اشتراک eshtrak

خبری سیاسی فرهنگی! مسئولیت هر مقاله بعهده نویسنده آنست!

سرود نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم: بهنام چنگائی

 سرود نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم

behnam chegaee

بهنام چنگائی

 

برای قتلعام گل های پر پر شده ی جوان که توسط قساوت کور جانیان اسلامی در سال های 60 ، 67 و تا همیشه ی بقای ظلم و قهر و کشتار و مظلومیت!

سرود نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم!

هیولائی آمده بود، غریب!

در دست و زبان او، آسمان لمیده بود،

و در دل سیاه اش، شمشیر جای داشت.

در کامِ جانش، چرکینِی خونین ـ

و در نگاهش، تنها عفونت و عقوبتِ تاریخ جاری بود!

کر و کور بود،

اما می دید و می شنید.

از سرودِ چشمه ها می آشفت و در پیام قناری های عاشق، وحشت می گرفت.

با روشنایِ مهر، قهر بود و نمی آمیخت.

هرگز نمی خندید.

مادر عزا و گریه و مرثیه بود.

از ترانه و شادی، هراسناک می ترسید.

در آواز و رقصِ گرمِ پرندگانِ شور ـ

همچون زلزله می شد، بر خود می پیچید،

بر زمین و زمان ترس می افکند.

++

جغد بود. بیمارِ ماتم و نوحه و عزلت،

چندان که تاب بیگانگی اش با زمان نپائید

و در عطشِ تابستان سوزانی از غرشِ شنیع ِخوف اش ـ

زمین را دراند، و سراسیمگی دنائت اش، بسان دره های مرگ، گورِ گروه گروه عاشقانِ دلیر شد.

آنسان نفرتِ مرگی از او رمید و لگام گشود ـ

کین شقاوت، بر گرده یِ کوه هم، تاب اش نمی رفت.

آن نسل ستیزی و قساوت با گل ها!

در شب و اعماقِ دهشتی بود که

گلهای جوان بپا خاسته بودند ـ

تا امید را بیابند و بیارایند.

باغچه های وحشتزده را چراغانی کنند.

و خون را، در رگِ شقایق هایِ مهجور بجوشانند.

++

در آن بلوغ ِبرُنایِ فصل بود ـ آری

که تیغ ِنفرتِ جهل و نخوت، بر سر فرازیِ غرورِ سرزندگان فرو آمد،

زمین و زمان را در خون و بکام ِکشید.

در دستانِ دیو، طنابِ ترس می چرخید و مرگ، پیاپی می بارید و

بر بالای دارها، چه سرهایِ شرف، پرچم زندگی را برافراشته نگاه داشتند.

در آن قتلعام، روح الله ِناجی، یگانه رسولی بود،

که امید و رستگاری و رهروان را با هم، برای ماه نشینی خویش، در عصر بیداری ما، یکجا کشت.

جنون اش دشت خشم را دراند و خاوران ها بنا ساخت،

و قبرستان های بی نام نشان را همه جا پُر بار نمود.

نهالِ طلوع و شاخه هایِ جوانِ بهار را خشکاند.

پس از آن:

زمین ما، مرگزارانِ تلاواتِ آیاتِ نیستی او شد.

دستِ دوستی و مودت و برابری شکست.

عطرِ رویش گندید و هستی ِباور مُرد،

و دیوانه ای خون آشام در ماه خانه کرد.

++

اما اینک، در کنار ِ دلِ هر لاله زار،

سرودِ مادرانِ دغدار ـ

در سوک هایِ خشک یا سیاه خانه هایِ سوگوار

نه، خوار و زار ـ یا گریان

که: پرچم های عزورشان، همچنان استوار

در آنسوی شب،

بلند برافراشته و امیدوار می وزند

با هم و یکصدا

سرود نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم را

با طوفانِ تحقیر بر تسلیم

شگرف می خوانند.

و در پی راه و روز،

فردا خویش را می جویند.

بهنام چنگائی 7 شهریور 1392

 برگرفته از سایت گزارشگران

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

این سایت برای کاهش هرزنامه‌ها از ضدهرزنامه استفاده می‌کند. در مورد نحوه پردازش داده‌های دیدگاه خود بیشتر بدانید.

اطلاعات

این ویودی در 29 آگوست 2013 بدست در اشتراک - eshtrak فرستاده شده و با برچسب خورده.
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: