوستان گوناگون معتقدند، فقط مسئله یهودیان فقیر نبود؛ یهودیان ثروتمند مانند همه یهودیان دیگر در شرایط غیر عادی زندگی می‌کردند: باید به یاد داشت که یهودستیزی بیش از همه، علیه آنان اعمال می‌شود.  مسئله یهود به همه یهودیان صرف نظر از جایگاه اقتصادی یا اعتقاد مذهبی آنان مربوط می‌شود، زیرا (ما یک خلق یکپارچه و متحد هستیم) ». (۱۷)

صهیونیسم سیاسی که از همان آغاز یک گرایش بورژوائی بود، امکان حل مسئله یهود را در چارچوب مبارزه طبقاتی انکار و رد می‌کرد.  با منحرف ساختن توده مردم یهودی از مبارزه سیاسی پرولتاریا، بسیار از یک راه حل اصیل برای مسئله یهود فاصله داشت.  نخستین کنگره صهیونیستی که در سال ۱۸۹۷ در بال تشکیل شد سازمان جهانی صهیونیستی را تشکیل داد و برنامه‌ای را سرشار از یک روحیه ناسیونالیسم تنگ نظر و بورژوائی یهودی تصویب و هدف خود را ایجاد «سرزمینی برای مردم یهودی در فلسطین که از طریق حقوق عمومی تأمین شده باشد»، با اسکان کشاورزان و صنعتگران در آنجا، و با متحد ساختن تمامی مردم یهودی از طریق انجمن های محلی و عمومی منطبق با قوانین کشورهای گوناگون و با ارتقاء احساس ملی و آگاهی در یهودیان، اعلام کرد. (۱۸) افزون بر این، برنامه ریزی شده بود که از سلطان عثمانی هم صدور فرمانی را برای اسکان یهودیان در فلسطین تقاضاء کنند. این خلاصه‌ای از تاریخ یهودیان تا پیدایش ایدئولوژی صهیونیستی سیاسی است که مرام و راه و روش سیاسی بورژوائی ثروتمند یهودی است.  رهبران جنبش صهیونیستی سالیان متمادی برای تأسیس یک کانون ملی یهود سرگرم چانه زنی و معامله با محافل و قدرت های امپریالیستی زمان خود از محافل حاکمه بریتانیا تا قصر آلمان، تزار روسیه و امپراتوری عثمانی بودند تا سرانجام در سالهای پایان جنگ جهانی اول، به دنبال تغییراتی که در نتیجه این جنگ در موازنه قدرت بین کشورهای بزرگ حاصل شد و به ویژه در نتیجه شکست و فروپاشی امپراتوری عثمانی زمینه عینی تحقق اهداف آنان فراهم شد؛ زیرا با شکست و فروپاشی امپراتوری عثمانی، متفقین به ویژه انگلستان و فرانسه مستملکات این امپراتوری از جمله سرزمین های عربی خاورمیانه را مانند گوشت قربانی بین خود تقسیم کردند.  از سوی دیگر دیپلماسی رسمی بریتانیا می‌پذیرد که در درجه اول سیاست جنگی بریتانیا، یعنی تضعیف دشمن و بهبود موضع متفقین موجب صدور اعلامیه بالفور شد.  (۱۹) هدف این اعلامیه، از جمله سایر موارد، تأثیرگذاری بر یهودیان در همه کشورها و حصول اطمینان برای آنتانتاز کمک بانکداران یهودی، به ویژه بانکداران یهودی ایالات متحده بود، زیرا در آن زمان «متفقین طلا و اوراق بهادار قابل عرضه‌ای را که برای خریدهای خود از آمریکا در اختیار داشتند تقریباً تمام کرده بودند. »(۲۰) عملاً از آنجا که نتیجه جنگ جهانی اول داشت به سود ائتلاف انگلیس – فرانسه و ایالات متحده تمام می‌شد، بریتانیا اکنون علاقه مند بود موضع پس از جنگ خود را در خاورمیانه تقویت کند.

انگلیسی ها و آمریکائی ها به ثروت بانکداران یهودی احتیاج داشتند، یهودیان هم به دنبال یافتن سرزمینی برای تأسیس «کانون ملی» خود بودند و در آن زمان آرژانتین و فلسطین بیش از سرزمین های دیگر مدنظر بود.  همسوئی منافع و اهداف امپریالیسم بریتانیا، امپریالیسم آمریکا و بورژوازی ثروتمند یهودی زمینه ساز صدور اعلامیه بالفور و حمایت بریتانیا و ایالات متحده از تأسیس یک «کانون ملی برای یهودیان» در فلسطین شد.  به این ترتیب دلیل واقعی تشکیل دولت اسرائیل تلاقی منافع امپریالیسم بریتانیا، امپریالیسم نوخواسته ایالات متحده با بورژوازی ثروتمند و بانکداران یهودی بود و آنچه در فلسطین روی داد، استعمار صهیونیستی این سرزمین است و این افسانه که اسرائیل خلف دولت های عبرانی توراتی است که زمانی در فلسطین باستان زندگی می‌کرده اند ادعائی موهوم است.  دولت یهود فقط امروز در اسرائیل شکل گرفته است و تنها تداومی که می‌توان از آن بحث کرد، تداوم مذهبی و تا حدودی زبانی است.  من نمی‌دانم اگر در این فعل و انفعالاتی که منجر به تأسیس «کانون ملی یهود» در فلسطین شد، صهیونیست ها موفق شده بودند به جای فلسطین، در آرژانتین «کانون ملی» خود را تأسیس کنند، در مورد ارتباط تاریخی خود با آن سرزمین و استعمار صهیونیستی آن چه توجیهاتی می‌تراشیدند.  در عهد عتیق که دولت – ملت، قلمرو و مرزهای ملی و چهارچوب کشوری به معنای امروزی آن وجود نداشت، شکل اصلی جوامع و تجمعات انسانی را طوایف همخون تشکیل می‌دادند که معمولاً فرزندان و اعقاب نیا و یا نیاکان واحدی بودند و شکل اصلی زندگی اقتصادی آنان هم شبانی یا کشاورزی بود.  تعداد این قبائل و طوایف بسیار زیاد بود و دائماً هم برسر چراگاه و زمین با یکدیگر در حال ستیزه بودند.  البته این قبائل و طوایف در مواردی در قلمرو یک امپراتوری یا دولت بزرگتر از نوع دولت های باستانی قرار می‌گرفتند.  در جریان تحولات بزرگ تاریخی بعدی یعنی پیدایش دولت ها و امپراتوری های بزرگ فئودالی و بعداً پیدایش صنعت و تجارت و گسترش مبادله و پیدایش و رشد شهرها و سپس غلبه نظام سرمایه داری آن شکل های طایفه‌ای و قبیله‌ای به طور کلی از میان رفت و در جریان زیر و زبر شدن های بزرگ تاریخی، انقلابات، جابجائی ها و تحولات بنیان کن اقتصادی و اجتماعی، تغییر مرزها، آن شکل ها و ساختارها مضمحل شدند و اعقاب و فرزندان آنها در قالب ملت های امروزی و در چارچوب کشورهای امروزی در آمدند.

غیر از یهودیان، ریشه تاریخی بسیاری دیگر از ملل و اقوام امروزی جهان نیز به قبائل و طوایف اولیه و دولت های باستانی برمی گردد که بسی بزرگتر از عبرانی ها بودند و دوره های بسیار طولانی تر از آنها هم در تاریخ دوام آوردند.  پادشاهان و سرکردگان آنها هم بسیار بزرگتر و مقتدرتر از داوود و سلیمان و سرزمین آنها بسی گسترده تر و تأثیری که آنان در بشر و تکامل تاریخ بشر بجا گذاردند، بسی بیشتر از یهودیان بوده است، اما چون قصه های آنها مثلاً در تورات نقل شده است، امروز کسی آنها را به یاد نمی‌آورد، و فرزندان آنها هم که دستخوش تحولات پی در پی تاریخی شده اند و امروز در قالب ملت ها و کشورهای مختلف جدید زندگی می‌کنند، ادعاها و لاف زنی های صهیونیست ها را ندارند.

به ترتیبی که بیان شد میان آن دولت عبرانی هائی که زمانی در عهد عتیق در فلسطین به وجود آمده و در تورات ذکر شده است و فلسطین بعد از فروپاشی امپراتوری عثمانی هیچگونه ارتباط واقعی و تداوم جدی وجود ندارد و ماهیت واقعی جنبش صهیونیستی و مولود آن، – دولت اسرائیل – از لحاظ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی چیزی ورای این ادعاهای خرافی و کهنه است که ریشه در نیازهای کاملاً جدید و زنده امپریالیستی و پیوندهای بورژوازی ثروتمند یهودی با قدرت های بزرگ سرمایه داری داشت و دارد.  اما این خرافات و انگیزه های کهن را برای تحقق اهداف خود وسیله قرار دادند.

اگر آنچه امروز صهیونیست ها ادعا می‌کنند را اساس درستی برای تصرف سرزمین های اعراب بدانیم، فی المثل ایتالیایی امروز هم با دلائلی خیلی قوی تر و واقعی تر مدعی ترکیه باشد، زیرا استامبول، چشم و چراغ ترکیه، دقیقاً پایتخت امپراتوری رم شرقی (بیزانس) بوده است و تعلق این شهر که نام اصلی آن کنستانتی نوپل است به امپراتوری رم شرقی بر خلاف افسانه های صهیونیست ها یک واقعیت عینی، مستند و بی چون و چرای تاریخی است.

ادامه دارد . . .

۱-      Aubrey C.  Das, Israel .  A Young State in Asia ,Jerusalem,1958,pp. 5,19,40.
۲-       عبرانیان، فرزندان عبری، به معنای «آنطرف رود» (رود اردن) است.  در عهد توراتی، یهودیان خود را فرزندان اسرائیل می‌نامیدند.  نام یهودی خیلی دیرتر متداول شد.
۳-      افسانه توراتی اسارت یهودیان در مصر و مهاجرت آنان از این کشور به دوره صحراگردی و چادرنشینی قبایل عبرانی مربوط می‌شودو مورخین بورژوائی این افسانه را زنده نگه داشته و این نظر را تکرار می‌کنند که یهودیان از مصر به فلسطین مهاجرت کردند که حسب ادعای آنان به عنوان سرزمین موعود برای آنان نگه داشته شده بود.
۴-      این پادشاهی های کوچک عبرانی، به خودی خود هیچ اهمیتی در تاریخ جهانی نداشته اند.  شهرت آنها، مانند شهرت عبرانیان کهن، مرهون کتاب مقدس و متون مذاهب بعدی است.  یهودیت پایه های مسیحیت و اسلام را گذارد که طی قرون بسیار تعیین کننده تاریخ بخش قابل توجهی از جامعه بشر بوده است.
۵-      نظر دیگری که در میان پژوهشگران خارجی شایع است این است که در اعصار دوره گذشته عبرانی ها به میل و تصمیم آزادانه خود فلسطین را ترک کردند و در کشورهای ثروتمندتر ساکن شدند.  برای مثال رجوع کنید به
Tension, Terror and Blood in the Holy Land.  The True Facts of the Palestine Question, Damascus, 1955,p. 39
۶-      برای آگاهی از واقعیات مربوط به پیدایش عرب ها و اسکان گزیدن آنها در فلسطین مثلاً مراجعه کنید به :
T. Mommsen, A History of Rome,Russ.  Ed. , Moscow, 1949, Vol.  V,p. 403; F. A.  Brockhaus and I.  A.  Efron, Encyclopaedic Dictionary, Russ.  Ed. , St.  Petersburg, 1902, Vol. 22, p. 623; H.  Hall, Hey Palestine, New York, 1946, p. 11;V.  B.  Lutsky, The Palestine Problem, Russ.  Ed. , Moscow, 1946 pp.  ۱-۳.
۷- Josef Cohn, England und palastina, Berlin, 1931,p. 21.
۸-Ibid .
۹- این کنفرانس برای حل مسئله شرق تشکیل شده بود.  تصرف سوریه آن روزگار که شامل فلسطین هم می‌شد و متعلق به ترکیه بود، به وسیله محمد علی، خدیو مصر، علت تشکیل این کنفرانس بود.  بریتانیا در آن زمان از یکپارچگی عثمانی حمایت می‌کرد.
۱۰-  Norman Bentwich,The Jews in Our Time, Bristol, 1960, p.  ۱۴۷.
۱۱-  Ibid.
۱۲- Franz Oppenheimer, Co-operative Colonisation in Palestine, Russ.  Ed. , petrogard, 1917, p. 1.
۱۳- اصطلاح صهیونیسم از نام تپه‌ای در اورشلیم به نام تپه صهیون گرفته شده است.
۱۴- وضعیت گتوهای قرون وسطائی را ا. تیومنف در کتاب :
Jews in Antiquity and Middle Ages, Russ.  Ed. , Petrograd,1922, p.  ۲۱۵.  تشریح کرده است.
۱۵- برای آگاهی از وضعیت قدیمی تر یهودیان در روسیه رجوع کنید به «ن.  د.  ترادوفسکی، تجارت و سایر حقوق یهودیان در روسیه به موجب قوانین سابق بر قوانینی که در حال حاضر نسبت به آنان اجرا می‌شود»Russ.  Ed. , St.  Petersburg,1885.
۱۶- Theodor Herzl, Der Judenstaat, Berlin, 1936, pp.  ۱۳-۱۴.
۱۷- The Jewish Encyclopaedia, Vol.  XIV, p. 334
۱۸- The Jewish Encyclopaedia, Vol.  XIV, pp.  ۳۳۴, ۳۳۶.
۱۹- David LIoyd George, The Truth About the peace Treaties, Landon,1938,p. 1118.
۲۰- همانجا، صفحه ۱۱۲۲ (به نقل از گالینا نیکی تینا- در کتاب کشور اسرائیل)

 http://naser-zarafshan.com/

1 دیدگاه برای “«واقعیاتی چند از تاریخ یهودیان» – بخش اول: ناصر زرافشان

  1. بازتاب: «واقعیاتی چند از تاریخ یهودیان» – بخش دوم و پایانی: ناصر زرافشان | اشتراک eshtrak

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s

این وب‌گاه برای کاهشِ هرزنامه‌ها از Akismet استفاده می‌کند. در موردِ نحوهٔ پردازشِ داده‌هایِ دیدگاهتان بیشتر بدانید.

اطلاعات

این ویودی در 30 اوت 2014 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با , , برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: